Tibullus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tibullus

Tibullus, Albius Tibullus (ur. ok. 54, zm. 19 p.n.e.) – poeta rzymski, urodzony w okolicach Gabiae, na wschód od Rzymu. Przyjaciel Horacego i Owidiusza. Jako piewca miłości, w utworach opiewał swoją ukochaną Planię, której prawdziwe imię ukrywał pod pseudonimem Delia. Tak też zatytułowany jest pierwszy zbiór 10 elegii. Drugi zbiór (6 utworów) nazwany Nemesis, od imienia innej dziewczyny. Podkreślał też uroki wiejskiego życia, świąt, zwyczajów. Echa jego elegii można znaleźć w twórczości K. Janickiego i Jana Kochanowskiego. Nazwał Rzym wiecznym miastem[1].

Brał udział w wyprawach wojennych wraz z Messallą. Poeta obawiał się śmierci i dawał temu wyraz w swych utworach. Jego elegie wchodzą w skład I i II księgi Corpus Tibullianum. Jest jedynym poetą swojej epoki, który w swej twórczości ani razu nie wymienia imienia Augusta, natomiast chętnie sięga do czasów dalekiej przeszłości lub przyszłości. Tematyka utworów Tibullusa podejmuje różnorodne zagadnienia - od hymnów, dydaktyki, poprzez życzenia urodzinowe, aż po erotyki. Rzadko trzyma się w utworze jednego wątku. Twórczość Tibullusa była ceniona i zachwalana między innymi przez Owidiusza, Marcjalisa, Kwintyliana, czy Diomedesa[2].

Przypisy

  1. Albius Tibullus Tibulli Elegiae Liber II, V, 23, Cytat (łac.): Romulus aeternae nondum formaverat urbis moenia (pol.: Romulus nie wzniósł jeszcze murów wiecznego miasta.)
  2. Słownik pisarzy antycznych, red. Anna Świderkówna, WP Warszawa 1982, s. 461
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z poety
Commons in image icon.svg

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]