Teoria realnego cyklu koniunkturalnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Teoria realnego cyklu koniunkturalnego – teoria zakładająca, że wahania produkcji i zatrudnienia są wynikiem zmian realnych czynników w gospodarce przy rynkach dostosowujących się szybko i zawsze pozostających w stanie równowagi.

Jej twórcami są Kydland i Prescott[1]. Przedstawiciele nowej szkoły klasycznej oraz szkoły realnego cyklu koniunkturalnego – w ślad za Frischem uznają zjawiska stochastyczne jako źródło wahań koniunkturalnych. Podobnie jak Frisch, przyjmują mechanizmy impulsu i transmisji. Pierwszy z nich wyprowadza układ ze stanu ustalonego. Mechanizm transmisji zawiera te czynniki, które przenoszą efekty wstrząsu w czasie i sprawiają, że odchylenie nabiera trwałego charakteru. W teorii realnego cyklu koniunkturalnego pomijane są czynniki monetarne i uznaje się, że źródła zjawiska cyklu koniunkturalnego tkwią po podażowej stronie gospodarki. Fluktuacje ogólnogospodarcze są wynikiem stochastycznych szoków zewnętrznych, np. technologicznych. Ceny i płace w teorii RBC dostosowują się prawie natychmiast do nowych warunków, są doskonale elastyczne. Teoria ta zakłada, iż w każdym punkcie czasu podmioty znajdują się w w swoim optimum, dlatego interwencja rządowa może być nieskuteczna, a nawet szkodliwa.

Teoria realnego cyklu zalicza się do ekonomii głównego nurtu. Teoria realnego cyklu koniunkturalnego ściśle wiąże analizę mikro i makroekonomiczną.

Przypisy

  1. F.E. Kydland, E.C. Prescott, Time to build and Aggregate Fluctuations, „Econometrica” 1982, vol. 50, nr 6.