Terier brazylijski
| Terier brazylijski | |
 Dorosły terier brazylijski |
|
| Inne nazwy | Terrier Brasileiro, Brazilian Terrier |
| Kraj patronacki | Brazylia |
| Kraj pochodzenia | Brazylia[1] |
| Wymiary | |
| Wysokość | psy 35-40 cm, suki 33-38 cm |
| Masa | 7-10 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa III, sekcja 1, numer wzorca 341 |
| Wzorce rasy | |
| FCI • | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Terier brazylijski – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów dużych i średnich. Nie podlega próbom pracy[1].
Spis treści |
Rys historyczny [edytuj]
Jest to dość młoda rasa, ustabilizowana około stu lat temu. Prawdopodobnie wywodzi się z krzyżówek foksteriera z innymi, małymi terierami.
Wygląd [edytuj]
Budowa [edytuj]
Średniej wielkość, smukły, proporcjonalny, zwarty ale niezbyt ciężki. Ciało powinno zamykać się w kwadracie. Krzywizny obrysu powinny być łagodne w odróżnieniu od kanciastych foksteriera.
Szata i umaszczenie [edytuj]
Gładka, ale nie miękka. Dominuje kolor biały z czarnymi, brązowymi albo niebieskimi znaczeniami. Występować muszą następujące typowe i charakterystyczne znaczenia: brązowe znaczenia powyżej oczu, po obu stronach pyska, wewnątrz i na końcach uszu. Brązowe znaczenia mogą rozszerzać się na inne części ciała graniczące z wymaganymi znaczeniami. Głowa musi zawsze mieć czarne, brązowe albo niebieskie znaczenia w okolicy czoła i uszu.
Wady [edytuj]
Najczęstsze: stojące uszy, błędy w charakterystycznych znaczeniach, długi lub niewłaściwy włos, błędy w budowie.
Dyskwalifikujące: agresja lub zbytnia nieśmiałość, inny niż delikatnie opadający zad, przodozgryz, tyłozgryz lub zgryz cęgowy, brak harmonii lub nietypowa budowa.
Zachowanie i charakter [edytuj]
Porywczy, raźny, aktywny, czujny i ostry. Przyjacielski i łagodny w stosunku do przyjaciół. Posiada silny instynkt myśliwski, toteż nie powinien być zostawiany sam na sam z gryzoniami i innymi małymi zwierzętami.
Użytkowość [edytuj]
Są psami myśliwskimi pracującymi w grupach, ich zadaniem jest osaczenie zwierzyny. Oprócz tego wykorzystuje się je do łapania szkodników.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
|
||||||||||||||
