Teoria kryminologiczna Lombroso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Teoria kryminologiczna, której twórcą jest Cesare Lombroso (1835-1909), to pierwsza całościowa teoria kryminologiczna mówiąca o tym, że przestępca to człowiek, którego zachowanie oraz poziom moralności jest charakterystyczny dla ludzi z odległych epok. Lombroso mówi, że zarówno człowiek jak i społeczeństwo podlegają ewolucji, a ona wyznacza rozwój. Tak też jest z językiem np. słowo łacińskie "crimen" w czasach starożytnych znaczyło tyle co "robić, czynić". Obecnie słowo to znaczy "przestępstwo, czyn naganny, zabroniony". Czyny uchodzące obecnie na przestępstwo, w Starożytności uważane były za normalne. Stąd wniosek, że przestępca to człowiek, którego zachowanie oraz morale są opóźnione. Lombroso zajmował się mierzeniem czaszek ludzi normalnych oraz przestępców i na tej podstawie doszedł do wniosku, że parametry czaszek przestępców podobne są do czaszek ludzi pierwotnych. Przestępca to odmienny typ biologiczny. O tym, czy człowiek stanie się przestępcą decydują przede wszystkim cechy antropologiczne, a także osobowościowe. Przestępcy dzielą się na tych, którzy:

  • są nimi od urodzenia (2/3 wszystkich przestępców)
  • przestępcy z namiętności
  • przestępcy z nawyknienia (ich rodzice byli przestępcami)
  • pseudo-przestępcy (przypadkowi)
  • kryminoloidzi (podatni na przestępstwo).