Tetrafluoroetan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tetrafluoroetan
Tetrafluoroetan Tetrafluoroetan
Tetrafluoroetan
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C2H2F4
Inne wzory CH2FCF3
Masa molowa 102,03 g/mol
Wygląd bezbarwny gaz
Identyfikacja
Numer CAS 811-97-2
Podobne związki
Podobne związki difluoroetan. pentafluoroetan. chlorotetrafluoroetan. trichloroetan
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tetrafluoroetan (nazwa kodowa: R-134a, C2H2F4) – organiczny związek chemiczny, z grupy halogenków alkilowych (freonów) fluoropochodna etanu, używany w chłodnictwie. Nie posiada potencjału ODP, natomiast właściwości termodynamiczne ma podobne do R-12.

Wykorzystanie[edytuj | edytuj kod]

1,1,1,2-tetrafluoroetan jest "wysokotemperaturowym" ziębnikiem używanym w domowych lodówkach i samochodowej klimatyzacji. Poza tym używa się go jako czynnik rozprężający do produkcji spienionych tworzyw sztucznych, gaz pędny w inhalatorach i podręcznych pojemnikach z tzw. "sprężonym powietrzem", środek do usuwania wilgoci ze sprężonego powietrza, czasem też do chłodzenia przetaktowywanych komputerów i jako napęd w broni pneumatycznej ASG. W UE w 2011 roku planuje się wprowadzenie zakazu stosowania go w nowych samochodach. Natomiast w Kalifornii jego sprzedaż może zostać zakazana, by zapobiec nieprofesjonalnej wymianie czynników chłodniczych w klimatyzacji.

Wrzący 1,1,1,2-tetrafluoroetan

Historia[edytuj | edytuj kod]

R-134a pojawił się na początku lat 90. XX w. jako zamiennik R-12, ze względu na jego szkodliwe działanie na warstwę ozonową. Przez ostatnie 10 lat zawartość 1,1,1,2-tetrafluoroetanu w atmosferze wyraźnie wzrosła, a w latach 2001-2004 podwoiła się[1]. Charakteryzuje się pomijalnymi potencjałami zmniejszania warstwy ozonowej ODP oraz zakwaszającym deszcze (w wyższych partiach atmosfery R-134a w reakcji rodnikowej jest wolno przekształcany w kwas trifluorooctowy wykrywany w ilości kilku ng/L deszczu[2]), natomiast jego potencjał efektu cieplarnianego jest dość duży (GWP100 = 1300).

Bezpieczeństwo[edytuj | edytuj kod]

Kontakt tetrafluoroetanu z ogniem lub powierzchniami o temperaturze powyżej 250°C (523K) może spowodować jego rozkład połączony z emisją toksycznych gazów, w tym fluorowodoru HF i fluorotlenku węgla COF2. Połówkowe stężenie śmiertelne tetrafluoroetanu LC50 dla szczura wynosi 1,5 kg/m3, co oznacza, że jest on względnie nietoksyczny. Jako gaz cięższy od powietrza gromadzi się w dolnych rejonach pomieszczeń, mogąc doprowadzić do utraty przytomności oraz uduszenia z powodu lokalnego braku tlenu[3].

Szybkie opróżnianie pojemników z tetrafluoroetanem znajdujących się pod ciśnieniem prowadzi do znacznego obniżenia temperatury mogącego wywoływać odmrożenia.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://www.r744.com/news/files/NILU-%20exec%20summary%20of%20annual%20report%202004.pdf "Greenhouse gas monitoring at the Zeppelin station – Annual report 2004 (TA-2110/2005)"
  2. von Sydow, L., Grimvall, A.B., Borén, H.B., Laniewski, K., Nielsen, A.T. (2000), Natural Background Levels of Trifluoroacetate in Rain and Snow, Enviro Sci Technol, 34, 3115-3118 DOI:10,1021/es9913683
  3. Alexander D. J., Libretto S. E., (1995) "An overview of the toxicology of HFA-134a (1,1,1,2-tetrafluoroethane)", Hum. Exp. Toxicol.', 14, 715-20