Temistocle Solera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Temistocle Solera (ur. 25 grudnia 1815 Ferrara – zm. 21 kwietnia 1878 Mediolan) – włoski kompozytor i librecista. Kształcił się w Wiedniu, zasłynął głównie ze współpracy z Giuseppe Verdim, która trwała począwszy od pierwszej opery Verdiego (Oberto), aż po incydent związany z Attylą, kiedy to Solera nie kończąc pracy wyjechał za granicę, a libretto dokończył Francesco Maria Piave. Zresztą – na temat Verdiego i jego późniejszych librecistów wyrażał się potem w następujący sposób:

jest wielkim kompozytorem, ale słabym jak baba, skoro akceptuje teksty od tego osła Piave czy tego pomyleńca Cammarano.[1]

Niemniej jednak ich wspólne dzieła, jak choćby Nabucco z chórem Va pensiero, silnie wpisują się w ruch wyzwoleńczy Włochów przeciwko dominacji austriackiej.

Ważniejsze utwory[edytuj | edytuj kod]

Kompozycje własne[edytuj | edytuj kod]

  • Ildegonda (1840)
  • Il contadino d'Agleiate (1841; jako La fanciulla di Castelguelfo in 1842)
  • Genio e sventura (1843)
  • La hermana de palayo (1845)

Libretta[edytuj | edytuj kod]

  • Oberto, Conte di San Bonifacio Giuseppe Verdi, (1839)
  • Nabucco Giuseppe Verdi, (1842)
  • Lombardczycy I Lombardi alla prima crociata Giuseppe Verdi, (1843)
  • Joanna d'Arc Giovanna d'Arco Giuseppe Verdi, (1845)
  • Attyla, Attila Giuseppe Verdi, (1846)
  • La conquista di Granata E. Arrieta, (1850)
  • La fanciulla delle Asturie B. Secchi, (1856)
  • Sordello A. Buzzi, (1856)
  • Pergolese S. Ronchetti-Monteviti, (1857)
  • Vasconcello A. Villanis, (1858)
  • Una notte di festa A. Villanis, (1859)
  • L'espiazione A. Peri, (1861)
  • Zilia G. Villate, (1877)

Przypisy

  1. "Kronika Opery", Wydawnictwo KRONIKA 1993, ISBN 83-900331-7-8 s. 141

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]