Titelitury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ilustracja Anne Anderson

Titelitury albo Rumpelsztyk albo Hałasik (oryg. Rumpelstilzchen) – tytuł jednej z baśni Braci Grimm, także imię jej bohatera złowrogiego karła.

W originale postać ta nazywa się Rumpelstilzchen. W polskim tłumaczeniu początkowo było to „Titelitury”. Zostało zmienione przez redakcję przekładu Marcelego Tarnowskiego, który pierwotnie przetłumaczył imię tytułowego bohatera jako „Hałasik”. W nowym przekładzie „Baśni dla dzieci i dla domu” Jakuba i Wilhelma Grimmów autorstwa Elizy Pieciul-Karmińskiej (wydawnictwo Media Rodzina, Poznań 2010) postać ta zwie się „Rumpelsztyk”.

Fabuła baśni[edytuj | edytuj kod]

Pewien młynarz skłamał królowi, że posiada córkę, która potrafi prząść złoto ze słomy. Król postanowił wypróbować zdolności dziewczyny i zamknął ją w wieży ze słomą, którą miała prząść przez trzy noce. Jeżeli słoma nie zostałaby uprzędzona, dziewczyna utraciłaby życie. Kiedy córka młynarza zaczęła rozpaczać nad swoim losem, w pomieszczeniu pojawił się karzełek oferujący swą pomoc. Sprządł całą słomę w zamian za pierścień z palca młynarzówny. Kolejnej nocy otrzymał jako zapłatę naszyjnik. Jednakże ostatniej nocy dziewczyna nie miała już nic do zaoferowania i karzeł wymógł na niej obietnicę, że odda mu swoje pierworodne, nowo narodzone dziecko.

Król poślubił dziewczynę i kiedy powiła mu dziecko, zjawił się karzeł po odbiór zapłaty. Przerażona dziewczyna oferowała mu, aby w zamian za dziecię przyjął coś innego, jednakże karzeł odmówił. Zgodził się jednak na odstąpienie od swych żądań pod warunkiem, że w ciągu 3 dni odgadnie jego imię. Król rozesłał posłańców po całym królestwie w poszukiwaniu imion, ale niestety wszystkie, które podawała królowa karłowi, okazywały się błędne. Aż w końcu któryś z posłańców podpatrzył w górach, jak jakiś karzeł tańczy przy ognisku i śpiewa:

„Dzisiaj będę warzył, jutro będę smażył,
A pojutrze odda mi królowa dziecię!
Bo nikt nie wie o tym, żem jest Titelitury,
O tym nie wie nikt na całym świecie!”

Kiedy królowa podała imię, karzeł wykrzyknął: „Chyba sam diabeł Ci to powiedział” i rozdarł się na dwoje.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]