Testamenty Dwunastu Patriarchów
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Testamenty Dwunastu Patriarchów – apokryficzna księga powstała prawdopodobnie około roku 150 p.n.e. w języku greckim w środowisku Żydów żyjących w diasporze (wskazuje się tu na Aleksandrię, lub Syrię, choć część uczonych jest skłonna uznać księgę za powstałą nie w diasporze, a w Palestynie[1]).
Księga składa się z testamentów 12 synów patriarchy Jakuba. Każdy z nich opisuje swoje życie i udziela wskazań swoim potomkom[1].
Treść księgi [edytuj]
- Testament Rubena – przestrzeżenie przed kobietami, które mogą sprowadzić grzech nieczystości.
- Testament Symeona – przestrzeżenie przed zazdrością i cudzołóstwem.
- Testament Lewiego – zachęcenie do przestrzegania prawa mojżeszowego.
- Testament Judy – przestrzeżenie przed nadużywaniem wina i pogonią za bogactwem.
- Testament Issachara – zachęcenie do uczciwości, wstrzemięźliwości i prostoty.
- Testament Zabulona – zachęcenie do miłości bliźniego, zapowiedź zmartwychwstania.
- Testament Dana – przestrzeżenie przed gniewem i kłamstwem, zachęcenie do miłości bliźniego.
- Testament Naftaliego – zachęcenie do przestrzegania prawa mojżeszowego.
- Testament Gada – przestrzeżenie przed nienawiścią.
- Testament Asera – zapowiada grzech i niewolę, obiecuje zbawienie.
- Testament Józefa – zachęca do przebaczania i miłości bliźniego.
- Testament Beniamina – zapowiada upadek Izraela, a następnie odbudowę Świątyni.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Apokryfy Starego Testamentu. Ryszard Rubinkiewicz (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Vocatio", 2006, s. 43-45. ISBN 83-7146-142-9.
