The Basement Tapes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy albumu Boba Dylana i grupy The Band. Zobacz też: Basement Tapesbootleg Jimiego Hendrixa i Stephen Stillsa.
The Basement Tapes
Okładka
Album studyjny Boba Dylana oraz grupy The Band
Wydany 26 czerwca 1975
Nagrywany czerwiec–listopad 1967
Gatunek folk rock
Długość 76:41
Wytwórnia Columbia
Producent Bob Dylan & The Band
Oceny
Płyta po płycie
Bob Dylan

The Basement Tapes – 16 studyjny, podwójny album nagrany w Woodstock przez grupę Bob Dylan & The Band pomiędzy czerwcem a listopadem 1967 r. oraz wydany w czerwcu 1975 r.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

Pomiędzy styczniem 1964 r. a majem 1966 r. Bob Dylan wydał cztery nadzwyczajne albumy. Każdy następny był bardziej intensywny, bardziej złożony i bardziej rewolucyjny od poprzedniego. Oprócz tego koncertował przed publicznością (z reguły cztery czy pięć występów w tygodniu), nieustannie udzielał wywiadów i uczestniczył w konferencjach prasowych. Z wszelkich danych z tego okresu wynika, że był wyczerpany fizycznie, coraz bardziej szczuplał i alkohol czy różne "substancje" na pewno mu nie pomagały.

Wybawienie przyszło 29 lipca 1966 r. Podczas jazdy motocyklem wokół swojego domu w Woodstock uległ wypadkowi (odpadło koło); skutkiem były pęknięte kości kręgosłupa w części szyjnej. Los dawał mu szansę i Dylan skorzystał z niej w pełni. Zniknął na 1.5 roku[1].

Po wyjściu ze szpitala zaszył się w swoim domu w szczególnym miejscu, mającym już prawie 100-letnią tradycję bycia artystyczną kolonią – czyli w miasteczku Woodstock w stanie Nowy Jork.

Przez rok nie robił właściwie nic. Jeszcze w maju 1967 r. zapytany przez dziennikarza, co robił przez ten czas, odparł: Co głównie robiłem, to... ślęczałem nad książkami [napisanymi] przez ludzi, o których nigdy nie słyszałeś, myślałem o tym, gdzie idę, dlaczego działam i dlaczego jestem za bardzo pomieszany[2].

Wypadek był wygodną linią demarkacyjną i znakomitą wymówką. Dylan, który się pojawił po wypadku, był już zupełnie innym człowiekiem. Z reguły uważa się, że jego geniusz stał się bardziej erratyczny, trudniejszy do uchwycenia. Jednak drugie półrocze 1967 r. jest jego najbardziej płodnym okresem ponad wszystkim, co działo się w świecie muzyki popowej i rockowej do tego czasu i do dnia dzisiejszego, zarówno jeśli chodzi o jakość jak i ilość nagrań[3].

The Basement Tapes są być najwspanialszym zbiorem jego kompozycji, w dodatku nagranych zupełnie nieformalnie. Zapytany przez Janna Wennera powiedział: Wiesz, to naprawdę jest sposób robienia nagrań – w spokojnym, zrelaksowanym otoczeniu, w czyjejś suterenie z otwartymi oknami i psem leżącym na podłodze[3]

Nagrania zostały dokonane na dosyć prymitywnym sprzęcie obsługiwanym przez Gartha Hudsona, który miał wielkie elektroniczne zdolności. Oryginalne taśmy są nagrane stereofonicznie oprócz jednego fragmentu (24–30) z sesji 2, który jest monofoniczny i w dodatku ze zniekształconym dźwiękiem. Można z tego wnioskować, że była to zapewne w ogóle pierwsza sesja nagraniowa, z której Garth wyciągnął odpowiednie wnioski. Jednak oryginalny album The Basement Tapes nie był wydany jako płyta stereo. Mianowicie stereofoniczne nagrania z taśm zostały w studiu Columbii skompresowane w mono.

Oprócz tego, nagrania umieszczone na albumie są dużo słabsze od oryginałów. Wszystko to dzięki manipulacjom jakich dopuścił się podczas tworzenia albumu Robbie Roberston. Utwory poniosły nawet większe straty od szkód jakie wyrządzał swoim nagraniom sam Dylan; dotyczy to zwłaszcza takich albumów jak Blood on the Tracks (sesje w Minneapolis), Infidels i Oh Mercy. Robertson, który zaczął mieć w tym okresie wielkie problemy ze swoim wybujałym ego[4] starał się usunąć z nagrań tyle Dylana, ile się da. Również w czasie wywiadów umniejszał nieustannie rolę Dylana, co stało w sprzeczności z faktami.

Chociaż sesje te zaczęły się początkowo tylko dla zabicia czasu, to szybko okazało się, że Dylan wkrótce poczuł taką inspirację, że nagle znowu zaczął komponować. I to zmieniło towarzyskie pogrywanie w sesje nagraniowe ze znakomitym nieraz materiałem.

W lipcu i sierpniu Dylan i The Hawks w studiu Dwarf Music nagrali swój słynny acetat zawierający 14 kompozycji, a w październiku zostały zabezpieczone prawa autorskie do nich. Oto kolejność utworów (niektórzy przypuszczają, że układ ten odzwierciedla chronologię nagrań, ale jest to wątpliwe):

  1. Million Dollar Bash
  2. Yea! Heavy and a Bottle of Bread
  3. Please, Mrs. Henry
  4. Crash on the Levee (Down in the Flood)
  5. Lo and Behold
  6. Tiny Montgomery
  7. This Wheel's on Fire
  8. You Ain't Going Nowhere
  9. I Shall Be Released
  10. Too Much of Nothing
  11. Tears of Rage
  12. The Mighty Queen
  13. Open the Door, Homer
  14. Nothing Was Delivered

Gdy ukazał się oryginalny album, okazało się, że poza tym, iż licznym overdubbingom poddano "This Wheel's on Fire" i "You Ain't Going Nowhere", to na domiar złego zastąpiono "The Mighty Queen" i "'I Shall Be Released" przez dużo gorsze wersje piosenek "Tears of Rage" i "Too Much of Nothing".

W 1969 r. ukazał się pierwszy w świecie bootleg, i to w dodatku podwójny, który zawierał siedem utworów z suterenowych sesji Dylana i The Hawks. Nazywał się Great White Wonder. Potem pokazały się następne, prezentujące kolejne nagrania z tych sesji.

Największym jednak wydawnictwem związanym z suterenowymi nagraniami, jest seria pięciu płyt kompaktowych zatytułowanych The Genuine Basement Tapes. Cztery dyski zasługują na pięć gwiazdek, a jeden (Vol. 3) na mniej, gdyż pomyłkowo został wydany jako monofoniczny i tym samym jego brzmienie nie dorównuje pozostałym czterem dyskom.

Sesje te miały wielkie reperkusje; wpłynęły na muzykę zarówno The Beatles jak i The Rolling Stones. Wzmocniły Dylana jak i grupę The Hawks. Dylan wykorzystał je do ponownego wyjścia w świat, nagrania albumu John Wesley Harding i innych, oraz dalszego rozwoju, który nie miał już związku z tymi sesjami, bo muzyk je po prostu przekroczył. Natomiast The Hawks, po zmienieniu nazwy na The Band, wydali znakomity album Music from Big Pink i nigdy nie wyrwali się ze stylistyki wypracowanej na tych sesjach[5].

W 2003 album został sklasyfikowany na 291. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone[6].

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Spis utworów[edytuj | edytuj kod]

Dysk pierwszy[edytuj | edytuj kod]

1. Odds and Ends – (Dylan) (wersja 2, dodatkowy overdubbing) 1:46
2. Orange Juice Blues (Blues for Breakfast) – (Manuel) (dodatkowy overdubbing) 3:37
3. Million Dollar Bash – (Dylan) (wersja 2) 2:31
4. Yazoo Street Scandal – (Robertson) 3:27
5. Goin' to Acapulco – (Dylan) 5:26
6. Katie's Been Gone – (Manuel, Robertson) 2:43
7. Lo and Behold! – (Dylan) (próba 2) 2:45
8. Bessie Smith – (Danko, Robertson) 4:17
9. Clothesline Saga – (Dylan) (próba 1, dodatkowy overdubbing) 2:56
10. Apple Suckling Tree – (Dylan) (próba 2) 2:48
11. Please, Mrs. Henry – (Dylan) (próba 2) 2:31
12. Tears of Rage – (Dylan, Manuel) (próba 3) 4:11
38:58

Dysk drugi[edytuj | edytuj kod]

1. Too Much of Nothing – (Dylan) (próba 1) 3:01
2. Yea! Heavy and a Bottle of Bread – (Dylan) (próba 2) 2:13
3. Ain't No More Cane – (tradycyjny) 3:56
4. Down in the Flood (Crash on the Levee) – (Dylan) (próba 2) 2:03
5. Ruben Remus – (Manuel, Robertson) 3:13
6. Tiny Montgomery – (Dylan) 2:45
7. You Ain't Goin' Nowhere – (Dylan) (próba 2, dodatkowy overdubbing) 2:42
8. Don't Ya Tell Henry – (Dylan) 3:12
9. Nothing Was Delivered – (Dylan) (próba 2) 4:22
10. Open the Door, Homer – (Dylan) (próba 1) 2:49
11. Long Distance Operator – (Dylan) 3:38
12. This Wheel's on Fire – (Danko, Dylan) (dodatkowy overdubbing) 3:49
37:43

Utwory nagrane w Woodstock i Saugerties[edytuj | edytuj kod]

  1. Lock Your Door
  2. Baby, Won't You Be My Baby
  3. Try Me Little Girl
  4. I Can't Make It Alone
  5. Don't You Try Me Now
  6. Young But Daily Growin'
  7. Bonnie Ship the Diamond
  8. The Hills of Mexico
  9. Down on Me
  10. One for the Road
  11. I'm Alright
  12. One Single River
  13. People Get Ready
  14. I Don't Hurt Anymore
  15. Stones That You Throw
  16. One Man's Loss
  17. Instrumentalny z Dylanem [Instrumental with D.]
  18. Baby, Ain't That Fine
  19. Rock, Salt and Nails
  20. A Fool Such as I
  21. Silouette
  22. Bring It on Home
  23. King of France (po tym utworze szczegóły na taśmie niekompletne)
  24. Even If It's a Pig Part 1 [the Hawks]
  25. Ruben Remus [the Hawks]
  26. 900 Miles
  27. No Shoes on My Feet
  28. Spanish Is the Loving Tongue
  29. "wiele pianina"
  30. On a Rainy Afternoon
  31. I Can't Come in with a Broken Heart
  32. Come All Ye Fair and Tender Ladies
  33. Under Control
  34. Ol' Roison the Beau
  35. I'm Guilty of Loving You
  36. Johnny Todd
  37. Cool Water
  38. Banks of the Royal Canal
  39. Po' Lazarus
  40. Belchezaar
  41. I Forgot to Remember to Forget Her
  42. You Win Again
  43. Still in Town, Still Around
  44. Waltzin' with Sin
  45. Big River I
  46. Big River II
  47. Folsom Prison Blues
  48. Bells of Rhymney
  49. It's Just Another Tomato in the Glass (po tym utworze szczegóły na taśmie niekompletne)
  50. I'm a Fool for You I
  51. I'm a Fool for You II
  52. Next Time on the Highway
  53. The Big Flood
  54. You Gotta Quit Kickin' My Dog Aroun'
  55. See You Later, Allen Ginsberg
  56. Tiny Montgomery[• 1]
  57. The Spanish Song I
  58. The Spanish Song II
  59. I'm Your Teenage Prayer
  60. Four Strong Winds
  61. The French Girl I
  62. The French Girl II
  63. Joshua Gone Barbados
  64. I'm in the Mood for Love
  65. All American Boy
  66. Sign on the Cross
  67. Dont' Ya Tell Henry
  68. Bourbon Street (po tym utworze szczegóły na taśmie niekompletne)
  69. Silent Weekend
  70. Santa Fe[• 2]
  71. Wild Wolf (po tym utworze szczegóły na taśmie niekompletne)
  72. Million Dollar Bash I
  73. Yea! Heavy and a Bottle of Bread I
  74. Million Dollar Bash II
  75. Yea! Heavy and a Bottle of Bread II
  76. I'm Not There (1956)
  77. Please Mrs. Henry
  78. Down in the Flood (Crash on the Levee) I
  79. Down in the Flood (Crash on the Levee) II
  80. Lo and Behold I
  81. Lo and Behold II
  82. You Ain't Goin' Nowhere I
  83. This Wheel's on Fire
  84. You Ain't Goin' Nowhere II
  85. I Shall Be Released[• 3]
  86. Too Much of Nothing I
  87. Too Much of Nothing II (po tym utworze szczegóły na taśmie niekompletne)
  88. Tears of Rage I
  89. Tears of Rage II
  90. Tears of Rage III
  91. The Mighty Quinn I
  92. The Mighty Quinn II[• 4]
  93. Open the Door Homer I
  94. Open the Door Homer II
  95. Open the Door Homer III
  96. Nothing Was Delivered I
  97. Nothing Was Delivered II
  98. Odds and Ends I
  99. Nothing Was Delivered III
  100. Odds and Ends II
  101. Get Your Rocks Off
  102. Clothes Line Saga
  103. Apple Suckling Tree I
  104. Apple Suckling Tree II
  105. Goin' to Acapulco
  106. Gonna Get You Now
  107. Wild Wood Flower
  108. See That My Grave Is Kept Clean
  109. Comin' Round the Mountain
  110. Flight to the Bumble Bee
  111. Confidential to Me
  112. All You Have to Do Is Dream I
  113. All You Have to Do Is Dream II

Uważa się, że ogółem liczba nagranych utworów sięga 150.

  1. Pogrubionym drukiem zaznaczone utwory, które ukazały się na The Basement Tapes
  2. Ukazały się na The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  3. Ukazały się na The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  4. Ukazał się na Biograph

Opis płyty[edytuj | edytuj kod]

  • Producent – Bob Dylan & the Band
  • Miejsce i data nagrań –
  1. "Czerwony pokój" w domu Boba Dylana w Woodstock; czerwiec 1967 r. (1-20)
  2. "Wielki różowy" dom The Band, West Saugerties; "Czerwony pokój" w domu Boba Dylana (lub też dom) w Woodstock; czerwiec-sierpień 1967 r. (21-87)
  3. "Wielki różowy" dom The Band, West Saugerties; wrzesień, październik 1967 r. (88-104)
  4. "Wielki różowy" dom The Band, West Saugerties; październik, listopad 1967 r. (105-113)
  • Inżynier nagrywający – Garth Hudson
  • Inżynierowie miksujący – Rob Fraboni, Nat Jeffrey, Ed Anderson, Mark Agliett
  • Studio – Village Recorders i Shangri-La Studios
  • Inżynier masteringu – George Horn
  • Czas – 76 min. 41 sek.
  • Fotografie – Reid Miles
  • Konsultant projektu – Bob Cato
  • Tekst we wkładce – Greil Marcus
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – PC 33235
Wznowienie na cd
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – C2K 33682
  • Rok wznowienia – 1993

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Rok Lista Pozycja
1975 Billboard USA. Albumy popowe 7
1975 Melody Maker WB. Albumy popowe 8

Przypisy

  1. Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Str. 215, 219
  2. Clinton Heylin. Bob Dylan. Recording Sessions. Str. 57
  3. 3,0 3,1 Ibid. Str. 57
  4. Ibid. Str. 58
  5. Ibid. Str. 68
  6. Rolling Stone (USA) Lists – The Rolling Stone Top 500 Albums (ang.). rocklistmusic.co.uk. [dostęp 2010-05-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus Press, [Brak wiejsca wydania] 1994 ISBN 0-7119-3555-6
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0