Technokracja (polityka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Technokracja – koncepcja ustroju społecznego, w którym władzę sprawowaliby technicy, eksperci, organizatorzy i kierownicy produkcji[1]. Po raz pierwszy terminu tego użył William Henry Smyth w artykule z roku 1919[2].

Termin „technokrata” używany jest wobec osób, które posiadają specjalistyczną wiedzę, pełnią określone funkcje w nauce lub gospodarce, przede wszystkim zaś deklarują wyraźnie aspiracje polityczne i wolę kierowania poza sferą gospodarki i nauki, tylko dlatego, że w tych dwóch sferach potrafią efektywnie zarządzać. Istotnym elementem konstytutywnym działania technokraty jest istnienie społecznego przekonania, iż jest on przydatny poza sferą nauki i gospodarki całemu społeczeństwu jako specjalista ze swymi kompetencjami, wychodzący niejako na zewnątrz obszaru, w którym poruszał się początkowo.

Ideologia technokratyczna, opiera się na następujących założeniach:

  • nauka i technika w wystarczającym stopniu oferuje wartości, cele i środki potrzebne społeczeństwu i człowiekowi do samodoskonalenia się
  • najważniejsza jest relacja człowiek – przyroda, a stosunki społeczne powinny być na niej wzorowane
  • wiedza naukowa w całej okazałości jest dostępna jedynie niewielkiej grupie ludzi
  • technokracja posiada pełne prawo do panowania w społeczeństwie, gdyż tylko ona jest w stanie doprowadzić ludzkość do świata pod każdym względem idealnego.

Ustrój w sztuce[edytuj | edytuj kod]

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
O technokracji

Przypisy

  1. Na podstawie encyklopedii PWN.
  2. Na podstawie: Oxford English Dictionary 3rd edition (Word from 2nd edition 1989).