| Tlenek żelaza(II) diżelaza(III) |
|
|
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
| konst. |
tetratlenek triżelaza, tlenek(2−) żelaza(2+) żelaza(3+), tlenek żelaza(2+) żelaza(3+), tlenek żelaza(2+) diżelaza(3+), tlenek żelaza(II) żelaza(III), tlenek żelaza(II) diżelaza(III) |
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
| Stocka |
tlenek żelaza(II) diżelaza(III) |
| inne |
tlenek żelaza(II,III), tlenek żelaza(II) i żelaza(III); dawniej: tlenek żelazowo-żelazawy |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
Fe3O4 |
| Inne wzory |
FeO·Fe2O3 |
| Masa molowa |
231,53 g/mol |
| Wygląd |
czarny, bezwonny proszek[1] |
|
|
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
1317-61-9 |
| PubChem |
16211978[4] |
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Tlenek żelaza(II) diżelaza(III), Fe3O4 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym żelazo występuje na II i III stopniu utlenienia.
Występuje w skorupie ziemskiej jako magnetyt – minerał o naturalnych własnościach magnetycznych. Otrzymywany na potrzeby laboratoryjne w reakcji siarczanu żelaza(II) z siarczanem żelaza(III) oraz amoniakiem:
- FeSO4 + Fe2(SO4)3 + 8NH3(aq) → Fe3O4·4H2O↓ + 4(NH4)2SO4
Stosowany jest jako główna ruda żelaza, jako naturalny magnes oraz barwnik.