Teodor Anioła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Teodor Anioła
Imię i nazwisko Teodor Anioła
Data i miejsce
urodzenia
4 listopada 1925
Poznań, Polska 
Data i miejsce
śmierci
10 lipca 1993
Strykowo, Polska 
Pseudonim "Diabeł"
Pozycja Napastnik / Pomocnik
Wzrost 172 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1945–1961 Lech Poznań 196 (138)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1950–1954  Polska 7 (2)

Teodor Anioła (ur. 4 listopada 1925 w Poznaniu, zm. 10 lipca 1993 w Strykowie) – piłkarz polski, zawodnik Lecha Poznań, reprezentant Polski. Pochowany został na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu[1].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Na boisku występował w ataku jako prawy łącznik. Przez niemal całą karierę związany z poznańskim Lechem (1945-1961). W niebiesko-białych barwach zadebiutował 1 lipca 1945 w meczu z Polonią Jarocin 11:1, w którym zdobył 3 gole. W latach 1949 - 1950 tworzył wraz z Edmundem Białasem i Henrykiem Czapczykiem słynny tercet napastników "A-B-C". Wysoka skuteczność w meczach ligowych – 138 bramek w 196 meczach – przyniosła mu przydomek "Diabeł" i trzy tytuły króla strzelców polskiej ekstraklasy (1949, 1950, 1951 – za każdym razem z dorobkiem 20 bramek). W roku 1959 bardzo krótko był piłkarzem Warty. Szybko wrócił do Lecha i przyczynił się do wywalczenia ponownego awansu do ekstraklasy w roku 1960. Swój pożegnalny mecz rozegrał 14 maja 1961 w Poznaniu z Cracovią 1:1. Jako piłkarz Lecha zagrał w 5 meczach Pucharu Polski i zdobył w nich 3 bramki (1950-1956). Wcześniej wystąpił w rozgrywkach o wejście do ligi, w których rozegrał 15 meczów i zdobył 29 bramek. Występował też w drugiej lidze, w której rozegrał 45 meczów i zdobył 26 bramek (1958 - 1960). W rozgrywkach klasy A Poznańskiego OZPN rozegrał 31 meczów i zdobył 40 goli (1945/46) oraz 7 meczów i 9 goli (1946/47).

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Siedem razy wystąpił w meczach reprezentacji narodowej, uzyskując dwa gole (1950 - 1954). Występował również w kadrze narodowej "B", w której zagrał w 7 meczach zdobywając 4 gole. Był wielokrotnym reprezentantem Poznania. W latach 1946 - 1949 wystąpił w 17 meczach w ramach Pucharu Kałuży i zdobył w nich 13 goli. Ponownie zagrał w rozgrywkach Pucharu Kałuży w roku 1958, wystąpił wówczas w 2 meczach, zdobywając 4 gole.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej próbował sił jako trener, m.in. prowadząc drużynę rezerw Lecha. Równocześnie pracował jako urzędnik kolejowy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W roku 1961 uzyskał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu.

Sukcesy w plebiscytach[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z najpopularniejszych zawodników Lecha, kibice uznali go za gracza 75-lecia (1994) oraz sportowca 40-lecia Wielkopolski (plebiscyt "Gazety Poznańskiej", 1985); w tym ostatnim rankingu Anioła wyprzedził m.in. Wojciecha Fibaka.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Spoczywają na cmentarzu na Junikowie. poznan.gazeta.pl, 26 października 2007. [dostęp 10 lutego 2013].