Terfenol-D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Terfenol-Dstop o składzie TbxDy1−xFe2 (x ~ 0,3) będący materiałem magnetostrykcyjnym. Został opracowany w latach 70. XX wieku w Laboratorium Uzbrojenia Marynarki Wojennej w White Oak w stanie Maryland. Wydajna technologia wytwarzania stopu została opracowana w latach 80. w Laboratorium Ames[1]. Nazwa podchodzi od terbu, żelaza (Fe), skrótu Laboratorium Uzbrojenia Marynarki Wojennej – NOL (Naval Ordnance Laboratory) – i D od dysprozu.

Stop ma największą magnetostrykcję spośród wszystkich stopów[2]. Początkowo znalazł zastosowanie w sonarach. Obecnie stosuje się go w czujnikach magnetyczno-mechanicznych, urządzeniach wykonawczych, czujnikach i przetwornikach ultradźwiękowych. Było także rozważane użycie tego stopu do budowy wtrysku paliwa w silnikach diesla z powodu wysokich naprężeń jakie mogą być wytwarzane dzięki użyciu Terfenolu-D[3].

Przypisy [edytuj]