The Ultimate Fighter
 |
Ten artykuł od 2011-07 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
The Ultimate Fighter – amerykańskie reality show promujące mieszane sztuki walki (MMA). Producentem jest amerykańska telewizja Spike TV oraz organizacja Ultimate Fighting Championship (UFC). Program pokazuje treningi i walki profesjonalnych zawodników MMA, żyjących razem w Las Vegas. Nagrodą dla zwycięzcy jest kontrakt w najbardziej prestiżowej organizacji MMA na świecie - UFC. Pierwszy sezon (The Quest Begins) został wyemitowany 17 stycznia 2005 roku. Do tej pory odbyło się trzynaście sezonów programu, po dwa w roku kalendarzowym. W każdym sezonie występowali zawodnicy jednej lub dwóch kategorii wagowych.
Finałowa walka w pierwszym sezonie pomiędzy Forrestem Griffinem i Stephanem Bonnarem została obejrzana przez miliony widzów i przyczyniła się do popularyzacji mieszanych sztuk walki w całych Stanach Zjednoczonych. Została ona również uznana przez fachowy portal sherdog.com za drugą, po pojedynku Maurício Ruy z Antônio Rogério Nogueirą (PRIDE FC), najlepszą walkę MMA na świecie w 2005 roku[1].
Trzech zwycięzców programu zostało później mistrzami UFC w swojej kategorii wagowej (Forrest Griffin, Rashad Evans i Matt Serra).
Spis treści |
Nagrody dla zwycięzców [edytuj]
Zwycięzcy pierwszych trzech sezonów otrzymali sześciocyfrowe kontrakty na walki w UFC. Kontrakty te gwarantowały jeden rok walk z możliwością przedłużenia na kolejne dwa lata. W każdym roku zwycięzca miał toczyć trzy walki i zarabiać:pierwszego roku- gwarantowane 12 000$ oraz dodatkowe 12 000$ za zwycięstwo (maksymalnie 24 000$ za walkę). W drugim roku stawka za walkę wzrastała do 16 000$ za walkę oraz ewentualnie dodatkowe 16 000$ za zwycięstwo (maksymalnie 32 000$ za walkę). Natomiast w trzecim roku za walkę gwarantowane było 22 000$, plus dodatkowe 22 000$ za ewentualne zwycięstwo (maksymalnie 44 000$ za walkę). Podsumowując, zwycięzca TUF który wygrał wszystkie dziewięć walk mógł zarobić łącznie 300 000$, ale tylko 150 000$ było gwarantowane (przez trzy lata, jeśli zawodnik stoczy dziewięć walk). Niektórzy uczestnicy TUF, mimo iż nie wygrali sezonu, to dzięki dobrej postawie, również otrzymali kontrakty z UFC, jednakże, już nie tak atrakcyjne finansowo.
Zwycięzcy [edytuj]
| Sezon | Zwycięzca (kat. wagowa) | Trener/Zespół |
|---|---|---|
| 1. (2005) | Diego Sanchez (średnia) Forrest Griffin (półciężka) |
Chuck Liddell Chuck Liddell |
| 2. (2005) | Joe Stevenson (półśrednia) Rashad Evans (półciężka) |
Matt Hughes Rich Franklin |
| 3. (2006) | Kendall Grove (średnia) Michael Bisping (półciężka) |
Tito Ortiz Tito Ortiz |
| 4. (2006) | Matt Serra (półśrednia) Travis Lutter (średnia) |
Team Mojo Team No Love |
| 5. (2007) | Nate Diaz (lekka) | Jens Pulver |
| 6. (2007) | Mac Danzig (półśrednia) | Matt Hughes |
| 7. (2008) | Amir Sadollah (średnia) | Forrest Griffin |
| 8. (2008) | Efrain Escudero (lekka) Ryan Bader (półciężka) |
Antônio Rodrigo Nogueira Antônio Rodrigo Nogueira |
| 9. (2009) | Ross Pearson (lekka) James Wilks (półśrednia) |
Michael Bisping Michael Bisping |
| 10. (2009) | Roy Nelson (ciężka) | Rashad Evans |
| 11. (2010) | Court McGee (średnia) | Chuck Liddell |
| 12. (2010) | Jonathan Brookins (lekka) | Georges St-Pierre |
| 13. (2011) | Tony Ferguson (półśrednia) | Brock Lesnar |
Trenerzy [edytuj]
Oprócz sezonu drugiego, czwartego, jedenastego i trzynastego, po wyłonieniu zwycięzcy programu, następowała walka pomiędzy trenerami obydwu drużyn. Odbyły się walki:
| Sezon | Gala | Zwycięzca | Przegrany | Rozstrzygnięcie |
|---|---|---|---|---|
| 1 | UFC 52 | Chuck Liddell | Randy Couture | KO runda 1 |
| 3 | UFC 61 | Tito Ortiz | Ken Shamrock | TKO runda 1 |
| 5 | TUF 5 Finale | B.J. Penn | Jens Pulver | Poddanie (duszenie zza pleców) runda2 |
| 6 | UFC 98 | Matt Hughes | Matt Serra | Jednogłośna decyzja sędziów |
| 7 | UFC 86 | Forrest Griffin | Quinton Jackson | Jednogłośna decyzja sędziów |
| 8 | UFC 92 | Frank Mir | Antônio Rodrigo Nogueira | TKO runda 2 |
| 9 | UFC 100 | Dan Henderson | Michael Bisping | KO runda 2 |
| 10 | UFC 114 | Rashad Evans | Quinton Jackson | Jednogłośna decyzja sędziów |
| 11 | UFC 115 | Rich Franklin | Chuck Liddell | KO runda 1 |
| 12 | UFC 124 | Georges St-Pierre | Josh Koscheck | Jednogłośna decyzja sędziów |
W sezonie drugim trenerzy Rich Franklin i Matt Hughes nie zmierzyli się ze sobą z powodu występowania w różnych kategoriach wagowych. W sezonie czwartym (w odróżnieniu od innych sezonów) zawodnicy szkoleni byli przez wielu trenerów zapraszanych w charakterze „gości” i ostatecznie nie doszło do żadnej "walki trenerów”. W sezonie jedenastym walka pomiędzy trenerami Tito Ortizem i Chuck Lidellem została odwołana z powodu kontuzji karku Ortiza. Natomiast w sezonie trzynastym, trenerzy Brock Lesnar i Junior dos Santos nie zmierzyli się ze sobą gdyż, Lesnar nabawił się zapalenia uchyłków jelit.
Przypisy
- ↑ Sherdog.com Names “Shogun” & Gomi 2005 Fighters of the Year (ang.). sherdog.com, 1 stycznia 2006. [dostęp 2011-07-21].
