Tritlenek diglinu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Tlenek glinu)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tritlenek diglinu
Tritlenek diglinu Tritlenek diglinu
Struktura krystaliczna korundu
Struktura krystaliczna korundu
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Al2O3
Masa molowa 101,96 g/mol
Wygląd białe, bezwonne, higroskopijne ciało stałe
Identyfikacja
Numer CAS 1344-28-1
PubChem 14769[3]
Podobne związki
Inne aniony Al2S3
Inne kationy B2O3, Ga2O3, In2O3, Tl2O3
Podobne związki Al2O, AlO
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tritlenek diglinu (nazwa Stocka: tlenek glinu(III), pot. tlenek glinu), Al2O3nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym glin występuje na III stopniu utlenienia. Występuje w wielu odmianach polimorficznych, z których najważniejsze to:

  • α-Al2O3 (korund) – jest to postać najtrwalsza, odznaczająca się dużą twardością (9 stopień w skali Mohsa). Temperatura topnienia 2053[4]–2072[5] °C, a wrzenia 2980[5]–ok. 3000[4] °C (dla korundu naturalnego temp. topn. wynosi 2015 ± 15 °C, a temp. wrzenia 2980 ± 60 °C[5]). Dobrze przewodzi ciepło, jest odporna na działanie czynników chemicznych, nierozpuszczalna w kwasach. Powstaje podczas prażenia do 1000 °C odmiany γ. Stosowana do wytwarzania materiałów szlifierskich (szmergiel) i ogniotrwałych.
  • γ-Al2O3 jest to biały, higroskopijny proszek, nierozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w mocnych kwasach. Otrzymywany przez łagodne prażenie wodorotlenku glinu. Ma właściwości amfoteryczne, z alkaliami tworzy gliniany (np. NaAlO2). Jest surowcem do otrzymywania metalicznego glinu metodą elektrochemiczną.

Znane są również formy η, χ, δ i θ, różniące się właściwościami i budową krystaliczną[6]. Tzw. tlenek aluminium β jest w rzeczywistości glinianem sodu o wzorze NaAl11O17[7].

Wytwórstwo przemysłowe[edytuj | edytuj kod]

Podstawową rudą aluminium, z której uzyskiwany jest tlenek glinu, są boksyty. Tak uzyskany tlenek glinu może posłużyć do produkcji aluminium.

Największym producentem tlenku glinu na świecie jest korporacja Alcoa, dalej Alcan i Rusal. Największymi wytwórcami aluminium są połączone Rio Tinto i Alcan, za nimi Rusal i Alcoa[8].

Inne tlenki glinu[edytuj | edytuj kod]

Oprócz tlenku glinu(III) znane są również (rzadko spotykane):

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Tritlenek diglinu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2012-08-11].
  2. Tritlenek diglinu (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2012-08-11].
  3. Tritlenek diglinu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. 4,0 4,1 CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 83. Boca Raton: CRC Press, 2003, s. 4-2.
  5. 5,0 5,1 5,2 CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 73. Boca Raton: CRC Press, 1993, s. 4-36.
  6. G. Paglia: Determination of the Structure of γ-Alumina using Empirical and First Principles Calculations Combined with Supporting Experiments. Curtin University of Technology, 2004. [dostęp 2012-08-11].
  7. Arnold Frederic Holleman: Inorganic chemistry. San Diego: Academic Press, 2001. ISBN 0123526515.
  8. Aluminium. Gimme smelter. Are more big deals ahead? (ang.). The Economist, 2007-07-19. [dostęp 2012-08-11].
  9. C. Dohmeier, D. Loos, H. Schnöckel. Aluminum(I) and Gallium(I) Compounds: Syntheses, Structures, and Reactions. „Angewandte Chemie International Edition”. 35 (2), s. 129–149, 1996. doi:10.1002/anie.199601291. 
  10. D.C. Tyte. Red (B2Π–A2σ) Band System of Aluminium Monoxide. „Nature”. 202, s. 383–384, 1964. doi:10.1038/202383a0.