The Lonesome Death of Hattie Carroll

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
The Lonesome Death of Hattie Carroll
Utwór z repertuaru Boba Dylana
z albumu The Times They Are a-Changin'
Wydany 13 stycznia 1964
Nagrywany 23 października 1963
Gatunek folk, protest song
Długość 5:48
Twórca Bob Dylan
Producent Tom Wilson
Utwór po utworze

The Lonesome Death of Hattie Carroll – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w październiku 1963 r. i wydana na trzecim studyjnym albumie The Times They Are a-Changin' w styczniu 1964 r.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

"The Lonesome Death of Hattie Carroll" należy bez wątpienia do najbardziej zaangażowanych i pełnych pasji utworów Dylana. Mimo poetyckiego języka jest on wierny wszystkim faktom związanym ze sprawą zamordowania Hattie Carroll przez Williama Zantzingera, chociaż kilka z nich nieco zmienia. Dotyczy to drobiazgów typu nazwiska mordercy (u Dylana Zanzinger), ilości dzieci (u Dylana 10) itp.

Hattie Carroll była 51-letnią posługaczką w kuchni ale i czasami kelnerką w hotelu "Emerson" w Baltimore. Wychowywała 11 dzieci. Była bardzo zaangażowaną społecznie osobą i członkinią Gillis Memorial Church.

William Devereux Zantzinger był 24-letnim magnatem handlu nieruchomościami z bogatej rodziny z koneksjami politycznymi. Uwielbiał zabawy, na których się upijał.

Obie postacie dramatu spotkały się 8 lutego 1963 r. na "Spinsters' Ball" – corocznym balu charytatywnym. Carroll dorabiała na nim jako kelnerka a Zantzinger pojawił się tam już pijany, ze swoją żoną i drewnianą laską. W miarę dalszego picia jego zachowanie pogarszało się, doszło do konfliktów z innymi uczestnikami balu i jego zły humor nieustannie się pogarszał. Ok. godz. 2 po północy zażądał od Carroll podania mu alkoholu, a ta zajęta odparła "Za minutkę, prosze pana". Zantzinger wrzasnął na nią "Kiedy zamawiam drinka, chcę go mieć natychmiast, ty czarna suko!" Carroll chciała go uspokoić, ale Zantzinger już nad sobą nie panował i uderzył ją w głowę laską. Cios był tak potężny, że laska złamała się w trzech miejscach.

Wezwany ambulans zabrał Carroll do szpitala, gdzie zmarła o 9:15 rano na skutek krwotoku wewnątrzczaszkowego.

Wezwana policja aresztowała Zantzingera i przetrzymała go przez noc w areszcie do chwili rozpoczęcia funkcjonowania sądu. Oświadczył, że jest niewinny i został wypuszczony za 600-dolarową kaucją. Jednak gdy do sądu doszła informacja o śmierci Carroll, nakazał ponowne aresztowanie Zantzingera pod zarzutem zabójstwa. Było to o tyle sensacyjne, że po raz pierwszy w historii stanu Maryland, biały mężczyzna został oskarżony o zabicie czarnej kobiety.

Rozprawa odbyła się w czerwcu. Nawet uznano, że był winny, ale zabójstwa ani nie pierwszego, ani nawet drugiego stopnia! Został skazany na 6 miesięcy więzienia, z którego wyszedł po trzech miesiącach "za dobre sprawowanie". I ponownie wszedł do elity stanu.

Dla Dylana proces ten stał się wyrazem konfliktu między białymi a czarnymi, bogatymi, a biednymi, panami, a służącymi.

W swoim tekście, łączącym poezję z reportażem (i to bardzo drobiazgowym) Dylan stosuje na przemian patos i ironię, nie dając się przy tym ograniczyć schematowi rymów.

Dwie pierwsze zwrotki Dylan poświęcił na przedstawienie postaci Zantzingera oraz jego środowiska – lokalnej arystokracji stanowej z politycznymi koneksjami. Atak Dylana na nich jest bardzo subtelny, chociaż bardzo łatwo można go było uczynić brutalnym. Tak samo podszedł do samej sceny morderstwa.

Technika pisarska Dylana najbardziej uwidacznia się w zwrotce czwartej i ostatniej, kiedy słuchacz orientuje się, że znaczenie słów jest w tym wypadku dokładnie odwrotne.

Ballada ta wiele zawdzięcza wpływowi dwóch poetów. Jednym z nich był François Villon a drugim Bertolt Brecht. Utwór został napisany w małym notesie w restauracji na Seventh Av. w Nowym Jorku, jak chce legenda, po przeczytaniu artykułu o tym procesie, gdy wracał do domu z marszu na Waszyngton w sierpniu 1963 r.

Wersje Dylana[edytuj | edytuj kod]

Do końca lat 70. Dylan nie wykonał już tej piosenki. W latach 80. i 90. XX wieku wykonywał ją co jakiś czas, dla przypomnienia dawnych czasów.

Dyskografia i wideografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dyski
  • Filmy

Inne wykonania[edytuj | edytuj kod]

  • Judy CollinsThe Judy Collins Concert (1964)
  • Hugues AufrayChante Dylan (1965)
  • Paul JonesLove Me, Love My Friends (1967)
  • Joe MacDonald – The Early Years (1980)
  • Phranc – Folksinger (1985)
  • Thriteenth Floor Elevators – Through the Rhythm {1998)
  • Martin CarthySigns of Life (1999); Carthy Chronicle (2001); Carthy: Contemporaries (2001)
  • Steve HowePortraits of Bob Dylan (1999)
  • Rory Erikson – Hide Behind the Sun (2000)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]