Tiencin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tiencin
Tiencin
Państwo  Chiny
Prowincja Tiencin
Powierzchnia m. wydzielone: 11 632 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności

3 649 387
m. wydzielone: 10 554 545
Nr kierunkowy 022
Kod pocztowy 300000–301900
Tablice rejestracyjne 津 A, B, C, D, F, G, H, J, K, L, M
津E (taksówki)
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Tiencin
Tiencin
Ziemia 39°08′N 117°11′E/39,133333 117,183333Na mapach: 39°08′N 117°11′E/39,133333 117,183333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa
Portal Portal Chiny

Tiencin[1] (Tianjin i, chiń.: 天津; pinyin: Tiānjīn; dosł.: niebiański bród) – miasto w Chinach, jedno z czterech miast wydzielonych Chińskiej Republiki Ludowej. Cała jednostka administracyjna liczyła w 2010 roku 10 554 545 mieszkańców[2], z czego samo miasto Tiencin zamieszkiwało 3 649 387 osób[3].

Wielki ośrodek handlu i przemysłu (elektroniczny, informatyczny, metalurgiczny, samochodowy, maszynowy, stoczniowy, chemiczny, petrochemiczny, włókienniczy i spożywczy). Ważny port w pobliżu ujścia rzeki Hai He do Morza Żółtego. Ośrodek wydobycia ropy naftowej z Zatoki Pohaj. W mieście działa kilka szkół wyższych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto przez długi czas było tylko małą wioską. Jego rozwój, jako ośrodka handlowego, zaczął się po ukończeniu Wielkiego Kanału, za czasów panowania dynastii Sui. Do 1404 roku miasto nosiło nazwę Zhigu (直沽), co oznacza Otwarty Port. W późniejszym czasie nazwa miasta została przemianowana na Tiencin (Tianjin). Niedługo miasto zostało ufortyfikowane fortem Tianjin Wei (天津卫).

Tiencin stał się osobną prefekturą już w 1725 roku. W 1731 roku jego prawa zostały jeszcze bardziej rozszerzone.

W 1856 roku do portu przybył chiński statek z towarami będącymi własnością floty Hongkongu. Pojmano wtedy 12 mężczyzn i postawiono zarzut piractwa. Wszyscy zostali skazani na karę kilkunastu lat więzienia. W odpowiedzi Wielka Brytania i Francja wysłały flotę w pobliże miasta. W 1858 roku brytyjski admirał Michael Seymour zdobył pobliskie forty Dagu. W czerwcu 1858 roku po przegranej Chin w pierwszej wojnie opiumowej w Tiencinie został podpisany traktat, gwarantujący otwarcie tutejszego portu na zagraniczny handel. W 1860 roku traktat ten został ratyfikowany przez chińskiego cesarza.

Pomiędzy 1895 a 1900 rokiem powstały tu fabryki i strefy takich państw jak Wielka Brytania, Japonia, Niemcy, Austro-Węgry, Włochy czy Belgia.

W czerwcu 1900 roku tzw. bokserzy (ruch walczący o wyzwolenie Chin spod wpływu kolonizatorów) panowali nad dużą częścią miasta. 26 czerwca siły europejskich państw zmusiły bokserów do ustępstw. Stan ten trwał przez długi czas. W tym czasie pracował w mieście przyszły prezydent Stanów Zjednoczonych Herbert Hoover.

Tiencin został miastem wydzielonym w 1924 roku.

W okresie 30 lipca 1937 – 15 sierpnia 1945 Tiencin był okupowany przez Japończyków, następnie był administrowany do czerwca 1947 przez USA. 15 stycznia 1949 roku miasto zdobyły siły zbrojne komunistów.

W 1976 roku miasto nawiedziło trzęsienie ziemi. Zginęło 23 938 ludzi, a wiele budynków legło w gruzach.

Tiencin został otwarty na zagranicznych inwestorów dopiero w latach 70. XX wieku. Od tamtego czasu miasto dynamicznie się rozwija.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Pomnik na jednej z tiencińskich ulic

Tiencin leży niedaleko końca Wielkiego Kanału, łączącego rzeki Huang He i Jangcy.

Zachodnia część miasta jest z reguły bagnista, natomiast na krańcach północnych ciągnie się południowy koniuszek Gór Yan Shan. Najwyższym szczytem miasta jest Jiushanding, osiągający 1078 m n.p.m.

Miasto leży nad zatoką Pohaj, która jest częścią Morza Żółtego. W Tiencinie do morza uchodzą następujące rzeki: Ziya, Daqing, Yongding oraz Wielki Kanał. Głównymi zbiornikami wody słodkiej dla miasta są dwa jeziora retencyjne: Beidagang i Yuqiao.

Klimat w Tiencinie

Klimat Tiencinu jest gorący i wilgotny latem (powietrze monsunowe) oraz zimny i suchy zimą (powietrze syberyjskie).

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Tiencin dzieli się na 16 jednostek administracyjnych: 13 dzielnic i 3 powiaty.

7 dzielnic miejskich:

  • Hebei (chiński: 河北区; pinyin: Héběi Qū)
  • Hedong (河东区 Hédōng Qū)
  • Heping (和平区 Hépíng Qū)
  • Hexi (河西区 Héxī Qū)
  • Hongqiao (红桥区 Hóngqiáo Qū)
  • Nankai (南开区 Nánkāi Qū)
  • Binhai (滨海新区 Bīnhǎi Xīnqū)

4 dzielnice podmiejskie:

  • Jinnan (津南区 Jīnnán Qū)
  • Dongli (东丽区 Dōnglì Qū)
  • Xiqing (西青区 Xīqīng Qū)
  • Beichen (北辰区 Běichén Qū)

2 dzielnice wiejskie:

  • Baodi (宝坻区 Bǎodǐ Qū) – do 2001 roku powiat Baodi
  • Wuqing (武清区 Wǔqīng Qū) – do 2000 roku powiat Wuqing

Oprócz dzielnic w skład miasta wchodzą 3 powiaty:

  • Ji (蓟县 Jì Xiàn)
  • Jinghai (静海县 Jìnghǎi Xiàn)
  • Ninghe (宁河县 Nínghé Xiàn)

Wszystkie dzielnice i powiaty są podzielone na 240 miejskich jednostek administracyjnych (stan na 31 grudnia 2004 roku). Te z kolei dzielą się na 120 gmin miejskich, 18 gmin, 2 gminy narodowościowe i 100 osiedli.

Ekonomia[edytuj | edytuj kod]

Bank w Tianjin
Ulica w centralnej części miasta

W 2004 roku miasto wyprodukowało 293,2 miliardów renminbi (35,4 mld USD) PKB. Na głowę wskaźnik ten wynosi 31 600 renminbi (3816,4 USD). Sektor przemysłowy wyprodukował 53,2% miejskiego PKB. Inwestycje w tej dziedzinie spowodowały wzrost o 19,8% w porównaniu z rokiem poprzednim. Średnia płaca pracownika fabrycznego wynosi 11 467 renminbi (1384,9 USD) i wzrosła o 11,2% w stosunku do roku poprzedniego. Płaca rolników jest natomiast o prawie połowę mniejsza – 6525 renminbi (788 USD). Wzrosła ona w porównaniu z rokiem 2003 o 11,3%.

Gospodarstwa rolne zajmują 40% całej powierzchni miasta wydzielonego. Główne uprawy to pszenica, ryż i kukurydza. Na wybrzeżu rozwinięte jest rybołówstwo. Tiencin jest także ośrodkiem przemysłowym. Główne gałęzie to petrochemiczny, włókienniczy, samochodowy, maszynowy i metalowy. W specjalnej strefie przemysłowej zakłady mają takie firmy jak koreański Samsung, czy amerykańska Motorola.

W Tiencinie przechowuje się 1 miliard ton ropy naftowej. W dzielnicy Dagang przerabia się ją na oleje. Miasto jest największym chińskim producentem soli. Dużą część energii elektrycznej tworzą elektrownie geotermiczne. W mieście znajdują się ponadto znaczne zasoby rud manganu i boru.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 2004 roku zaludnienie w mieście osiągnęło 10,24 mln, z czego 9,33 mln miało tak zwane hukou (stałe mieszkania). Spośród mieszkańców hukou 5,56 mln (około 60%) mieszkało w regionach miejskich, a 3,76 mln (około 40%) w regionach wiejskich. Źródła demograficzne ONZ szacują wielkość aglomeracji Tiencinu na 6,3 mln mieszkańców (2006).

Większość mieszkańców Tiencinu to Chińczycy Han. Ponadto mieszkają tu Hui, Koreańczycy, Mandżurowie i Mongołowie.

Grupy etniczne w Tiencinie, rok 2000
Narodowości Populacja Skład procentowy
Han 9 581 775 97,29%
Hui 172 357 1,75%
Mandżurowie 56 548 0,57%
Mongołowie 11 331 0,12%
Koreańczycy 11 041 0,11%
Zhuang 4055 0,041%
Tujia 3677 0,037%

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy Tiencinu mówią miejscowym dialektem języka mandaryńskiego. Mimo iż miasto leży niedaleko stolicy ChRL, Pekinu, dialekt różni się całkowicie od używanego tam języka urzędowego ChRL putonghua.

Z powodu swego położenia tiencińska kuchnia koncentruje się na żywności pochodzącej z morza. Menu w restauracjach często zawierają takie dania jak: Osiem Wielkich Pucharów (jest to wymieszanie różnych stylów kucharskich), Cztery Wielkie Gulasze (to danie jest popularne w barach szybkiej obsługi w mieście; dodaje się do niego sławne baozi), Guifaxiang (dodaje się ciasto mahua) czy Erduoyan (smażony ryż będący nadzieniem ciastek; popularna zakąska w Tiencinie).

Do Tiencinu często przenikały wpływy opery pekińskiej. Mimo tego, miasto ma ciekawą, własną operę.

W Tiencinie żył Ma Sanli (1914–2003), który był słynnym komikiem i aktorem. Należał do ludu Hui, i grał typowym dla nich stylem xiangsheng. Na jego spektakle przychodziło wiele osób. Ma Sanli wystawiał swoje sztuki często mówiąc dialektem tieńcińskim.

Yangliuqing to miasto położone 15 km na zachód od centrum Tiencinu, w dystrykcie Xiqing. Znane jest ono zwłaszcza z barwnie obchodzonego Chińskiego Nowego Roku. Tiencin jest także znanym ośrodkiem produkcji glinianych figurek Zhang. Miasto także jest znane z latawców Wei.

Stereotypy[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy Tiencinu są postrzegani w innych regionach ChRL jako elokwentni, z poczuciem humoru, otwarci, głośni, gadatliwi i łatwo ulegający skłanianiem ich do walki. Rodziny tiencińskie zawsze są elokwentne, często z poczuciem humoru (w ChRL takie zachowanie zwane jest wèizuǐzi). Stereotyp ten częściowo został stworzony przez Ma Sanliego.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Koleje[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza stacja kolejowa została zbudowana w Tiencinie w 1888 roku. Początkowo znajdowała się przy ulicy Wangdaozhuang. W późniejszym czasie została przeniesiona do Laolongtou, niedaleko ujścia rzeki Hai He. Nazwę stacji również zmieniono na Stacja Kolejowa Laolongtou. Inne ważne stacje to Tiencin Zachodni, Tiencin Północny, Tanggu oraz TEDA, mieszcząca się na terenie Tiencińskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej.

Tiencin jest ważnym węzłem komunikacji kolejowej. Przez miasto przechodzą następujące linie:

Drogi i autostrady[edytuj | edytuj kod]

Ulica w Tiencinie

Tiencin ma 3 obwodnice.

  • Obwodnica Wewnętrzna Neihuan
  • Obwodnica Środkowa Zhonghuan
  • Obwodnica Zewnętrzna Waihuan

W określaniu tiencińskich ulic używa się następujących określeń: dao (aleja), xian (obwodnica lub trasa), lu (droga miejska, ulica), jie (wąska uliczka, zaułek) oraz jing lub wei.

Przez Tiencin przechodzi 7 dróg szybkiego ruchu:

  • Droga Szybkiego Ruchu Jingjintang (prowadzi z Pekinu, przez centralną część Tiencina do Tiencińskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej)
  • Droga Szybkiego Ruchu Jinghu (z Pekinu do Szanghaju)
  • Droga Szybkiego Ruchu Jingshen (z Pekinu przez dzielnicę Baodi do Shenyangu)
  • Droga Szybkiego Ruchu Tangjin (z dzielnicy Tanggu do miasta Tangshan w prowincji Hebei)
  • Droga Szybkiego Ruchu Baojin (z dzielnicy Beichen do miasta Baoding w prowincji Hebei)
  • Droga Szybkiego Ruchu Jinbin (od mostu Zhangguizhuang do mostu Hujiayuan)
  • Droga Szybkiego Ruchu Jinji (z centralnego Tiencinu do powiatu Jixian)

Ponadto przez miasto przechodzi 6 autostrad krajowych:

  • Chińska Autostrada Krajowa Nr 102 (prowadzi z Pekinu przez powiat Ji do Harbinu)
  • Chińska Autostrada Krajowa Nr 103 (z Pekinu, przez centralny Tiencin do dzielnicy Tanggu)
  • Chińska Autostrada Krajowa Nr 104 (z Pekinu, przez Tiencin do miasta Fuzhou)
  • Chińska Autostrada Krajowa Nr 105 (z Pekinu, przez Tiencin, do Makau)
  • Chińska Autostrada Krajowa Nr 112 (obwodnica Pekinu, zahaczająca o Tiencin)
  • Chińska Autostrada Krajowa Nr 205 (z Shanhaiguan w prowincji Hebei, do Kantonu)

Komunikacja lotnicza[edytuj | edytuj kod]

Lotniskiem, obsługującym miasto jest leżący na wschód od centralnej części miasta w dzielnicy Dongli Tienciński Międzynarodowy Port Lotniczy Binhai (ZBTJ).

Transport publiczny[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza linia autobusowa w Tiencinie ruszyła już w 1904 roku i była pierwszą linią autobusów miejskich w Chinach. W 2004 roku liczba linii autobusowych wynosiła 402.

Miasto posiada też jeden z najstarszych system komunikacji tramwajowej.

Pracę nad budową tiencińskiego metra ruszyły 4 lipca 1970 roku. Budowa została ukończona w 1984 roku i był to drugi system metra w ChRL. Budowa linii nr 2 i 3 rozpoczęła się w późniejszych miesiącach 2004 roku. Według stanu z 2009 roku, metro miało 26 km linii i 26 stacji. W dniu 6 grudnia 2006r. uruchomiono linię translohr o długości 8 km. Planowana jest rozbudowa do 30 km.

Komunikację w mieście wspomaga także system kolei miejskich, zwanych LRT Binhai. Linie tej kolei biegną z centralnej części miasta, przez Tiencińską Specjalną Strefę Ekonomiczną na wybrzeże. Wschodnie linie zostały oddane do ruchu 28 marca 2004 roku. Według stanu z 2010 r. długość linii wynosiła niecałe 53 km.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Stara architektura Tiencinu
Brama paifang

Miejsca warte zwiedzenia w mieście:

Miejsca warte zwiedzenia w aglomeracji:

Najwyższe budynki[edytuj | edytuj kod]

Obecnie w Tiencinie odnotowuje się 59 tego rodzaju obiektów.

  • Tianjin Xinda Plaza, rok oddania do użytku 2004, 51 kondygnacji, 238 m wysokości
  • Hotel Renaissance Tianjin, 2002, 48, 203 m
  • Budynek Złoty Cesarz, 2000, 47, 188 m
  • Budynek Tianjin Evening, 1998, 38, 168 m
  • Tianjin Ocean Shipping Mansion, 1997, 40, 156 m
  • Changxin Mansion, 1995, 32, 147,8 m
  • Kai Xuan Men Mansion, 1994, 31, 145,1 m
  • Centrum Pocztowo-Telekomunikacyjne, 1998, 26, 183 m
  • Tianxing Hepan Mansion, 1993, 40, 142 m
  • Budynek Międzynarodowy, 1991, 38, 135 m

Sport[edytuj | edytuj kod]

Reprezentantka Polski w tenisie stołowym Xu Jie pochodzi z Tiencinu.

Drużyny sportowe z Tiencinu:

  • Chińskie Stowarzyszenie Super Ligi Piłki Nożnej
    • Tianjin Teda

Szkolnictwo wyższe[edytuj | edytuj kod]

Tienciński Uniwersytet Studiów Zagranicznych

Podległe Ministerstwu Edukacji:

  • Uniwersytet Tienciński (天津大学, zał. w 1895 roku)
  • Uniwersytet Nankai (南开大学, zał. w 1919 roku)

Podległy Administracji Lotnictwa Cywilnego:

  • Chiński Uniwersytet Lotnictwa Cywilnego (中国民用航空学院)

Podległe samorządowi miejskiemu:

  • Politechnika Tiencińska (天津工业大学)
  • Tienciński Uniwersytet Pedagogiczny (天津师范大学)
  • Tienciński Uniwersytet Finansów i Ekonomii (天津财经大学)
  • Tienciński Uniwersytet Handlu (天津商学院)
  • Tienciński Uniwersytet Języków Obcych (天津外国语学院)
  • Tienciński Uniwersytet Medyczny (天津医科大学)
  • Tienciński Uniwersytet Nauki i Technologii (天津科技大学)
  • Tienciński Uniwersytet Technologiczny (天津理工大学)
  • Tienciński Uniwersytet Technologii i Edukacji (天津职业技术师范学院)
  • Tienciński Uniwersytet Tradycyjnej Medycyny Chińskiej (天津中医学院)
  • Tienciński Instytut Budownictwa Miejskiego (天津城市建设学院)
  • Tienciński Instytut Rolniczy (天津农学院)
  • Tiencińska Akademia Sztuk Pięknych (天津美术学院)
  • Tienciński Instytut Wychowania Fizycznego (天津体育学院)
  • Tiencińskie Konserwatorium Muzyczne (天津音乐学院)

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Miasto: Kraj: Od:
Kobe  Japonia 24 czerwca 1973
Filadelfia  Stany Zjednoczone 10 lutego 1980
Melbourne  Australia 5 maja 1980
Yokkaichi  Japonia 28 października 1980
Sarajewo  Bośnia i Hercegowina 28 maja 1981
Nord-Pas-de-Calais  Francja 10 października 1984
Lombardia  Włochy 9 maja 1985
Groningen  Holandia 12 września 1985
Chiba  Japonia 7 maja 1986
Płowdiw  Bułgaria 15 października 1989
Izmir  Turcja 23 września 1991
Abidżan  Wybrzeże Kości Słoniowej 26 września 1992
Ułan Bator  Mongolia 27 września 1992
Charków  Ukraina 14 czerwca 1993
Jönköping  Szwecja 23 września 1993
Inch'ŏn  Korea Południowa 7 grudnia 1993
Łódź  Polska 1 października 1994
Rio de Janeiro (stan)  Brazylia 18 kwietnia 1995
Amazonas  Brazylia 20 października 1997
Hajfong  Wietnam 8 stycznia 1999
Namp’o  Korea Północna 11 sierpnia 2002

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tradycyjna polska nazwa (egzonim) zalecana przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych; w polskiej literaturze powszechnie stosowana jest również forma chińska (endonim) w zlatynizowanym zapisie pinyinTianjin.
  2. China: Administrative Divisions (population and area) (ang.). World Gazetteer. [dostęp 2010-12-26].
  3. Tianjin (ang.). World Gazetteer. [dostęp 2010-12-26].