Teleskop Gregory'ego
Teleskop Gregory'ego – rodzaj teleskopu zwierciadlanego.
Jego nazwa pochodzi od nazwiska projektanta, szkockiego matematyka i astronoma, Jamesa Gregory'ego, żyjącego w XVII wieku. Projekt swojego teleskopu opisał w 1663 w dziele Optica Promota (łac. postęp optyki). Pierwsze próby zbudowania instrumentu w oparciu o te plany nie powiodły się. Po 10 latach, dzięki pomocy Roberta Hooke'a, udało się zbudować działający teleskop. Projekt Gregory'ego wyprzedzał czasowo podobny teleskop Isaaca Newtona. Newton jednak zbudował swój teleskop wcześniej, w 1670.
Teleskop Gregory'ego składa się z dwóch wklęsłych zwierciadeł; głównego parabolicznego, które zbiera światło i skupia je na drugim lustrze elipsoidalnym, które odbija światło do otworu znajdującego się w środku lustra głównego, gdzie znajduje się okular. Obraz z teleskopu jest nieodwrócony, co czyni go użytecznym przy obserwacjach naziemnych.
Układ Gregory'ego ma tę przewagę nad układem Newtona, że potrzebuje krótszej tuby teleskopu przy takiej samej długości ogniskowej. Układ ten został jednak prawie zupełnie wyparty przez teleskopy Cassegraina. Jednym ze współczesnych przykładów jego zastosowania jest optyczny teleskop zamontowany na japońskim satelicie SOLAR-B. Układ Gregory'ego jest również stosowany poza optyką do budowy układów anten mikrofalowych o dużej aperturze np. anten radioteleskopów, anten dwustronnej łączności satelitarnej i głębokiego kosmosu z sondami międzyplanetarnymi.
