Tetradium daniellii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tetradium danielli
Evodia hupehensis a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd mydleńcowce
Rodzina rutowate
Rodzaj Tetradium
Nazwa systematyczna
Tetradium daniellii (Benn.) T. G. Hartley
Gard. Bull. Singapore 34:105. 1981
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Pokrój
Pień

Tetradium danielliigatunek rośliny należący do rodziny rutowatych. Pochodzi z Azji (Mandżuria). W Polsce bywa (bardzo rzadko) uprawiany jako roślina ozdobna, znajduje się też w kolekcji niektórych ogrodów botanicznych.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy został opisany w 1862 przez angielskiego botanika Benetta jako Zanthoxylum daniellii. W 1908 sklasyfikowany został jako Euodia hupehensis, ta nazwa rozpowszechniła się w Polsce i została przetłumaczona jako ewodia hupejska. Nazywana była też ewodią koreańska i ewodią Daniella. Jeszcze kilkakrotnie gatunek ten przez różnych botaników klasyfikowany był pod różnymi nazwami. W 1981 w świetle najnowszych badań taksonomicznych zaliczony został do rodzaju Tetradium jako Tetradium danielli[2]. Na razie nie ma nazwy polskiej.

Synonimy
  • Ampacus danielli (Benn.) Kuntze
  • Euodia baberi Rehder & E.H.Wilson
  • Euodia delavayi Dode
  • Euodia henryi Dode[3]
  • Euodia hupehensis Dode[4]
  • Euodia labordei Dode
  • Euodia sutchuenensis Dode
  • Euodia velutina Rehder & E.H.Wilson[5]
  • Euodia vestita W.W.Smith
  • Zanthoxylum bretschneideri Maxim.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo osiągające w swojej ojczyźnie wysokość do 30 m. W Polsce jest dużo mniejsze – 5–6 m i często swoim pokrojem przypomina krzew.
Liście
Pierzastodzielne, 5–9 listkowe, ciemnozielone, bardzo duże.
Kwiaty
Drobne, białe, zebrane w baldachogrona. Kwitnie od czerwca do sierpnia.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina ozdobna. Jej walorami jest soczysta zieleń liści i przyjemny, ziołowy zapach jaki wydziela po dotknięciu lub zmiażdżeniu tkanek. Jest rośliną bardzo miododajną, stąd też w niektórych krajach jest uprawiana przy pasiekach.
  • Wymagania. Jest średnio odporna na mróz. Może być uprawiana w strefach 8-10. Podczas bardziej surowych zim obmarzają jej drobniejsze pędy, jednak roślina odradza się. Bardziej wrażliwe są młode drzewka, starsze stają się odporne na mróz i nie trzeba ich na zimę osłaniać. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje też półcień. stanowisko powinno być osłonięte.
  • Sposób uprawy. Uprawia się ją z nasion. Należy je przez 12 godzin namoczyć i wysiewać do szklarni lub ciepłego inspektu. Kiełkują nierównomiernie. 1000 nasion waży 8 g.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-02].
  2. GRIN. [dostęp 2009-03-05].
  3. Bull. Soc. Bot. France 55:706. 1908
  4. Bull. Soc. Bot. France 55:707. 1908
  5. C. S. Sargent, Pl. wilson. 4:134. 1914

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  2. Evodia hupehensis. [dostęp 2009-03-06].
  3. Evodia hupejska. [dostęp 2009-03-06].