Till Lindemann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Till Lindemann
Till Lindemann P.R.Brown.JPG
Imię i nazwisko Till Lindemann
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1963
Lipsk
Pochodzenie  Niemcy
Gatunek industrial, tanz metal
Zawód wokalista
Aktywność od 1986
Powiązania Apocalyptica, Scala And Kolacny Brother
Zespół
First Arsch (1986-1994)
Rammstein (od 1994)
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Till Lindemann (ur. 4 stycznia 1963 w Lipsku[1]) – niemiecki muzyk metalowy, wokalista, autor większości tekstów piosenek i członek zespołu Rammstein.

W 2009 roku wokalista został sklasyfikowany na 50. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[2]. W 2011 roku został sklasyfikowany na 25. miejscu listy 100 największych żyjących gwiazd rocka magazynu Revolver.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzicami są Werner Lindemann, pisarz (zmarł w 1993 roku) i Brigitte „Gitta” Lindemann, dziennikarka radiowa. Ma młodszą o sześć lat siostrę Saskię. Wychował się w Wendisch Rambow, małej wiosce położonej osiemnaście kilometrów od Schwerina w kierunku Wismar.

Rodzice Tilla poznali się na konferencji w Bitterfeld, w 1959 roku[3]. W połowie lat siedemdziesiątych, ze względu na odmienne aspekty wykonywanych profesji zmuszeni byli mieszkać osobno. Werner spędzał bardzo dużo czasu na wsi, gdzie w ciszy i spokoju oddawał się pisaniu wierszy i książek, Gitta realizowała się w tym czasie jako dziennikarka. Mimo to, małżonkowie odwiedzali się regularnie w czasie weekendów[4]. Pogłoski o ich rzekomym rozwodzie wynikają z błędnie przekształcanych informacji, bądź bardzo pobieżnej styczności ze źródłami, takimi jak książka "Mike Oldfield im Schaukenstuhl - Notizen eines Vaters". Informacje na temat "drugiego małżonka Gitty" nie znajdują żadnego potwierdzenia w źródłach. Równie naciągane wydają się pogłoski o napiętych relacjach Tilla z ojcem. W wywiadzie udzielonym dla słuchowiska Mike Oldfield Neuerdings - Hoerspiel, sama matka muzyka wyjaśnia, iż zawsze żyli oni bardzo szczęśliwie jako rodzina, jednakże z racji tego, że byli indywidualistami, chcieli się realizować jak najlepiej, każdy w swoim zawodzie[3]. Kiedy Werner umierał w domu na raka żołądka, jego żona i Till czuwali przy nim do końca. Podczas wywiadu dla magazynu "Tylko Rock" z 2001 roku, muzyk wspomina, że bardzo przeżywał śmierć ojca. Cyt:"Widziałem i przeżywałem śmierć. Śmierć osoby najbliższej, którą bardzo kochałem."[5]To z myślą o zmarłym ojcu powstał tekst utworu Heirate mich, jednak syn nigdy nie odwiedził jego grobu.

W młodości trenował pływanie w klubie SC Empor Rostock szkoły sportowej, do której wstąpił w 1974 roku. Trening zaowocował tytułem młodzieżowego mistrza Europy na dystansie 1500 metrów stylem dowolnym. Brany był pod uwagę jako reprezentant Niemiec w moskiewskich igrzyskach olimpijskich w 1980 roku, jednak nie doszło to do skutku. Tak mówił o tym w 2002 roku w wywiadzie udzielonym dla Ostsee-Zeitung: Właściwie nigdy nie chciałem iść do szkoły sportowej. To był taki poryw. Ale jako dziecko nie możesz sam o wszystkim decydować. W czasie podróży do Florencji na Młodzieżowe Mistrzostwa Europy (1978) młody Till wraz z kilkoma kolegami wymknął się schodami przeciwpożarowymi ze schroniska i postanowił zwiedzić miasto oraz pójść do sex shopu. Jak donosi Die Welt z 28 września 2004, to właśnie podczas tego „tournée” po Florencji napadł na niego gang i doszło do ostrej bójki, po której okazało się, że Till ma naderwany mięsień brzucha i tym samym musi zakończyć karierę pływacką.

Po tej przygodzie, w 1980 roku, postanowił znaleźć pracę. Najpierw kopał torf, jednak już po trzech dniach zrezygnował z tego. Następnie zaczął naukę jako stolarz, a że miał zdolności manualne, po szkole pracował jako cieśla. Till wyprowadził się z domu i kupił w malowniczych okolicach Schwerina pół warsztatu. Pozostała część domu należała do pewnej starszej pani, która również tam mieszkała.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1985 roku na świat przyszła jego pierwsza córka, Nele, z której matką natychmiast się ożenił. Małżeństwo jednak bardzo szybko się rozpadło i Till przez następnych siedem lat sam wychowywał dziecko. Dopiero po tym czasie, z powodu dużej aktywności w Rammstein (pół roku przebywał poza domem), zaczął ponownie dzielić obowiązki rodzicielskie z jej matką. Jak powiedział w jednym z wywiadów: Nele jest mną i wszystkim dla mnie, jest nawet ważniejsza niż Rammstein.

Następnie związał się z kolejną kobietą – eksmodelką Anją Koeseling. Z tego związku pochodzi jego druga córka, Marie-Louise (1993). Anja Koeseling oskarżyła później Tilla na łamach niemieckiego tygodnika, że nigdy nie interesował się ani ich małżeństwem, ani córką: Kiedy wracał po tournée do domu, rozkładał się tylko leniwie na łóżku. Dla naszej córeczki nigdy nie miał czasu. Teraz muszę walczyć przed sądem o alimenty. Do tego doszła jeszcze sprawa o pobicie. Jak mówi Anja Koeseling: To zdarzyło się w październiku 1997 roku w Dreźnie po koncercie Udo Lindenberga. Till był pijany. W hotelu Hilton uderzył mnie pięścią w nos. Diagnoza: złamanie. Till został skazany i musiał zapłacić 1200 marek odszkodowania. Anja po rozwodzie zachowała nazwisko Lindemann. Zaraz po rozstaniu z Tillem miała romans z kolegą Tilla z zespołu, Richardem Kruspem. Z tego właśnie związku pochodzi Khira „Li” Lindemann, którą można było zobaczyć podczas koncertu Live aus Berlin w czasie wykonywania utworu Tier.

Prasa głośno pisała też o romansie Tilla Lindemanna z gwiazdą telewizyjną Jenny Elvers. Podobno dzwoniła ona ciągle do Tilla i nagrywała się na jego automatycznej sekretarce, twierdząc, że nie może o nim zapomnieć[potrzebne źródło].

Po tych wszystkich nieprzyjemnych przeżyciach Till stał się bardzo skryty i niechętnie opowiada o swoim życiu prywatnym. Nie lubi udzielać wywiadów. Chodzą jednak słuchy, że ma również syna w Rostoku[potrzebne źródło]. Obecnie jest związany z 33-letnią Kostarykanką, z którą, jak powiedział, chciałby się zestarzeć[potrzebne źródło]. Nie mieszka już w Berlinie, ale w malutkiej wiosce (około dwunastu domów) pomiędzy Wismarem a Schwerinem. W wywiadzie dla Playboya z 2005 roku powiedział: To jest moja ojczyzna. Totalne ubocze. Po tych dziesięciu latach, podczas których objechałem cały świat, to jest najlepsze, co mogło mi się zdarzyć. Teraz dłużej niż trzy dni nie mogę wytrzymać w dużym mieście

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

Till Lindemann swoją muzyczną karierę zaczął jeszcze w czasach NRD. Na początku zadebiutował w grupie First Arsch, gdzie był perkusistą. Działalność ta nie przynosiła jednak dochodów (mimo, że dawali dość sporo koncertów), więc Till nadal musiał zajmować się wyplataniem koszyków. Dopiero, gdy w 1994 roku wstąpił do Rammstein, opuścił swój wiejski warsztat i przeprowadził się do Berlina.

Inna twórczość[edytuj | edytuj kod]

W 2002 roku wydał, wspólnie ze swoim wieloletnim przyjacielem Gertem Hofem, tom poezji Messer (ISBN 978-3-8218-0927-4), który zadedykował swojemu własnemu ojcu[6]. Wiersze zaczął pisać w wieku 28-29 lat. Na początku nie były to wiersze w pełnym tego słowa znaczeniu, a pojedyncze słowa, zdania i wersy, dopiero później przybrały one pewną strukturę. Dwa z nich noszą tytuł Nele. Treść wierszy jest podobna tematycznie do tekstów piosenek Rammsteinu. Traktują o ciemnych stronach życia, strachu, samotności, starości, końcu świata. W 2013 roku, już w pojedynkę wydał 149-stronnicowy tom poezji zatytułowany In stillen Nächten (ISBN 978-3462045246).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michele Bettendorf: Ursprung Punkszene oder Rammstein hätte es im Westen nie gegeben. BoD – Books on Demand, 2002, s. 73. ISBN 9783831144938.
  2. THE 50 GREATEST METAL FRONT-MEN OF ALL TIME! (ang.). www.roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-12-08].
  3. 3,0 3,1 Irgendein Mike Oldfield Neuerdings - ein Vater - Sohn Geschichte (Słuchowisko Radiowe) rok 2011
  4. Mike Oldfield im Schaukenstuhl - Notizen eines Vaters
  5. Marsz nieporozumień - Wywiad z Tillem Lindemannem dla magazynu "Tylko Rock", rok 2001
  6. Irgendein Mike Oldfield Neuerdings - ein Vater - Sohn Geschichte (Słuchowisko Radiowe) rok 2011