Teoria kryminologiczna Lombroso
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: przydałoby się przynajmniej dodać, że to przestarzała teoria. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Teoria kryminologiczna, której twórcą jest Cesare Lombroso (1835-1909), to pierwsza całościowa teoria kryminologiczna mówiąca o tym, że przestępca to człowiek, którego zachowanie oraz poziom moralności jest charakterystyczny dla ludzi z odległych epok. Lombroso mówi, że zarówno człowiek jak i społeczeństwo podlegają ewolucji, a ona wyznacza rozwój. Tak też jest z językiem np. słowo łacińskie "crimen" w czasach starożytnych znaczyło tyle co "robić, czynić". Obecnie słowo to znaczy "przestępstwo, czyn naganny, zabroniony". Czyny uchodzące obecnie na przestępstwo, w Starożytności uważane były za normalne. Stąd wniosek, że przestępca to człowiek, którego zachowanie oraz morale są opóźnione. Lombroso zajmował się mierzeniem czaszek ludzi normalnych oraz przestępców i na tej podstawie doszedł do wniosku, że parametry czaszek przestępców podobne są do czaszek ludzi pierwotnych. Przestępca to odmienny typ biologiczny. O tym, czy człowiek stanie się przestępcą decydują przede wszystkim cechy antropologiczne, a także osobowościowe. Przestępcy dzielą się na tych, którzy:
- są nimi od urodzenia (2/3 wszystkich przestępców)
- przestępcy z namiętności
- przestępcy z nawyknienia (ich rodzice byli przestępcami)
- pseudo-przestępcy (przypadkowi)
- kryminoloidzi (podatni na przestępstwo).
