Terier tybetański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Terier tybetański
TT-Ch Enchu-Khyi-Lha.jpg
Terier tybetański
Inne nazwy Dhoki Apso, Tibetan Terrier
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Tybet
Wymiary
Wysokość 35,6 - 40,6 cm
Masa max. 12,5 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 5,
numer wzorca 209
AKC Non-Sporting Group
ANKC Group 7 (Non Sporting)
CKC Group 6 (Non-Sporting Group)
KC(UK) Utility
NZKC Non-Sporting
UKC Companion Breeds
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Terier tybetański – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji psów tybetańskich. Typ lisowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Terier tybetański to starożytna rasa tybetańska przeznaczona do stróżowania. Zawsze służył jako pies do towarzystwa i często wręczano go gościom jako dar i symbol szczęścia. Przez całe stulecia terier tybetański zachował czystość rasy, ponieważ jego ojczyzna była odizolowana od świata.

Szczenięta teriera tybetańskiego

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Sylwetka teriera tybetańskiego jest zbliżona do kwadratu. Pies jest silny, krzepki, średniej wielkości i z długą sierścią. Oczy są duże i okrągłe. Tułów jest zwarty i dobrze umięśniony. Stop jest lekko zaznaczony. Klatka piersiowa silna, zarysowana. Ogon jest średniej długości, dość wysoko osadzony, zakręcony nad grzbietem, często przy końcu załamany.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Szata tego teriera jest dwuwarstwowa, występuje miękki i wełnisty podszerstek oraz miękki włos okrywowy. Włos jest długi i prosty, bądź lekko pofalowany. Teriery tybetańskie występują w różnych maściach, ale najczęściej spotykane są: biała, kremowa, dymna, trójkolorowa lub czarna. Niedopuszczalne jest umaszczenie czekoladowe.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Terier tybetański jest psem aktywnym, inteligentnym, czujnym i łagodnym. Łatwo poddaje się tresurze. Szybko przystosowuje się do nowych warunków, dobrze znosi warunki miejskie.

Przypisy

  1. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 173.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 348.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO Sp. z o.o., Warszawa 2003
  • Lubomir Smyczyński "Psy, rasy i wychowanie" PWRiL, Warszawa 1975
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.