The End (piosenka The Doors)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The End
Utwór z repertuaru grupy The Doors
z albumu The Doors
Wydany 4 stycznia 1967
Nagrywany Sierpień 1966
Gatunek Rock psychodeliczny
Długość 11:40
Twórca Jim Morrison
Producent The Doors
Paul A. Rothchild
Wytwórnia Elektra

The End - utwór amerykańskiej grupy The Doors wydany na ich debiutanckiej płycie The Doors w 1967 roku. Jest to jedna z najbardziej znanych (obok "Light My Fire") piosenek zespołu. Autorem tekstu był wokalista grupy, Jim Morrison. Prawdopodobnie pisząc go wzorował się na doświadczeniach z własnej przeszłości (konflikt z rodzicami) oraz książce Fryderyka Nietzschego (który był jego ulubionym filozofem) pt. "Narodziny Edypa", w której Nietzsche opisywał "kompleks Edypa", zabójcy ojca i męża matki.

Piosenka pierwotnie była prostą balladą o miłości, jednak wszystko zmieniło się podczas jednego z występów The Doors w klubie Whiskey a Go Go, jak się miało później okazać, ostatniego. Morrison nie stawił się podczas pierwszego wieczornego występu grupy, więc zespół wystąpił z Manzarkiem, klawiszowcem, jako wokalistą, po czym w przerwie między koncertami udali się do jego mieszkania, gdzie znaleźli go całkowicie odurzonego narkotykami. Udało się im go jednak wyciągnąć do klubu i następny występ dali już jako kwartet. Kiedy grali "The End", Morrison zamiast zakończyć utwór ciągnął go dalej, dodając wcześniej nieznane muzykom zwrotki.

Po tych słowach rozsierdzony właściciel klubu wyłączył im prąd i zerwał kontrakt. Niedługo potem zgłosili się jednak do nich Jac Holzman z Elektra Records i producent Paul Rothchild proponując im nagranie płyty. Znalazło się na niej "The End", szybko stała się sławna, promujące single "Break on Through (To the Other Side)" i "Light My Fire" dotarły do list przebojów, a Doorsi zostali gwiazdami. Jednak w "The End" ze względu na cenzurę słowo "f**k" zastąpiono przeciągłym krzykiem.