Tomáš Berdych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomáš Berdych
Tomáš Berdych
Państwo  Czechy
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 17 września 1985
Valašské Meziříčí
Wzrost 196 cm
Masa ciała 91 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2002
Zakończenie kariery aktywny
Trener Daniel Vallverdu
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 5 (19 sierpnia 2013)
Australian Open SF (2014)
Roland Garros SF (2010)
Wimbledon F (2010)
US Open SF (2012)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 54 (10 kwietnia 2006)
Australian Open QF (2005)
Roland Garros 2R (2005)
Wimbledon 2R (2005)
US Open 2R (2004)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tomáš Berdych (ur. 17 września 1985 w Valašské Meziříčí) – czeski tenisista, zwycięzca turniejów ATP World Tour w grze pojedynczej i podwójnej, finalista wielkoszlemowego Wimbledonu z 2010 roku, dwukrotny zdobywca Pucharu Davisa z 2012 roku i 2013 roku.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Występując jeszcze jako junior Berdych wygrał w roku 2001 wielkoszlemowy US Open w grze podwójnej wspólnie ze Stéphanem Bohlim. Karierę zawodową rozpoczął w 2002 roku. Początkowo Czech startował głównie w rozgrywkach ATP Challenger Tour, gdzie zwyciężał m.in. w 2003 roku w Graz i Budaörs. W turniejach rangi ATP World Tour pierwszy sukces odniósł w sezonie 2005 wygrywając zawody w Palermo na nawierzchni ziemnej. W drodze po tytuł pokonał m.in. Davida Ferrera, a w finale wynikiem 6:3, 6:3 Filippo Volandriego.

W sezonie 2005 Berdych osiągnął, na początku lipca, finał turnieju w szwedzkim Båstad, jednak w finale nie sprostał Rafaelowi Nadalowi. Pod koniec października wygrał rozgrywki ATP Masters Series w Paryżu, eliminując po drodze m.in. Guillermo Corię, a w finale w pięciosetowym pojedynku zakończonym rezultatem 6:3, 6:4, 3:6, 4:6, 6:4 pokonał Chorwata Ivana Ljubičicia.

Rok 2006 Berdych zakończył bez wygranego turnieju, ale uzyskał dwa finały, najpierw, w czerwcu, na trawiastych kortach w Halle, gdzie przegrał z Rogerem Federerem i Mumbaju, ulegając Dmitrijowi Tursunowowi.

W 2007 roku Czech zagrał w jednym finale, podczas rywalizacji w Halle. W finale pokonał Cypryjczyka Markosa Pagdatisa 7:5, 6:4. Cały turniej Berdych zakończył nie tracąc seta. Pod koniec maja wystąpił w Drużynowym pucharze świata dochodząc razem z reprezentacją Czech do finału. W rundzie finałowej Czesi zmierzyli się z Argentyną, jednak przegrali rywalizację 1:2. Berdych zdobył jedyny dla drużyny punkt wygrywając w swoim pojedynku z Juanem Ignacio Chelą.

W czerwcu 2008 roku awansował do finału w Båstad, gdzie w półfinale pokonał Fernando Verdasco. Mecz finałowy zakończył się porażką Berdycha z Tommym Robredo. Na początku października wygrał rozgrywki w Tokio. W drodze po tytuł pokonał Tommy'ego Robredo, Fernando Gonzáleza, Andy'ego Roddicka, a w finale Juana Martína del Potro. Ponadto w lutym wygrał deblowe zawody w Rotterdamie, pokonując w meczu o tytuł razem z Dmitrijem Tursunowem, parę Philipp Kohlschreiber-Michaił Jużny.

W maju roku 2009 Berdych wygrał turniej, na ziemnych kortach w Monachium. W finale pokonał Michaiła Jużnego 6:4, 4:6, 7:6(5). Tegoż samego roku doszedł wraz z reprezentacją do finału Pucharu Davisa. W finale Czesi przegrali z Hiszpanią 0:5, a Berdych przegrał w swoich meczach najpierw z Nadalem, a potem w meczu deblowym, wspólnie z Radkiem Štěpánkiem, z duetem Feliciano López-Fernando Verdasco.

Na początku kwietnia 2010 roku czeski tenisista osiągnął finał imprezy ATP World Tour Masters 1000 w Miami. Po drodze pokonał po raz pierwszy w karierze Federera, w ćwierćfinale Verdasco, półfinale Söderlinga, jednak w finale przegrał z Roddickiem. W maju doszedł do półfinału Rolanda Garrosa lecz w spotkaniu, którego stawką był finał uległ Söderlingowi w pięciosetowym meczu. W czerwcu osiągnął swój najlepszy rezultat w startach wielkoszlemowych, podczas Wimbledonu. Po drodze po raz kolejny wyeliminował Federera oraz Novaka Đokovicia. W finale uległ 3:6, 5:7, 4:6 Rafaelowi Nadalowi. Na początku sierpnia doszedł ze Štěpánkiem do finału gry podwójnej w Waszyngtonie, lecz mecz o mistrzostwo przegrali z Mardym Fishem i Markiem Knowlesem. Na koniec roku Berdych po raz pierwszy w karierze zakwalifikował się do turnieju ATP World Tour Finals. Czech odpadł z rywalizacji w fazie grupowej, po przegranych z Nadalem i Đokoviciem oraz wygranej z Roddickiem.

W październiku 2011 roku Berdych awansował do finału turnieju w Pekinie. W drodze po tytuł wyeliminował m.in. Jo-Wilfrieda Tsongę, natomiast w finale wygrał z Marinem Čiliciem.

Siódmy singlowy tytuł Berdych wywalczył na początku lutego 2012 roku w Montpellier, gdzie w finale pokonał Gaëla Monfilsa. W maju wystąpił w finale turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Madrycie. Przegrał w nim z Rogerem Federerem 6:3, 5:7, 5:7[1]. W sierpniu odnotował kolejny udział w finale – w Winston-Salem uległ w pojedynku o mistrzostwo Johnowi Isnerowi 6:3, 4:6, 6:7(9), nie wykorzystując w trzecim secie trzech piłek meczowych. W październiku zwyciężył w turnieju w Sztokholmie, pokonując w finale Jo-Wilfrieda Tsongę 4:6, 6:4, 6:4. W tym samym roku brał udział w zwycięskich dla reprezentacji Czech rozgrywkach Pucharu Davisa.

Pod koniec lutego 2013 roku czeski zawodnik osiągnął pierwszy w sezonie finał, w Marsylii, przegrywając ostatni mecz z Jo-Wilfriedem Tsongą 6:3, 6:7(6), 4:6. W tie-breaku drugiego seta Czech nie wykorzystał piłki meczowej. Do kolejnego finału Czech awansował, na początku marca, w Dubaju, po wyeliminowaniu m.in. w półfinale Rogera Federera. W finale nie sprostał Novakowi Đokoviciowi. Pod koniec września Berdych doszedł do finału w Bangkoku, gdzie poniósł porażkę z Milosem Raoniciem.

W 2014 roku pierwszy finał do jakiego Berdych awansował miał miejsce już na początku stycznia, w Ad-Dausze w grze podwójnej. Zawody zakończyły się triumfem Czecha, który startował w parze z Janem Hájkiem. W połowie lutego Berdych był najlepszy w rywalizacji singlowej w Rotterdamie po finale z Marinem Čiliciem. Następnie Czech zagrał w Dubaju, gdzie osiągnął finał, w którym uległ Rogerowi Federerowi. Na początku maja przegrał w meczu mistrzowskim w Oeiras z Carlosem Berlocqem. Kolejny w sezonie finał Beredych osiągnął w Pekinie, jednak decydujący mecz przegrał z Novakiem Đokoviciem. W październiku Berdych odniósł 10–te turniejowe zwycięstwo w karierze, w Sztokholmie, gdzie w finale pokonał Grigora Dimitrowa.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 5. miejscu w sierpniu 2013 roku.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (10–14)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–1)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (1–2)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (3–3)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (6–8)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (6–8)
Ceglana (2–4)
Trawiasta (1–2)
Dywanowa (1–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 3 października 2004 Włochy Palermo Ceglana Włochy Filippo Volandri 6:3, 6:3
Finalista 1. 4 lipca 2005 Szwecja Båstad Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 6:2, 2:6, 4:6
Zwycięzca 2. 6 listopada 2005 Francja Paryż Dywanowa (hala) Chorwacja Ivan Ljubičić 6:3, 6:4, 3:6, 4:6, 6:4
Finalista 2. 18 czerwca 2006 Niemcy Halle Trawiasta Szwajcaria Roger Federer 0:6, 7:6(4), 2:6
Finalista 3. 2 października 2006 Indie Mumbaj Twarda Rosja Dmitrij Tursunow 3:6, 6:4, 6:7(5)
Zwycięzca 3. 17 czerwca 2007 Niemcy Halle Trawiasta Cypr Markos Pagdatis 7:5, 6:4
Finalista 4. 13 lipca 2008 Szwecja Båstad Ceglana Hiszpania Tommy Robredo 4:6, 1:6
Zwycięzca 4. 5 października 2008 Japonia Tokio Twarda Argentyna Juan Martín del Potro 6:1, 6:4
Zwycięzca 5. 9 maja 2009 Niemcy Monachium Ceglana Rosja Michaił Jużny 6:4, 4:6, 7:6(5)
Finalista 5. 4 kwietnia 2010 Stany Zjednoczone Miami Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 5:7, 4:6
Finalista 6. 4 lipca 2010 Wielka Brytania Wimbledon, Londyn Trawiasta Hiszpania Rafael Nadal 3:6, 5:7, 4:6
Zwycięzca 6. 9 października 2011 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Chorwacja Marin Čilić 3:6, 6:4, 6:1
Zwycięzca 7. 5 lutego 2012 Francja Montpellier Twarda (hala) Francja Gaël Monfils 6:2, 4:6, 6:3
Finalista 7. 13 maja 2012 Hiszpania Madryt Ceglana Szwajcaria Roger Federer 6:3, 5:7, 5:7
Finalista 8. 25 sierpnia 2012 Stany Zjednoczone Winston-Salem Twarda Stany Zjednoczone John Isner 6:3, 4:6, 6:7(9)
Zwycięzca 8. 21 października 2012 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga 4:6, 6:4, 6:4
Finalista 9. 24 lutego 2013 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga 6:3, 6:7(6), 4:6
Finalista 10. 2 marca 2013 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Serbia Novak Đoković 5:7, 3:6
Finalista 11. 29 września 2013 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Kanada Milos Raonic 6:7(4), 3:6
Zwycięzca 9. 16 lutego 2014 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Chorwacja Marin Čilić 6:4, 6:2
Finalista 12. 1 marca 2014 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Szwajcaria Roger Federer 6:3, 4:6, 3:6
Finalista 13. 4 maja 2014 Portugalia Oeiras Ceglana Argentyna Carlos Berlocq 6:0, 5:7, 1:6
Finalista 14. 5 października 2014 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Serbia Novak Đoković 0:6, 2:6
Zwycięzca 10. 19 października 2014 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Bułgaria Grigor Dimitrow 5:7, 6:4, 6:4

Gra podwójna (2–1)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (1–1)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (1–0)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (2–1)
Ceglana (0–0)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 24 lutego 2008 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Rosja Dmitrij Tursunow Niemcy Philipp Kohlschreiber
Rosja Michaił Jużny
7:5, 3:6, 10-7
Finalista 1. 8 sierpnia 2010 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Czechy Radek Štěpánek Stany Zjednoczone Mardy Fish
Bahamy Mark Knowles
6:4, 6:7(7), 7-10
Zwycięzca 2. 4 stycznia 2014 Katar Ad-Dauha Twarda Czechy Jan Hájek Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:2, 6:4

Osiągnięcia w turniajch wielkoszlemowych i Masters Series (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Z – P
Wielki Szlem
Australia Australian Open 2R 1R 2R 4R 4R 4R 2R QF QF QF SF 29–11
Francja French Open 1R 2R 4R 1R 2R 1R SF 1R 4R 1R QF 17–11
Wielka Brytania Wimbledon 1R 3R 4R QF 3R 4R F 4R 1R QF 3R 29–11
Stany Zjednoczone US Open 2R 4R 3R 4R 4R 1R 3R 1R 3R SF 4R QF 28–12
Wielki Szlem – bilans 1–1 4–4 5–4 10–4 10–4 6–4 8–4 12–4 9–4 12–4 11–4 15–4 103–45
ATP World Tour Finals
Wielka Brytania ATP World Tour Finals RR SF RR RR RR 6–10
Igrzyska olimpijskie
Igrzyska olimpijskie NR QF nie rozgrywano 3R nie rozgrywano 1R nie rozgrywano 5–3
ATP World Tour Masters 1000
Stany Zjednoczone Indian Wells 3R 4R 2R 2R 2R QF 4R 4R SF 2R 15–10
Stany Zjednoczone Miami 1R 3R 3R SF 4R F QF 3R QF SF 24–9
Monako Monte Carlo 1R 2R 2R SF 1R 3R 3R SF 3R 3R 14–10
Hiszpania Madryt 1R 1R SF 2R 2R 2R QF F SF QF 16–10
Włochy Rzym 1R 3R QF 1R 2R QF QF SF 3R 14–9
Kanada Montreal / Toronto 2R QF 1R 2R 1R QF QF 3R 3R 3R 12–10
Stany Zjednoczone Cincinnati 2R 1R 3R 2R QF 3R SF 3R SF 2R 15–10
Chińska Republika Ludowa Szanghaj nie rozgrywano nie w Masters Series 3R 3R 3R SF 3R QF 10–6
Francja Paryż W QF 3R 3R 2R 3R SF QF QF SF 23–9
Niemcy Hamburg 2R 1R 2R 2R Nie ATP Masters Series 2–4

Przypisy

  1. PAP, ks: Turniej ATP w Madrycie. Federer wygrał i wyrównał rekord Nadala (pol.). sport.pl, 2012-05-13. [dostęp 2012-05-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]