Telewizja kolorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Telewizja kolorowa dotyczy technologii i praktyk związanych z transmisją ruchomych obrazów w kolorze.

W swojej najprostszej postaci, nadawanie kolorów może być tworzone przez nadawanie trzech obrazów monochromatycznych, każdy w trzech kolorach: czerwonym, zielonym i niebieskim (RGB). W przypadku prezentacji w szybkim spadku, barwy te będą razem produkować mieszanki jednego koloru oglądanego przez widzów. Jednym z największych wyzwań technicznych wprowadzenia transmisji koloru była chęć obniżenia wysokiej przepustowości, trzy razy większej od normy czarno-białej, w coś bardziej do przyjęcia, niezużywającego większości dostępnego widma częstotliwości radiowych.

Telewizja kolorowa została wynaleziona w roku 1928 przez Szkota Johna Logie Bairda, cztery lata po stworzeniu przez niego pierwszego telewizora w historii[1].

W Polsce rozpoczęto transmisje kolorowego programu telewizyjnego w dniu 6 grudnia 1971 r., była to transmisja z obrad VI zjazdu PZPR.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Early Color Television: Baird Mechanical Color System (1928-1940) (ang.). Early Television Museum. [dostęp 2011-12-30].