Teoria rozwoju gospodarczego Schumpetera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Joseph Schumpeter próbował zdynamizować statyczny model gospodarki rynkowej, spowodowało to rozwój paradygmatu neoklasycznego. Schumpeter dowiódł, że główną przyczyną rozwoju gospodarczego są siły wewnętrzne, a nie czynniki zewnętrzne. Istotne jest spełnienie trzech warunków, które stanowią określoną całość:

  1. istnienie twórczego przedsiębiorcy (główna siła rynkowa; odpowiedzialny za maksymalizację nadwyżki siła innowacji);
  2. innowacje (wprowadzane przez przedsiębiorców; np. nowe produkty, technologie, nowe rozwiązania);
  3. kredyt (przedsiębiorca nie ma obowiązku korzystać z własnego kapitału, powinien wykorzystać kredyt bankowy).

Teoria rozwoju gospodarczego Schumpetera krytykowała ujęcie neoklasyczne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J.Schumpeter, "Teorie rozwoju gospodarczego", PWN Warszawa 1960