The Ultimate Fighter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

The Ultimate Fighter – amerykańskie reality show promujące mieszane sztuki walki (MMA). Producentem jest amerykańska telewizja Spike TV oraz organizacja Ultimate Fighting Championship (UFC). Program pokazuje treningi i walki profesjonalnych zawodników MMA, żyjących razem w Las Vegas. Nagrodą dla zwycięzcy jest kontrakt w najbardziej prestiżowej organizacji MMA na świecie - UFC. Pierwszy sezon (The Quest Begins) został wyemitowany 17 stycznia 2005 roku. Do tej pory odbyło się trzynaście sezonów programu, po dwa w roku kalendarzowym. W każdym sezonie występowali zawodnicy jednej lub dwóch kategorii wagowych.

Finałowa walka w pierwszym sezonie pomiędzy Forrestem Griffinem i Stephanem Bonnarem została obejrzana przez miliony widzów i przyczyniła się do popularyzacji mieszanych sztuk walki w całych Stanach Zjednoczonych. Została ona również uznana przez fachowy portal sherdog.com za drugą, po pojedynku Maurício Ruy z Antônio Rogério Nogueirą (PRIDE FC), najlepszą walkę MMA na świecie w 2005 roku[1].

Trzech zwycięzców programu zostało później mistrzami UFC w swojej kategorii wagowej (Forrest Griffin, Rashad Evans i Matt Serra).

Nagrody dla zwycięzców[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzcy pierwszych trzech sezonów otrzymali sześciocyfrowe kontrakty na walki w UFC. Kontrakty te gwarantowały jeden rok walk z możliwością przedłużenia na kolejne dwa lata. W każdym roku zwycięzca miał toczyć trzy walki i zarabiać:pierwszego roku- gwarantowane 12 000$ oraz dodatkowe 12 000$ za zwycięstwo (maksymalnie 24 000$ za walkę). W drugim roku stawka za walkę wzrastała do 16 000$ za walkę oraz ewentualnie dodatkowe 16 000$ za zwycięstwo (maksymalnie 32 000$ za walkę). Natomiast w trzecim roku za walkę gwarantowane było 22 000$, plus dodatkowe 22 000$ za ewentualne zwycięstwo (maksymalnie 44 000$ za walkę). Podsumowując, zwycięzca TUF który wygrał wszystkie dziewięć walk mógł zarobić łącznie 300 000$, ale tylko 150 000$ było gwarantowane (przez trzy lata, jeśli zawodnik stoczy dziewięć walk). Niektórzy uczestnicy TUF, mimo iż nie wygrali sezonu, to dzięki dobrej postawie, również otrzymali kontrakty z UFC, jednakże, już nie tak atrakcyjne finansowo.

Zwycięzcy[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zwycięzca (kat. wagowa) Trener/Zespół
1. (2005) Diego Sanchez (średnia)
Forrest Griffin (półciężka)
Chuck Liddell
Chuck Liddell
2. (2005) Joe Stevenson (półśrednia)
Rashad Evans (półciężka)
Matt Hughes
Rich Franklin
3. (2006) Kendall Grove (średnia)
Michael Bisping (półciężka)
Tito Ortiz
Tito Ortiz
4. (2006) Matt Serra (półśrednia)
Travis Lutter (średnia)
Team Mojo
Team No Love
5. (2007) Nate Diaz (lekka) Jens Pulver
6. (2007) Mac Danzig (półśrednia) Matt Hughes
7. (2008) Amir Sadollah (średnia) Forrest Griffin
8. (2008) Efrain Escudero (lekka)
Ryan Bader (półciężka)
Antônio Rodrigo Nogueira
Antônio Rodrigo Nogueira
9. (2009) Ross Pearson (lekka)
James Wilks (półśrednia)
Michael Bisping
Michael Bisping
10. (2009) Roy Nelson (ciężka) Rashad Evans
11. (2010) Court McGee (średnia) Chuck Liddell
12. (2010) Jonathan Brookins (lekka) Georges St-Pierre
13. (2011) Tony Ferguson (półśrednia) Brock Lesnar

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Oprócz sezonu drugiego, czwartego, jedenastego i trzynastego, po wyłonieniu zwycięzcy programu, następowała walka pomiędzy trenerami obydwu drużyn. Odbyły się walki:

Sezon Gala Zwycięzca Przegrany Rozstrzygnięcie
1 UFC 52 Chuck Liddell Randy Couture KO runda 1
3 UFC 61 Tito Ortiz Ken Shamrock TKO runda 1
5 TUF 5 Finale B.J. Penn Jens Pulver Poddanie (duszenie zza pleców) runda2
6 UFC 98 Matt Hughes Matt Serra Jednogłośna decyzja sędziów
7 UFC 86 Forrest Griffin Quinton Jackson Jednogłośna decyzja sędziów
8 UFC 92 Frank Mir Antônio Rodrigo Nogueira TKO runda 2
9 UFC 100 Dan Henderson Michael Bisping KO runda 2
10 UFC 114 Rashad Evans Quinton Jackson Jednogłośna decyzja sędziów
11 UFC 115 Rich Franklin Chuck Liddell KO runda 1
12 UFC 124 Georges St-Pierre Josh Koscheck Jednogłośna decyzja sędziów

W sezonie drugim trenerzy Rich Franklin i Matt Hughes nie zmierzyli się ze sobą z powodu występowania w różnych kategoriach wagowych. W sezonie czwartym (w odróżnieniu od innych sezonów) zawodnicy szkoleni byli przez wielu trenerów zapraszanych w charakterze „gości” i ostatecznie nie doszło do żadnej "walki trenerów”. W sezonie jedenastym walka pomiędzy trenerami Tito Ortizem i Chuck Lidellem została odwołana z powodu kontuzji karku Ortiza. Natomiast w sezonie trzynastym, trenerzy Brock Lesnar i Junior dos Santos nie zmierzyli się ze sobą gdyż, Lesnar nabawił się zapalenia uchyłków jelit.

Przypisy

  1. Sherdog.com Names “Shogun” & Gomi 2005 Fighters of the Year (ang.). sherdog.com, 1 stycznia 2006. [dostęp 2011-07-21].