Teurgia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Teurgia (gr. θεουργία = "cud") – praktykowanie rytuałów niekiedy o magicznym charakterze, występujące w późnej starożytności i średniowieczu.

Słowo "teurgiczny" pojawia się dopiero w II wieku i wydaje się tworem autora lub autorów Wyroczni chaldejskich, używanym na oznaczenie wysiłków zdolnych oczyścić duszę i jej "pojazd", ciało astralne – w celu umożliwienia jej kontemplacji bogów. Rytuały te składają się z ablucji, ofiar, inwokacji zawierających słowa rytualne. Teurgię od magii różni fakt, że ta pierwsza służy celom religijnym[potrzebne źródło][dodaj precyzyjny przypis], spełniając wymogi rytuałów, co do których sądzi się, że mogą oddziaływać na bogów i wręcz "przymuszać" ich do działania (podczas gdy magia ma na celu wykorzystywanie formuł religijnych w celach z gruntu świeckich). Później pod pojęciem teurgii rozumiana była wiara w możność ożywiania posągów lub obrazów.

Teurgię uprawiał m.in. Proklos.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]