Titanic (film 1943)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu z 1943 roku. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Titanic
Sybille Schmitz w scenie z filmu
Sybille Schmitz w scenie z filmu
Gatunek dramat
Data premiery Ziemia 10 października 1943
Kraj produkcji  III Rzesza
Język niemiecki
Czas trwania 85 min.
Reżyseria Werner Klingler,
Herbert Selpin
Scenariusz Walter Zerlett-Olfenius,
Herbert Selpin
Główne role Sybille Schmitz,
Hans Nielsen,
Kirsten Heiberg
Muzyka Werner Eisbrenner
Zdjęcia Friedl Behn-Grund
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Titanic – niemiecki film fabularny, nakręcony w 1943 roku, oparty częściowo o autentyczne wydarzenie zatonięcia Titanica z 1912. Został wyreżyserowany przez Wernera Klinglera i Herberta Selpina. Ten ostatni podczas pracy nad filmem wyraził się pogardliwie o jednym z przywódców III Rzeszy, za co trafił do obozu koncentracyjnego, a pracę nad filmem dokończył Klingler.

Ujęcia tonącego statku powstały w porcie gdyńskim. Kręcono je z udziałem niemieckiego statku pasażerskiego s/s "Cap Arcona".

Fabuła filmu a propaganda[edytuj | edytuj kod]

Film ma wyraźny podtekst propagandowy (w czasie kręcenia filmu toczyła się II wojna światowa). Fikcyjne wydarzenia i bohaterowie są tak przedstawieni na bazie autentycznych wydarzeń, by podkreślić szlachetność narodu niemieckiego i ukazać Brytyjczyków jako ludzi nierozsądnych i spaczonych. Przykładowe fikcyjne wydarzenia to: przekupienie kapitana Titanica przez prezesa White Star Line - Ismaya, by ten zwiększył prędkość płynącego statku, nieczyste interesy jednego z najbogatszych pasażerów "Titanica" - Johna Jacoba Astora, zachowanie załogi podczas katastrofy. W filmie występuje tylko jeden szlachetny człowiek - niemiecki oficer - Petersen, który nalegał na zmniejszenie prędkości i uważanie na pola lodowe, jednak był zupełnie ignorowany i karcony przez załogę. Kiedy statek tonął, brytyjscy oficerowie byli niezdolni do podjęcia jakichkolwiek działań, podczas gdy Petersen pomógł pasażerom wydostać się na szalupach z tonącego statku. Niemcowi udało się przeżyć katastrofę, a następnie postawić prezesa Bruce'a Ismaya pod sądem. Sąd uniewinnił go jednak, zrzucając całą odpowiedzialność na nieżyjącego kapitana.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]