Tojad lisi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tojad lisi
Aconitum lycoctonum Prague 2011 3.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rodzina jaskrowate
Rodzaj tojad
Gatunek tojad lisi
Nazwa systematyczna
Aconitum lycoctonum L. em. Koelle
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Tojad lisi (Aconitum lycoctonum L. em. Koelle)[2]gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych.

Kwiatostan

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Azji i w Europie. W Azji występuje na Syberii, w środkowej Azji, w Chinach i Mongolii[3]. W Europie występuje w jej części środkowej, południowej i zachodniej, z centrum zasięgu w Alpach); do około 2400 m n.p.m. W Polsce występuje wyłącznie podgatunek A. lycococtonum subsp. lycoctonum i tylko w Kotlinie Żywieckiej, w 2008 potwierdzono jego występowanie tutaj na czterech stanowiskach[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Duża roślina o wysokości 40-150 cm i włóknistych korzeniach bez bulw.
Liście
Dolne liście łodygowe i liście odziomkowe dłoniasto klapowate, długoogonkowe, wyższe krótkoogonkowe lub siedzące.
Kwiaty
W odróżnieniu od innych rodzimych gatunków tojadów o kwiatach fioletowych, kwiaty tojadu lisiego są bladożółte lub białawe. Kwiatostanem wydłużony z odstającymi odgałęzieniami, na których kwiaty zebrane są w grona. Mają przylegająco owłosiony, walcowaty hełm o długości ok. trzykrotnie większej od szerokości. Ostrogi są spiralnie zwinięte i wewnątrz zawierają nektar.
Owoc
Wielonasienny mieszek. Nasiona tępo trójkanciaste, czerniawe i przeważnie nagie.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rozmnaża się wyłącznie przez nasiona. W Polsce kwitnie od czerwca do sierpnia, kwiaty zapylane są przez trzmiele[5]. Roślina przywiązana jest do podłoża bogatego w węglan wapnia. W Polsce występuje przede wszystkim w zbiorowiskach leśnych i zaroślowych, rozwijających się na stromych, niestabilnych zboczach. Liczba chromosomów 2n=16.

Jest rośliną bardzo silnie trującą, jedną z najbardziej trujących rosnących u nas. Trująca jest cała roślina, a szczególnie nasiona i korzenie[6]. Roślina zawiera akonitynę, która w niewielkich dawkach działa pobudzająco, przy większych powoduje paraliż nerwów ruchowych i czuciowych. Przy doustnym spożyciu już 2-5 g tojadu lisiego może spowodować zatrzymanie akcji serca i paraliż oddechowy, w rezultacie śmierć[6]. Może się wchłaniać także przez skórę[6].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta jest ścisłą ochroną gatunkową. W Czerwonej liście roślin i grzybów Polski jest umieszczona w grupie gatunków rzadkich, potencjalnie zagrożonych (kategoria zagrożenia R)[7]. Stanowiska tojadu lisiego w Polsce zlokalizowane są w obrębie nielicznych enklaw leśnych i zaroślowych o niewielkiej powierzchni, w sąsiedztwie terenów rolniczych i zurbanizowanych[4]. Są one narażone z uwagi na możliwość bezpośredniego zniszczenia wskutek działań człowieka. Żadne ze stanowisk nie jest objęte obszarową ochroną prawną.

Systematyka i zmienność[edytuj | edytuj kod]

  • Wyróżnia się 2 podgatunki[3]
    • Aconitum lycoctonum subsp. lycoctonum. Endemit europejski.
    • Aconitum lycoctonum subsp. vulparia
  • Synonimy[3]:
    • Aconitum excelsum Rchb. = Aconitum lycoctonum subsp. lycoctonum
    • Aconitum lycoctonum auct. = Aconitum lycoctonum subsp. vulparia
    • Aconitum septentrionale Koelle = Aconitum lycoctonum subsp. lycoctonum
    • Aconitum vulparia Rchb. ≡ Aconitum lycoctonum subsp. vulparia

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Bywa uprawiany w ogrodach jako roślina ozdobna[8]. Najlepiej rośnie na żyznej glebie i na częściowo zacienionym stanowisku[9]. Rozmnaża się go przez podział jesienią (po obeschnięciu liści), lub przez wysiew nasion[9]. Zwykle wymaga podpór, gdyż jego pędy mają skłonność do wylegania.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-07].
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  3. 3,0 3,1 3,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2009-11-03].
  4. 4,0 4,1 Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  5. Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2006. ISBN 978-83-7073-444-2.
  6. 6,0 6,1 6,2 Burkhard Bohne, Peter Dietze: Rośliny trujące: 170 gatunków roślin ozdobnych i dziko rosnących. Warszawa: Bellona, Spółka Akcyjna, 2008. ISBN 978-83-11-11088-5.
  7. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki: Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: IB PAN, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  8. Lance Hattat: 1000 roślin ogrodowych od A do Z. 1998. ISBN 978-1-4054-7958-5.
  9. 9,0 9,1 zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.