Tekstura krystaliczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tekstura krystaliczna – jest to występowanie uprzywilejowanej orientacji ziarn.

Materiały mono- i polikrystaliczne cechuje anizotropia własności. Jest to związane z rozkładem atomów w przestrzeni. W przypadku materiałów polikrystalicznych na ich anizotropowe własności wpływ ma tekstura krystalograficzna. Teksturę można kształtować poprzez procesy obróbki cieplno-mechanicznej materiału (np. walcowanie)[1].

Podział tekstury[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się dwie charakterystyczne orientacje:

Tekstura deformacyjna (odkształcenia)[edytuj | edytuj kod]

W walcowanych na zimno materiałach większość ziarn jest tak zorientowana, że pewna płaszczyzna(hkl) jest praktycznie równoległa do powierzchni materiału, a pewien kierunek [uvw] leżący w tej płaszczyźnie jest równoległy do kierunku, w którym walcowany był materiał. Spowodowane jest to tendencją ziarna do obrotu podczas odkształcenia plastycznego[1].

Tekstura wyżarzenia[edytuj | edytuj kod]

Obrobiony na zimno materiał wykazujący teksturę deformacyjną rekrystalizowany jest poprzez wygrzewanie. Nowa struktura materiału ma zwykle wyróżnioną orientację, często inną od orientacji uzyskanej w wyniku obróbki plastycznej na zimno. Rozróżnia się dwa rodzaje takiej tekstury ze względu na przeprowadzony proces rekrystalizacji:

  • pierwotną
  • wtórną[1]

Znaczenie tekstury krystalograficznej[edytuj | edytuj kod]

Tekstura ma duże znaczenie dla przemysłu, gdyż wyróżniona orientacja w bardzo znaczący sposób wpływa na makroskopowe własności materiałów. Dla blach do głębokiego tłoczenia metal powinien płynąć plastycznie równo we wszystkich kierunkach. Jeżeli taka blacha będzie wykazywać w wysokim stopniu wyróżnioną orientację to w pewnych kierunkach różnice w granicy plastyczności danego materiału będą niekorzystnie duże. Niekiedy od materiałów wymaga się silnie kierunkowych własności. W blachach transformatorowych zachodzi powtarzający się cykl magnesowania i rozmagnesowywania, co wymaga wysokiej przenikliwości w kierunku przyłożonego pola. Monokryształ żelaza łatwiej magnesuje się w kierunku krystalograficznym [100], niż w innych. Proces walcowania i wyżarzania prowadzony jest tak, aby otrzymać wysoki stopień wyróżnionej orientacji w kierunku [100]. Kierunek łatwego magnesowania jest jednocześnie kierunkiem walcowania[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Cullity Bernard Denis: Podstawy dyfrakcji promieni rentgenowskich. Warszawa: PWN, 1964.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]