Tawuła japońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tawuła japońska
Spiraea x bumalda.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad naczyniowe
Klad nasienne
Klad okrytonasienne
Klad klad różowych
Klad Fabidae
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj tawuła
Gatunek tawuła drobna
Nazwa systematyczna
Spiraea japonica L. f.
Suppl. pl. 262. 1782
Synonimy

Spiraea ×bumalda Burv.
Spiraea bullata Maxim

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
'Anthony Waterer'
`Crispa`

Tawuła japońska, t. Bumalda, t. drobna (Spiraea japonica L.) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny różowatych. Pochodzi z Azji, z obszaru Chin, Japonii i Korei[2]. W Polsce jest uprawiany jako roślina ozdobna. Oprócz odmian pochodzących od typowej formy tego gatunku znajdują się w uprawie także kultywary i mieszańce tawuły oznaczane jako Spiraea hybr.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew o wysokości do 1 m, zwartym pokroju i sztywnych, wzniesionych pędach. Jest jedną z najniższych tawuł.
Liście
Jajowate, ostro zakończone, dość duże, piłkowane.
Kwiaty
U typowej formy są drobne, białe o długich pręcikach, zebrane w luźne baldachogrona. Kwitnie od lipca do września.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna: jest uprawiana ze względu na swoje ozdobne liście, kwiaty i ładny, gęsty pokrój. Doskonale komponuje się z innymi roślinami. Może być uprawiana na rabatach, w ogrodach skalnych, doskonale także nadaje się na niskie żywopłoty. Istnieją odmiany ozdobne o różnych kolorach kwiatów oraz o barwnych liściach.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Uprawiana jest z półzdrewniałych sadzonek, które pozyskuje się późnym latem. Wymaga stanowiska słonecznego i dobrej, dobrze nawożonej gleby. Aby ładnie wyglądała i miała zwarty pokrój, należy ją corocznie przycinać wczesną wiosną ok. 20–30 cm ponad ziemią. Nie pozbawia ją to kwiatów, kwitnie bowiem na jednorocznych pędach. Cięcie znosi dobrze, może być używana na strzyżone żywopłoty (przycinanie może nie odbywać się co roku jednak wtedy kwitnięcie jest mniej obfite). Jest odporna na choroby i szkodniki, dodatkowo nie wymaga osłaniania jej na zimę gdyż jest mrozoodporna[3].

Odmiany uprawne (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 'Albiflora' – o jasnozielonych liściach i białych kwiatach
  • 'Anthony Waterer' – młode liście są czerwonawe, starsze stają się złotożółte, pędy brązowe.
  • 'Bullata' – roślina niska, o bardzo małych liściach (do 1,5 cm długości) i ciemnoróżowych, potem czerwieniejących kwiatach
  • 'Golden Priness' – o liściach wiosną żółtozielonych, potem jasnozielonych i ciemnoróżowych kwiatach
  • 'Goldflame' – o żółtych liściach
  • 'Macrophylla' – o dużych liściach (do 15 cm długości), jesienią przebarwiających się kolor purpurowy i szkarłatno-czerwony

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-20].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2009-03-20].
  3. Anna Śmiałek: Tawuła japońska – Wymarzony Ogród (pol.). 2013. [dostęp 2013-04-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia roślin. [dostęp 2008-01-23].
  2. Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.