Thomas Brothers T-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Thomas Brothers T-2
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Thomas Brothers
Konstruktor Benjamin Douglas Thomas
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1914
Egzemplarze 25
Dane techniczne
Moc 90 KM
Wymiary
Rozpiętość 10,98 m
Długość 7,93 m
Powierzchnia nośna 32,5 m2
Masa
Własna 489 kg
Startowa 896 kg
Osiągi
Prędkość maks. 133 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Royal Navy

Thomas Brothers T-2 – amerykański samolot zaprojektowany i zbudowany w firmie Thomas-Morse Aircraft w 1914. Był to pierwszy samolot zaprojektowany dla Thomas Brothers przez Benjamina Thomasa. Pod względem osiągów T-2 był jednym z najlepszych ówczesnych samolotów. 24 egzemplarze T-2 zostały zamówione przez Royal Naval Air Service, siły lotnicze należące do Royal Navy. W późniejszym czasie na zamówienie United States Navy powstała większa wersja tego samolotu SH-4.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

Założona w 1910 przez braci Williama i Olivera Thomasów firma Thomas Brothers Company wyprodukowała w latach 1910-14 kilka udanych typów samolotów sportowych[1]. W 1914 do firmy przyłączył projektant Benjamin Douglas Thomas (zbieżność nazwisk jest przypadkowa, nie był on spowinowacony z braćmi Thomas)[1][2], który wcześniej pracował dla Curtissa, gdzie zaprojektował Curtiss Model J[2][3].

Benjamin Thomas początkowo nie otrzymywał żadnego wynagrodzenia za swoją pracę[2]. Według umowy miał on nadzorować budowę wcześniej zaprojektowanych maszyn i rozpocząć prace nad nowym samolotem, jego wynagrodzenie miało stanowić połowa przyszłych dochodów ze sprzedaży samolotów[2]. Thomas rozpoczął prace projektowe nad nową konstrukcją prawie natychmiast po przyłączeniu się do firmy, w projektowaniu nowego samolotu wykorzystał doświadczenia zdobyte przy projektowaniu wcześniejszych samolotów Curtiss Model J oraz Curtiss Model H[2].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Thomas Brothers T-2 był jednosilnikowym, dwumiejscowym dwupłatowiec o klasycznej konstrukcji, skrzydła samolotu miały dwa rzędy łączących je wsporników (tzw.two-bay wing)[3]. Prototypowy samolot napędzany był 90-konnym silnikiem Austro-Daimler, samoloty budowane seryjnie na zamówienie RAN wyposażone były w silnik Curtiss OX-5, także o mocy 90 KM[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prototyp został oblatany 7 grudnia 1914 w Ithaca[3]. Pod względem osiągów był to jeden z najlepszych samolotów ówczesnej epoki, jego prędkość maksymalna wynosiła 83 mile na godzinę (133 km/h), a obciążony jednym pasażerem i dodatkowym ładunkiem o masie tysiące funtów (450 kg) wznosił się na wysokość 3800 stóp (1150 m) w ciągu dziesięciu minut[3]. W 1915 po serii testów przeprowadzonych przez brytyjską komisję, Admiralicja zamówiła dwadzieścia cztery egzemplarze tego samolotu w dwóch seriach po dwanaście sztuk[3][4]. Pomimo znakomitych osiągów nie zamówiono dodatkowych samolotów tego typu, co było związane z problemami z dostępnością silników Curtiss[3]. W późniejszym czasie na bazie T-2 zbudowano jego większą wersję rozwojową SH-4 zamówioną przez United States Navy[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 11.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 12.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 J. Wegg: General Dynamics Aircraft. s. 18.
  4. Owen Gordon Thetford: British Naval Aircraft Since 1912. s. 469.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]