Teoria Borna-Infelda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria Borna-Infelda jest nielinowym uogólnieniem elektromagnetyzmu. Relatywistyczna gęstość lagranżjanu w tej teorii ma postać:


\mathcal{L}_{BI} = -b^2\sqrt{-{\rm det}\left(\eta +{F\over b}\right)} + b^2 \ ,

gdzie \eta jest metryką czasoprzestrzeni Minkowskiego, F to tensor Faradaya opisujący pole elektromagnetyczne w przestrzeni Minkowskiego, oba tensory są kwadratowymi macierzami, b jest parametrem skali energetycznej.