Teoria Olduvai

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria Olduvai – ocena ograniczonej długości trwania okresu industrializacji (definiowanej miarą konsumpcji energii na osobę) do ok. 100 lat (1930–2030). Teoria jest rozwinięciem spekulacji o przemijająco-pulsującym cyklu (transient-pulse theory) rozwoju nowoczesnej cywilizacji. Nazwa pochodzi od lokalnej nazwy wąwozu w Tanzanii, która jest także używana do określenia najstarszych kultur ludzkich w Afryce.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy teoria została sformułowana przez Richarda Duncana w 1989, wówczas pod nazwą "przemijająco-pulsującej teorii cywilizacji industrialnej" (transient-pulse theory of Industrial Civilization)[1]. Hipoteza została rozwinięta w kolejnych publikacjach[2]. W 1996 Duncan opublikował pracę pod tytułem "Teoria Olduvai: Osuwanie się w kierunku postindustrialnej epoki kamiennej" (The Olduvai Theory: Sliding Towards a Post-Industrial Stone Age), tam po raz pierwszy pojawiło się określenie "teoria Olduvai"[3]. Następnie Duncan rozwijał swoją teorię w kolejnych publikacjach w latach 2000[4] i 2005[5].

Założenia[edytuj | edytuj kod]

W publikacjach Duncana cywilizacja industrialna definiowana jest jako okres, w którym zużycie energii w przeliczeniu na osobę wynosi ponad 37% wartości maksymalnej. Silnie rosnący wzrost produkcji energii zakończył się w 1979 i do 2008 nie rejestruje się znaczącego wzrostu produkcji energii w przeliczeniu na osobę. Zgodnie z założeniami po roku 2008 spodziewać się należy gwałtownego spadku ilości dostępnej energii, co skutkować ma załamaniem cywilizacyjnym i spadkiem liczby ludności świata do ok. 2 miliardów ludzi w 2050[6].

Zgodnie z teorią Olduvai, historia cywilizacji ludzkiej może być podzielona na trzy okresy:

  • przedindustrialny – trwający przez znaczną część historii cywilizacji
  • industrialny – trwający współcześnie
  • dezindustrialny – spodziewany okres, w czasie którego nastąpi załamanie ekonomiczne i docelowo ustali się równowaga w poziomie konsumpcji zasobów nieodnawialnych i odnawialnych[7].

Koniec fazy industrialnej został podzielony na trzy podokresy:

  • Zbocze Olduvai (Olduvai slope) 19791999 – produkcja energii w przeliczeniu na osobę przestaje rosnąć i zaczyna spadać.
  • Osunięcie Olduvai (Olduvai slide) 20002011 – wiąże się z osiągnięciem Peak Oil i eskalacją konfliktów zbrojnych w obszarach zasobnych w paliwa.
  • Klif Olduvai (Olduvai cliff) 20122030 – początkowo występować będą coraz częstsze problemy z dostarczeniem odpowiedniej ilości energii, w końcu sieć energetyczna rozpadnie się, a kryzys ekonomiczny pociągnie za sobą załamanie podstawowych funkcji państw.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Duncan, R. C. (1989). Evolution, technology, and the natural environment: A unified theory of human history. Proceedings of the Annual Meeting, American Society of Engineering Educators: Science, Technology, & Society, 14B1-11 to 14B1-20
  2. Duncan, R. C. (1993). The life-expectancy of industrial civilization: The decline to global equilibrium. Population and Environment, 14(4), 325-357.
  3. "The Olduvai Theory:Sliding Towards a Post-Industrial Stone Age by Richard C. Duncan (1996)
  4. "The Peak Of World Oil Production And The Road To The Olduvai Gorge" by Richard C. Duncan (2000)
  5. "The Olduvai Theory Energy, Population, and Industrial Civilization" by Richard C. Duncan (2005)]
  6. http://www.thesocialcontract.com/pdf/sixteen-two/xvi-2-93.pdf
  7. The Peak Of World Oil Production

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]