Tekstura
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Tekstura - w sensie ogólnym oznacza cechę powierzchni przedmiotu, wrażenie, które odczuwa się za pomocą dotyku. Teksturą nazywa się też charakterystyczne dla danego materiału powtarzalne wzory na powierzchni przedmiotów, jak np. słoje drewna.
- tekstura malarska (faktura dzieła sztuki) - celowo tworzone chropowatości farby, mające nadać obrazowi szczególny wygląd
- tekstura gleby - skład mechaniczny gleby
- tekstura pieczywa - twardość, spoistość, elastyczność, a także podatność na przeżuwanie pieczywa
- tekstura krystaliczna - regularne lub nieregularne rozmieszczenie domen kryształów w materiałach, które są częściowo krystaliczne i częściowo amorficzne (ma ona duży wpływ na ich własności fizyczne). Swoiste tekstury występują też w ciekłych kryształach, umożliwiając rozróżnienie różnych ich typów.
- teksturowanie, tekstura proceduralna – pojęcia dotyczące grafiki komputerowej
- tekstura muzyczna - w przenośni: ogólne wrażenie "gęstości dźwięków" w danym utworze muzycznym
- tekstura Gossa - specjalna tekstura stopu żelaza i krzemu wykazująca silne własności anioztropowe
- tekstura gotycka - nazwa pisma z XIV wieku.
- tekstura planarna (homogeniczna) – w ciekłych kryształach to takie ułożenie cząsteczek, że ich długie osie są równoległe do powierzchni ograniczającej.
- tekstura skały - sposób przestrzennego rozmieszczenia składników i stopień wypełnienia przez nie przestrzeni w skale.
