Tritlenek diglinu (nazwa Stocka: tlenek glinu(III), pot. tlenek glinu), Al2O3 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym glin występuje na III stopniu utlenienia. Występuje w wielu odmianach polimorficznych, z których najważniejsze to:
- α-Al2O3 (korund) – jest to postać najtrwalsza, odznaczająca się dużą twardością (9 stopień w skali Mohsa). Temperatura topnienia 2053[4]–2072[5] °C, a wrzenia 2980[5]–ok. 3000[4] °C (dla korundu naturalnego temp. topn. wynosi 2015 ± 15 °C, a temp. wrzenia 2980 ± 60 °C[5]). Dobrze przewodzi ciepło, jest odporna na działanie czynników chemicznych, nierozpuszczalna w kwasach. Powstaje podczas prażenia do 1000 °C odmiany γ. Stosowana do wytwarzania materiałów szlifierskich (szmergiel) i ogniotrwałych.
- γ-Al2O3 jest to biały, higroskopijny proszek, nierozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w mocnych kwasach. Otrzymywany przez łagodne prażenie wodorotlenku glinu. Ma właściwości amfoteryczne, z alkaliami tworzy gliniany (np. NaAlO2). Jest surowcem do otrzymywania metalicznego glinu metodą elektrochemiczną.
Znane są również formy η, χ, δ i θ, różniące się właściwościami i budową krystaliczną[6]. Tzw. tlenek aluminium β jest w rzeczywistości glinianem sodu o wzorze NaAl11O17[7].
Wytwórstwo przemysłowe[edytuj]
Podstawową rudą aluminium, z której uzyskiwany jest tlenek glinu, są boksyty. Tak uzyskany tlenek glinu może posłużyć do produkcji aluminium.
Największym producentem tlenku glinu na świecie jest korporacja Alcoa, dalej Alcan i Rusal. Największymi wytwórcami aluminium są połączone Rio Tinto i Alcan, za nimi Rusal i Alcoa[8].
Inne tlenki glinu[edytuj]
Oprócz tlenku glinu(III) znane są również (rzadko spotykane):
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Tritlenek diglinu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2012-08-11].
- ↑ Tritlenek diglinu (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2012-08-11].
- ↑ Tritlenek diglinu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
- ↑ 4,0 4,1 CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 83. Boca Raton: CRC Press, 2003, s. 4-2.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 73. Boca Raton: CRC Press, 1993, s. 4-36.
- ↑ G. Paglia: Determination of the Structure of γ-Alumina using Empirical and First Principles Calculations Combined with Supporting Experiments. Curtin University of Technology, 2004. [dostęp 2012-08-11].
- ↑ Arnold Frederic Holleman: Inorganic chemistry. San Diego: Academic Press, 2001. ISBN 0123526515.
- ↑ Aluminium. Gimme smelter. Are more big deals ahead? (ang.). The Economist, 2007-07-19. [dostęp 2012-08-11].
- ↑ C. Dohmeier, D. Loos, H. Schnöckel. Aluminum(I) and Gallium(I) Compounds: Syntheses, Structures, and Reactions. „Angewandte Chemie International Edition”. 35 (2), s. 129–149, 1996. doi:10.1002/anie.199601291.
- ↑ D.C. Tyte. Red (B2Π–A2σ) Band System of Aluminium Monoxide. „Nature”. 202, s. 383–384, 1964. doi:10.1038/202383a0.
|
ATC (D10) – Leki przeciwtrądzikowe |
|
D 10 A – Leki przeciwtrądzikowe
do stosowania zewnętrznego
|
|
|
|
|
D 10 AB – Preparaty zawierające siarkę |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
D 10 AF – Leki przeciwinfekcyjne stosowane
w leczeniu trądzika
|
|
|
|
D 10 AX – Inne
|
|
|
|
D 10 B – Leki do stosowania wewnętrznego
|
|
D 10 BA – Retinoidy
|
|
|
|
D 10 BX – Inne
|
|
|
|
Multimedia w Wikimedia Commons
