The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Bootleg Series Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) 1961–1991
Okładka płyty
Kompilacja Boba Dylana
Wydany 26 marca 1991
Nagrywany listopad 1961styczeń 1991
Gatunek folk, folk rock, rock
Długość 229:37
Wytwórnia Columbia
Producent Jeff Rosen
Oceny
Płyta po płycie

The Bootleg Series Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) 1961–1991 – składankowy 3-dyskowy album gromadzący rzadkie i niepublikowane utwory nagrane przez Boba Dylana w latach 1961–1991.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

W marcu ukazał się pierwszy album z nowej serii albumów Dylana The Bootleg Series. Tytuł sugeruje, że na albumach tych znajdą się utwory rzadkie i oficjalnie niepublikowane, które dotychczas – przynajmniej w jakiejś części – były wydawane na bootlegach.

Producentem był i wyboru dokonał tenże sam Jeff Rosen, który przygotował poprzednie tego typu wydawnictwo Biograph. Jest oczywiste, że wyciągnął odpowiednie wnioski z krytyki, którą zebrał poprzedni album.

Rosen zebrał 58 utworów ułożonych chronologicznie, co wyraźniej pokazuje rozwój Dylana, uwalnianie jego kreatywności ale i klęski. Każdy z utworów został omówiony w 60-stronicowej broszurce przez Johna Bauldiego. Oprócz tego do każdego utworu dołączony jest opis techniczny z takimi danymi jak: autorstwo, prawa autorskie, miejsce i czas nagrania, sesja nagraniowa, producent sesji oraz spis muzyków wykonujących daną piosenkę (oraz na jakich instrumentach grają).

Album ten przybliża metody pracy Dylana w studiu, jak żadne inne legalne wydawnictwo. Najlepszym przykładem jest nagrywanie utworu "I'll Keep It with Mine". Przez pierwszych kilkanaście sekund Dylan akompaniuje sobie prymitywnie i niezbornie na fortepianie; słychać jakieś z innej zupełnie planety marakasy, plumkające organy i błądzącego na manowcach basistę. Nagle producent tej sesji Bob Johnston najwyraźniej tego nie wytrzymał i wrzasnął. I nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystko się skonsolidowało, wszyscy muzycy nagle wznieśli się na wyżyny, Dylan zaczął normalnie śpiewać i... powstał jeden z najpiękniejszych utworów na albumie. I tak właśnie powstawał cały, będący arcydziełem, album Blonde on Blonde.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

  • Bob Dylan – gitara, harmonijka, śpiew (solo: dysk 1 (I): 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22; dysk 2 (II): 1, 2, 3, 4, 5, 6)
  • nieznany drugi gitarzysta – 12
  • Al Gorgone – gitara (II; 7)
  • Kenny Rakin – gitara (II; 7)
  • Paul Griffin – instrumenty klawiszowe (II; 7, 8, 10)
  • Joseph Macho, Jr. – gitara basowa (II; 7)
  • Bobby Gregg – perkusja (II; 7, 8, 10, 11)
  • Mike Bloomfield – gitara (II; 8, 9, 10)
  • Al Kooper – organy (II; 8, 9, 10, 11)
  • Harvey Brooks – gitara basowa (II; 8, 9, 10)
  • Robbie Robertson – gitara (II; 11, 12, 13, 14, 17)
  • Rick Danko – gitara basowa (II; 11, 12, 13, 14, 17)
  • Garth Hudson – organy (II; 12, 13, 14, 17)
  • Richard Manuel – pianino (II; 12, 13, 14, 17)
  • Sandy Konikoff – perkusja (II; 12)
  • Levon Helm – perkusja, śpiew (II; 13, 14, 17)
  • George Harrison – gitara (II; 15)
  • Charlie Daniels – gitara basowa (II; 15)
  • Russ Kunkel – perkusja (II; 15)
  • nieznany gitarzysta – (II, 15)
  • Ben Keith – elektryczna gitara hawajska (II; 16)
  • Russell Bridges – gitara basowa (II; 16)
  • Kenneth Buttrey – (II; 16)
  • Tony Brown – gitara basowa (II; 18,19, 20)
  • Charles Brown, III – gitara (II; 18, 19*III; 1))
  • Eric Weissberg – gitara (II; 18, 19*III; 1)
  • Barry Kornfeld – gitara (II; 18, 19*III; 1)
  • Thomas McFaul – instrumenty klawiszowe (II; 19)
  • Richard Crooks – perkusja (II; 19)
  • Scarlet Rivera – skrzypce (III; 2, 4)
  • Rob Stoner – gitara basowa (III; 2, 3)
  • Howie Wyeth – perkusja (III; 2, 3)
  • Emmylou Harris – chórki (III; 2)
  • Erik Frandsen – gitara slide (III; 3)
  • Sugarblue – harmonijka (III; 3)
  • T-Bone Burnett – gitara (III; 4)
  • Steven Soles – gitara (III; 4)
  • Mick Ronson – gitara (III; 4)
  • Bob Neuwirth – gitara (III; 4)
  • David Mansfield – mandolina (III; 4)
  • Gary Burke – kongi (III; 4)
  • Mark Knopfler – gitara (III; 5, 10, 11, 12, 13, 14)
  • Barry Beckett – instrumenty klawiszowe (III; 5)
  • Tim Drummond – gitara basowa (III; 5, 7, 8, 9)
  • Pick Withers – perkusja (III; 5)
  • Fred Tackett – gitara (III, 6, 8, 9)
  • Jennifer Warnes – śpiew towarzyszący (III; 6)
  • Danny Kortchmar – gitara (III; 7)
  • Steve Ripley – gitara (III; 7)
  • Ben Tench – organy (III; 7, 8, 9)
  • Jim Keltner – perkusja (III; 7, 8, 9)
  • Clydie King – śpiew towarzyszący (III; 7, 8, 9)
  • Regina Harris – śpiew towarzyszący (III; 8, 9)
  • Carolyn Dennis – śpiew towarzyszący (III; 8, 9)
  • Mick Taylor – gitara (III; 10, 11, 12, 13)
  • Alan Clark – instrumenty klawiszowe (III; 10, 11, 12, 13)
  • Robbie Shakespeare – gitara basowa (III; 10, 11, 12, 13, 15)
  • Sly Dunbar – perkusja (III; 10, 11, 12, 13, 15)
  • Full Force – chórek (III; 11)
  • Little Steven – gitara (III; 15)
  • Roy Bittan – instrumenty klawiszowe (III; 15)
  • Daniel Lanois – gitara, 12-str. gitara, gitara basowa, instrumenty perkusyjne (III; 16)
  • Mason Ruffner – gitara (III; 16)
  • Glen Fukunaga – gitara basowa (III; 16)
  • Roddy Colonna – perkusja (III; 16)
  • Cyril Neville – bęben mówiący (III; 16)

Spis utworów[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie piosenki autorstwa Boba Dylana, poza zaznaczonymi. Dylan jest także autorem aranżacji utworów tradycyjnych

Pierwszy dysk[edytuj | edytuj kod]

  1. Hard Times in New York Town – (22 grudnia 1961); tzw. "Minnesota Hotel Tape," taśma nagrana przez Tony'ego Glovera w domu.
  2. He Was a Friend of Mine – (20 listopada 1961); Bob Dylan, odrzut, (trad.)
  3. Man on the Street – (22 listopada 1961); Bob Dylan odrzut
  4. No More Auction Block – (październik 1962); z koncertu w Gaslight Cafe, Greenwich Village; (trad.)
  5. House Carpenter – (22 listopada 1961) Bob Dylan odrzut; (trad.)
  6. Talkin' Bear Mountain Picnic Massacre Blues – (25 kwietnia 1962) The Freewheelin' Bob Dylan odrzut;
  7. Let Me Die in My Footsteps – (25 kwietnia 1962) The Freewheelin' Bob Dylan odrzut
  8. Rambling, Gambling Willie – (24 kwietnia 1962) The Freewheelin' Bob Dylan odrzut
  9. Talkin' Hava Negeilah Blues – (25 kwietnia 1962) The Freewheelin' Bob Dylan odrzut
  10. Quit Your Low Down Ways – (9 lipca 1962) The Freewheelin' Bob Dylan odrzut
  11. Worried Blues – (9 lipca 1962) The Freewheelin' Bob Dylan odrzut, (trad.)
  12. Kingsport Town – (14 listopada 1962) The Freewheelin' Bob Dylan odrzut; (trad.)
  13. Walkin' Down the Line – (1963) piosenka demonstracyjna (demo) dla Witmark Music Publishing Company
  14. Walls of Red Wing – (25 kwietnia 1963) The Freewheelin' Bob Dylan odrzut
  15. Paths of Victory – (August 12, 1963) The Times They Are a-Changin' odrzut
  16. Talkin' John Birch Paranoid Blues – (26 października 1963) koncert w Carnegie Hall
  17. Who Killed Davey Moore – (26 października 1963) koncert w Carnegie Hall
  18. Only a Hobo – (12 sierpnia 1963) The Times They Are a-Changin' odrzut
  19. Moonshiner – (12 sierpnia 1963) The Times They Are a-Changin' odrzut; (trad.)
  20. When the Ship Comes In – (1962) piosenka demonstracyjna (demo) dla Witmark Music Publishing Company
  21. The Times They Are a-Changin' – (1963) piosenka demonstracyjna (demo) dla Witmark Music Publishing Company
  22. Last Thoughts on Woody Guthrie – (12 kwietnia 1963) wiersz recytowany podczas koncertu w Town Hall

Drugi dysk[edytuj | edytuj kod]

  1. Seven Curses – (6 sierpnia 1963) The Times They Are a-Changin' odrzut
  2. Eternal Circle – (24 października 1963) The Times They Are a-Changin' odrzut
  3. Suze (The Cough Song) – (24 października 1963) The Times They Are a-Changin' odrzut
  4. Mama, You Been on My Mind – (9 czerwca 1964) Another Side of Bob Dylan odrzut
  5. Farewell, Angelina – (13 stycznia 1965) Bringing It All Back Home odrzut
  6. Subterranean Homesick Blues – (13 stycznia 1965) Bringing It All Back Home alternatywny (wersja akustyczna)
  7. If You Gotta Go, Go Now (Or Else You Got to Stay All Night) – (15 stycznia 1965) Bringing It All Back Home odrzut
  8. Sitting on a Barbed Wire Fence – (15 czerwca 1965) Highway 61 Revisited odrzut
  9. Like a Rolling Stone – (15 czerwca 1965) próba w studiu
  10. It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry – (15 czerwca 1965) Highway 61 Revisited alternatywny
  11. I'll Keep It with Mine – (27 stycznia 1966) próba w studiu
  12. She's Your Lover Now – (21 stycznia 1966) Blonde on Blonde odrzut
  13. I Shall Be Released – (jesień 1967) The Basement Tapes
  14. Santa-Fe – (jesień 1967) Basement Tape
  15. If Not for You – (1 maja 1970) New Morning alternatywny
  16. Wallflower – (4 listopada 1971) uprzednio niewydane nagranie
  17. Nobody 'Cept You – (2 listopada 1973) Planet Waves odrzut
  18. Tangled Up in Blue – (16 września 1974) Blood on the Tracks alternatywny
  19. Call Letter Blues – (16 września 1974) Blood on the Tracks odrzut
  20. Idiot Wind – (19 września 1974) Blood on the Tracks alternatywny

Trzeci dysk[edytuj | edytuj kod]

  1. If You See Her, Say Hello – (16 września 1974) Blood on the Tracks alternatywny
  2. Golden Loom – (30 lipca 1975) Desire odrzut
  3. Catfish – (28 lipca 1975) Desire odrzut (Dylan/Levy)
  4. Seven Days – (21 kwietnia 1976) koncert, Tampa, Floryda
  5. Ye Shall Be Changed – (2 maja 1979) Slow Train Coming odrzut
  6. Every Grain of Sand – (23 września 1980) demonstracyjne nagranie (demo) dla Special Rider Music
  7. You Changed My Life – (23 kwietnia 1981) Shot of Love odrzut
  8. Need a Woman – (4 maja 1981) Shot of Love odrzut
  9. Angelina – (4 maja 1981) Shot of Love odrzut
  10. Someone's Got a Hold of My Heart – (25 kwietnia 1983) wczesna wersja Tight Connection to My Heart z Empire Burlesque
  11. Tell Me – (21 kwietnia 1983) Infidels odrzut
  12. Lord Protect My Child – (3 maja 1983) Infidels odrzut
  13. Foot of Pride – (25 kwietnia 1983) Infidels odrzut
  14. Blind Willie McTell – (5 maja 1983) Infidels odrzut
  15. When the Night Comes Falling from the Sky – (19 lutego 1985) Empire Burlesque alternatywny
  16. Series of Dreams – (23 marca 1989/overdubbing styczeń 1991) Oh Mercy odrzut

Opis płyty[edytuj | edytuj kod]

  • Producent – Jeff Rosen
  • Wybór utworów – Jeff Rosen
  • Asystent produkcji – Diane Lapson, Debbie Sweeney, Vickie Mathis, Margarita Miller, Irene Provisiero, Kathi and Sam, Lauren Oliver
  • Miksowanie odrzutów Columbii – Mark Wilder i Tim Geelan
  • Studio – The Sony Music Studio Operations, Nowy Jork
  • Miksowanie odrzutów z Shot of Love, Desire, Planet Waves – Jim Ball
  • Studio – RPM Studio, Nowy Jork
  • Miksowanie odrzutów z Slow Train Coming, Infidels, Empire Burlesque – Josh Abbey
  • Studio – Power Station, Nowy Jork
  • Cyfrowy mastering – Mark Wilder
  • Autor tekstu – John Bauldie
  • Kierownictwo artystyczne – Chris Austopchuk, Nicky Lindeman
  • Fotografia na przodzie okładki – Don Hunstein
  • Fotografia na okładce broszurki – Morgan Renard
  • Koordynator produkcji i badania rynku – Steve Berkowitz
  • Koordynator A & R – Don DeVito, Rick Chertoff, Mike Gallelli
  • Menedżer całości opakowania – Sandy Lorenzo, Liz Cataldo
  • Sony Music Studio Operations – Rob Grabowski, Amy Herot, Risa Kantor, Vicky Petrella
  • Czas – 35 min. 31 sek.
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – C3K 65302
  • Data wydania – 11 września 1990

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Rok Lista Pozycja
1991 Billboard USA. Albumy popowe 49
1991 Melody Maker USA. Albumy popowe 32

Bibiliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus, [Brak miejsca wydania] 1994 ISBN 0-7119-3555-6
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0