Tineke Huizinga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Tineke Huizinga-Heringa

Johanna Catharina (Tineke) Huizinga-Heringa (ur. 16 lutego 1960 w Dantumadeel) – niderlandzka polityk, w latach 2007–2010 sekretarz stanu ds. komunikacji i spraw wodnych w IV gabinecie Jana Petera Balkenende, od 23 lutego do 14 października 2010 minister budownictwa, planowania przestrzennego i środowiska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędziła w Amersfoort, gdzie jej ojciec był dyrektorem szkoły podstawowej. W 1978 rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie w Utrechcie, podczas których działała aktywnie w chrześcijańskim stowarzyszeniu Ichthus. Poznała tam swojego przyszłego męża Ruurda Huizingę.

Po studiach współpracowała jako tłumaczka z organizacją Open Doors broniącą praw prześladowanych chrześcijan na świecie, później związała się z organizacją na rzecz uchodźców Vluchtelingen Werk Nederland.

W 1998 została lokomotywą wyborczą Reformatorskiej Federacji Politycznej w Heerenveen, po czym przez cztery lata zasiadała w lokalnej radzie gminy. Po zjednoczeniu partii z GPV w 2001 znalazła się wśród członków ChristenUnie.

W 2002 po raz pierwszy zasiadła w parlamencie, wyprzedzając znajdującego się na III miejscu listy Eimerta van Middelkoopa. Była pierwszą w historii kobietą reprezentującą ChristenUnie w parlamencie. W 2003 i 2006 obroniła mandat deputowanej. W parlamencie zajmowała się sprawami zagranicznymi, współpracą na rzecz rozwoju, integracją cudzoziemców oraz sprawami wojska. Od czerwca 2002 do czerwca 2003 zasiadała w komisji parlamentarnej badającej sprawę holenderskiego udziału w masakrze w Srebrenicy.

Po wejściu ChristenUnie w skład koalicji rządzącej została wybrana sekretarzem stanu ds. komunikacji i zagadnień wodnych w IV gabinecie Jana Pietera Balkenendego. 23 lutego 2010 uzyskała nominację na funkcję ministra budownictwa, planowania przestrzennego i środowiska, po tym jak PvdA wystąpiła z koalicji rządzącej. Na stanowisku pozostała do 14 października 2010.

Jest członkiem Niderlandzkich Kościołów Reformowanych. Ma dwie córki: Marthę, Tettę oraz syna Keesa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]