Tip O'Neill

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tip O’Neill
SpeakerO'Neill.jpg
Data urodzenia 9 grudnia 1912
Data śmierci 5 stycznia 1994
Spiker Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 4 stycznia 1977
do 3 stycznia 1987
Poprzednik Carl Albert
Następca Jim Wright
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)

Thomas Phillip „Tip” O’Neill, Jr. (ur. 9 grudnia 1912 – zm. 5 stycznia 1994) – amerykański polityk, wieloletni członek Izby Reprezentantów USA i działacz Partii Demokratycznej. W izbie niższej amerykańskiego kongresu zasiadał przez 34 lata i reprezentował pozycję liberalną (w USA: lewicową).

Wczesne lata i kariera[edytuj | edytuj kod]

O’Neill urodził się w Cambridge w stanie Massachusetts w rodzinie pochodzenia irlandzkiego, zaliczającej się do klasy średniej. W dzieciństwie przyjął przezwisko Tip. Edukował się w szkołach katolickich.

Jego pierwszy kontakt z polityką nastąpił podczas wyborów prezydenckich w USA roku 1928, kiedy, jako 15-letni chłopiec, pracował ochotniczo w kampanii wyborczej kandydata demokratów Ala Smitha przeciwko republikaninowi Herbertowi Hooverowi, który został wówczas prezydentem.

Cztery lata później pracował przy kampanii Franklina Delano Roosevelta.

Jego pierwszą kampanią wyborczą, kiedy sam ubiegał się o jakiś urząd, była rywalizacja do rady miejskiej Cambridge w roku 1936, kiedy wygrał większością zaledwie 150 głosów. Jednakże w tym samym roku wybrano go też do izby niższej stanowej legislatury, gdzie został pierwszym w dziejach stanu demokratycznym spikerem.

Kongresmen O’Neill[edytuj | edytuj kod]

W stanowej Izbie Reprezentantów służył do roku 1952, kiedy wybrano go kongresmenem federalnym. Na stanowisku tym zastąpił wybranego wówczas na senatora i późniejszego prezydenta Johna F. Kennedy’ego.

Jako kongresmen O’Neill należał do przywództwa frakcji demokratów oraz krytykował politykę prezydenta Lyndona B. Johnsona w Wietnamie. W moim sercu wierzę, że pańska polityka jest zła. – powiedział mu w czasie spotkania w Białym Domu.

Dzięki temu stanowisku stał się bardzo popularny i w roku 1971 został zastępcą przywódcy większości, a w dwa lata później (1973) jej liderem. Na tym stanowisku popierał m.in. postawienie w stan oskarżenia prezydenta Richarda Nixona.

Spiker[edytuj | edytuj kod]

Po rezygnacji spikera Carla Alberta w roku 1975 z ubiegania się o kolejną kadencję O’Neill został w roku 1977, czyli tym samym, w którym demokrata Jimmy Carter został prezydentem, jego następcą. Stanowisko to zajmował do roku 1987, kiedy to odszedł z Kongresu na emeryturę. W czasie swej kadencji zajmował niezmiennie stanowisko liberalne, za co był atakowany przez prawicowców spod znaku Reagana. O’Neill zresztą nie pozostawał im dłużny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)


Poprzednik
John F. Kennedy
Kongresmen z 11. okręgu Massachusetts
1952-1963
Następca
James A. Bruke
Poprzednik
Torbert H. Macdonald
Kongresmen z 8. okręgu Massachusetts
1963-1987
Następca
Joseph Patrick Kennedy II
Poprzednik
Hale Boggs
Zastępca lidera większości w Izbie
1971-1972
Następca
John J. McFall
Poprzednik
Hale Boggs
Lider Większości w Izbie
1972-1977
Następca
Jim Wright
Poprzednik
Carl Albert
Spiker Izby Reprezentantów
1977-1987
Następca
Jim Wright
Poprzednik
Nelson Rockefeller
Linia sukcesji prezydenckiej
1977
Następca
James O. Eastland
Poprzednik
Walter Mondale
Linia sukcesji prezydenckiej
1977-1978
Następca
James O. Eastland
Poprzednik
Walter Mondale
Linia sukcesji prezydenckiej
1978-1980
Następca
Warren G. Magnuson
Poprzednik
Walter Mondale
Linia sukcesji prezydenckiej
1980
Następca
Milton R. Young
Poprzednik
Walter Mondale
Linia sukcesji prezydenckiej
1980-1981
Następca
Warren G. Magnuson
Poprzednik
Walter Mondale
Linia sukcesji prezydenckiej
1981
Następca
Strom Thurmond
Poprzednik
George H. W. Bush
Linia sukcesji prezydenckiej
1981-1987
Następca
Strom Thurmond