Taza (Maroko)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w Maroku. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Taza
تازة
Państwo  Maroko
Region Taza-Husajma-Taunat
Burmistrz Hamid Kouskous
Powierzchnia 37 km²
Wysokość 510 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności
• gęstość

152 796
4135 os./km²
Położenie na mapie Maroka
Mapa lokalizacyjna Maroka
Taza
Taza
Ziemia 34°14′N 4°01′W/34,233333 -4,016667Na mapach: 34°14′N 4°01′W/34,233333 -4,016667

Taza (ar. تازة) – miasto w północnym Maroku, ośrodek administracyjny prowincji Taza w regionie administracyjnym Taza-Husajma-Taunat, w obniżeniu Brama Tazy między pasmami Ar-Rif i Atlasu Średniego. Około 152,8 tys. mieszkańców[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jest to jedno z najstarszych miast Maroka. W przeszłości, pod panowaniem dynastii Almohadów, Marynidów i Alawitów Taza odgrywała rolę strategicznego miasta obronnego, stojącego na straży przejścia przez góry od wschodu. Przez Bramę Tazy przechodziły wojska wielu plemion i władców kolejnych dynastii, aż do 1914 roku, kiedy Taza dostała się pod panowanie Francuzów.

Medyna[edytuj | edytuj kod]

Współczesne miasto, tak jak wiele innych miast Maroka, dzieli się wyraźnie na dwie części - starą medynę oraz kolonialną ville nouvelle. W obrębie medyny zachował się XII-wieczny Meczet Andaluzyjski wraz z marynidzką medresą Abu al-Hassana oraz wzniesiony przez sułtana Abd al-Mumina Wielki Meczet Targowy (Dżamaa as-Suk), będący prawdopodobnie najstarszą istniejącą konstrukcją Almohadów. Od północnej strony medynę zamyka zabytkowa brama Bab ar-Rih ("Brama Wiatru"), będąca - podobnie jak większa część otaczających medynę murów obronnych - doskonałym przykładem architektury epoki Almohadów.

W starej części miasta znajdują się także ruiny rezydencji Bu Hamary - pretendenta do marokańskiego tronu z początku XX wieku.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maroko. Przewodnik Pascala. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 191-192.