Terminal LNG w Świnoujściu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 53°54′33″N 14°17′41″E/53,909167 14,294722

Budowa gazoportu

Terminal LNG w Świnoujściu, popularnie określany jako gazoport – budowany port przeładunkowy i regazyfikacyjny skroplonego gazu ziemnego (LNG) w Świnoujściu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie terminalu LNG pozwoli na odbieranie skroplonego gazu ziemnego drogą morską praktycznie z dowolnego kierunku na świecie, co przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego kraju. Decyzja o budowie gazoportu zapadła pod koniec roku 2006[1]. Budowa terminalu LNG została uznana przez Radę Ministrów za inwestycję strategiczną dla Polski.

Gaz po dostarczeniu gazowcami do portu w stanie skroplonym zostanie poddany regazyfikacji. Terminal pozwoli na regazyfikację do 5 mld Nm³ gazu ziemnego rocznie, z możliwością zwiększenia zdolności regazyfikacyjnej nawet do 7,5 mld Nm³. W ramach inwestycji planowana jest budowa dwóch zbiorników o nominalnej pojemności 160 tys. m³. Ze względu na niską temperaturę Bałtyku w gazoporcie może zostać zastosowana regazyfikacja typu SCV (ang. submerged combustion vaporiser) polegająca na ogrzewaniu schłodzonego LNG dzięki spalaniu gazu[2]. W lutym 2011 r. zrezygnowano jednak z budowy w pierwszym etapie systemu ogrzewania gazu poprzez pobór ciepła z wody morskiej. Ma to obniżyć koszt budowy o 250 mln zł. Zaoszczędzone może zostać jeszcze drugie tyle, gdyż budująca gazoport spółka Polskie LNG rozważa rezygnację z budowy azotowni[3].

W lipcu 2010 Polskie LNG, spółka zależna od GAZ-SYSTEM S.A., powołana do budowy i eksploatacji terminalu LNG w Świnoujściu (Polskie LNG S.A.), zakończyła proces wyboru generalnego wykonawcy inwestycji. Podpisana została umowa z konsorcjum: Saipem S.p.A. (Włochy) – Saipem SA (Francja) – Techint Compagnia Technica Internazionale S.p.A. (Włochy) – Snamprogetti Canada Inc. (Kanada) – PBG SA (Polska) – PBG Export Sp. z o.o. (Polska). Zadaniem konsorcjum jest wybudowanie terminalu LNG w Świnoujściu oraz przekazanie go do użytkowania - z ustalonym początkowo terminem 30 czerwca 2014[4]. Pod koniec 2010 r. zostały przeprowadzone prace geologiczne i geodezyjne[5]. 23 marca 2011 r. premier Donald Tusk dokonał oficjalnego położenia kamienia węgielnego pod budowę[6]. We wrześniu 2013 roku wcześniej ustalona data oddania została przesunięta na 30 grudnia 2014 roku[7].

Wokół budowy gazoportu trwały spory dotyczące m.in. dotacji ze strony UE[8] oraz głębokości tras żeglugowych przecinanych przez budowany Gazociąg Północny[9].

Koszt gazoportu wyniesie około 2,5 mld zł[10]. Finansowany jest on z czterech źródeł[11]:

Budowa gazoportu, widok od strony Zatoki Pomorskiej (2011 – początek budowy)











Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. port.szczecin.pl: Terminal LNG. [dostęp 20.10.2010].
  2. Bartłomiej Derski: LNG w Polsce droższe bo Bałtyk jest za zimny. [dostęp 31.10.2010].
  3. Koszt budowy gazoportu może spaść o 0,5 mld zł (pol.). [dostęp 26.03.2011].
  4. wnp.pl: Terminal LNG. [dostęp 20.10.2010].
  5. Gazoport sfinansowany w 10 proc. (pol.). [dostęp 26.03.2011].
  6. Andrzej Kublik. Gazoport startuje, czas odblokować przyszłość Świnoujścia. „Gazeta Wyborcza”, s. 24, 24.03.2011. Agora. 
  7. gazeta.pl Szczecin
  8. dziennik.pl: Polska wygrała. Niemcy nie zablokują gazoportu. [dostęp 20.10.2010].
  9. Agnieszka Łakoma: Nord Stream budzi polskie obawy. [dostęp 20.10.2010].
  10. 10,0 10,1 Andrzej Kublik. Szybka ścieżka dla gazoportu. „Gazeta Wyborcza”, s. 30, 2011-10-14 (pol.). 
  11. Tomasz Popławski, zbigniew Rapciak. Terminal LNG zwiększa bezpieczeństwo energetyczne Polski. „Dziennik Gazeta Prawna”, dodatek „Forum Biznesu”, s. 1, 2011-08-30 (pol.). 
  12. Gaz-System otrzyma z EBOiR 300 mln zł na budowę terminalu LNG (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]