Termin zawity

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Termin zawity – szczególny rodzaj terminu stanowczego, charakteryzujący się dużym rygorem prawnym, przejawiającym się w tym, że niepodjęcie określonej czynności przez uprawniony podmiot w okresie zakreślonym tym terminem, powoduje definitywne wygaśnięcie przysługującego podmiotowi prawa do tej czynności. Kodeks cywilny nie zawiera wprawdzie ogólnej regulacji terminów zawitych, ale pojawiają się o­ne przy regulacjach określonego rodzaju sytuacji[1].

Wygaśnięcie uprawnienia jest bezwzględnie wiążące dla stron stosunku prawnego, sądu lub innego organu powołanego do rozpoznania sprawy. Upływ terminu zawitego jest uwzględniany z urzędu, a nie dopiero na wniosek strony lub wskutek zarzutu przez nią podniesionego.

Tylko w wyjątkowych okolicznościach możliwe jest przywrócenie uprawnienia. Dotyczy to głównie niedotrzymania terminu w wyniku zdarzeń losowych, na które nie miało się wpływu. Ciężar uprawdopodobnienia tych okoliczności spoczywa na podmiocie[2].

Termin zawity według cywilistów jest terminem prekluzyjnym[3].

Terminy zawite nigdy nie odnoszą się do organów procesowych. Obowiązują tylko strony i niektóre inne osoby.

Przypisy

  1. Jak oznaczać i liczyć terminy, Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk, Gazeta Prawna, nr 016/2007 z dnia 23.01.2007
  2. Gdy Twoje prawo wygasło, czyli o tym czym jest termin zawity?
  3. Aleksander Wolter, Jerzy Ignatowicz, Krzysztof Stefaniuk: Prawo cywilne. Zarys części ogólnej. Warszawa: LexisNexis, 2001, s. 346. ISBN 978-83-7334-029-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]