Tomáš Berdych

Tomáš Berdych
Państwo	Czechy
Miejsce zamieszkania	Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia	17 września 1985 Valašské Meziříčí
Wzrost	196 cm
Masa ciała	91 kg
Gra	praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny	2002
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	Tomáš Krupa
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	8
Najwyżej w rankingu	6 (18 października 2010)
Australian Open	QF (2011–2013)
Roland Garros	SF (2010)
Wimbledon	F (2010)
US Open	SF (2012)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	1
Najwyżej w rankingu	54 (10 kwietnia 2006)
Australian Open	QF (2005)
Roland Garros	2R (2005)
Wimbledon	2R (2005)
US Open	2R (2004)
Multimedia w Wikimedia Commons

Tomáš Berdych (ur. 17 września 1985 w Valašské Meziříčí) – czeski tenisista, zwycięzca turniejów ATP World Tour w grze pojedynczej i podwójnej, finalista wielkoszlemowego Wimbledonu z 2010 roku, zdobywca Pucharu Davisa z 2012 roku.

Występując jeszcze jako junior Berdych wygrał w roku 2001 wielkoszlemowy US Open w grze podwójnej wspólnie ze Stéphanem Bohlim. Karierę zawodową rozpoczął w 2002 roku. Początkowo Czech startował głównie w rozgrywkach ATP Challenger Tour, gdzie zwyciężał m.in. w 2003 roku w Graz i Budaörs. W turniejach rangi ATP World Tour pierwszy sukces odniósł w sezonie 2005 wygrywając zawody w Palermo na nawierzchni ziemnej. W drodze po tytuł pokonał m.in. Davida Ferrera, a w finale wynikiem 6:3, 6:3 Filippo Volandriego.

W sezonie 2005 Berdych osiągnął, na początku lipca, finał turnieju w szwedzkim Båstad, jednak w finale nie sprostał Rafaelowi Nadalowi. Pod koniec października wygrał rozgrywki ATP Masters Series w Paryżu, eliminując po drodze m.in. Guillermo Corię, a w finale w pięciosetowym pojedynku zakończonym rezultatem 6:3, 6:4, 3:6, 4:6, 6:4 pokonał Chorwata Ivana Ljubičicia.

Rok 2006 Berdych zakończył bez wygranego turnieju, ale uzyskał dwa finały, najpierw, w czerwcu, na trawiastych kortach w Halle, gdzie przegrał z Rogerem Federerem i Mumbaju, ulegając Dmitrijowi Tursunowowi.

W 2007 roku Czech zagrał w jednym finale, podczas rywalizacji w Halle. W finale pokonał Cypryjczyka Markosa Pagdatisa 7:5, 6:4. Cały turniej Berdych zakończył nie tracąc seta. Pod koniec maja wystąpił w Drużynowym pucharze świata dochodząc razem z reprezentacją Czech do finału. W rundzie finałowej Czesi zmierzyli się z Argentyną, jednak przegrali rywalizację 1:2. Berdych zdobył jedyny dla drużyny punkt wygrywając w swoim pojedynku z Juanem Ignacio Chelą.

W czerwcu 2008 roku awansował do finału w Båstad, gdzie w półfinale pokonał Fernando Verdasco. Mecz finałowy zakończył się porażką Berdycha z Tommym Robredo. Na początku października wygrał rozgrywki w Tokio. W drodze po tytuł pokonał Tommy'ego Robredo, Fernando Gonzáleza, Andy'ego Roddicka, a w finale Juana Martína del Potro. Ponadto w lutym wygrał deblowe zawody w Rotterdamie, pokonując w meczu o tytuł razem z Dmitrijem Tursunowem, parę Philipp Kohlschreiber-Michaił Jużny.

W maju roku 2009 Berdych wygrał turniej, na ziemnych kortach w Monachium. W finale pokonał Michaiła Jużnego 6:4, 4:6, 7:6(5). Tegoż samego roku doszedł wraz z reprezentacją do finału Pucharu Davisa. W finale Czesi przegrali z Hiszpanią 0:5, a Berdych przegrał w swoich meczach najpierw z Nadalem, a potem w meczu deblowym, wspólnie z Radkiem Štěpánkiem, z duetem Feliciano López-Fernando Verdasco.

Na początku kwietnia 2010 roku czeski tenisista osiągnął finał imprezy ATP World Tour Masters 1000 w Miami. Po drodze pokonał po raz pierwszy w karierze Federera, w ćwierćfinale Verdasco, półfinale Söderlinga, jednak w finale przegrał z Roddickiem. W maju doszedł do półfinału Rolanda Garrosa lecz w spotkaniu, którego stawką był finał uległ Söderlingowi w pięciosetowym meczu. W czerwcu osiągnął swój najlepszy rezultat w startach wielkoszlemowych, podczas Wimbledonu. Po drodze po raz kolejny wyeliminował Federera oraz Novaka Đokovicia. W finale uległ 3:6, 5:7, 4:6 Rafaelowi Nadalowi. Na początku sierpnia doszedł ze Štěpánkiem do finału gry podwójnej w Waszyngtonie, lecz mecz o mistrzostwo przegrali z Mardym Fishem i Markiem Knowlesem. Na koniec roku Berdych po raz pierwszy w karierze zakwalifikował się do turnieju ATP World Tour Finals. Czech odpadł z rywalizacji w fazie grupowej, po przegranych z Nadalem i Đokoviciem oraz wygranej z Roddickiem.

W październiku 2011 roku Berdych awansował do finału turnieju w Pekinie. W drodze po tytuł wyeliminował m.in. Jo-Wilfrieda Tsongę, natomiast w finale wygrał z Marinem Čiliciem.

Siódmy singlowy tytuł Berdych wywalczył na początku lutego 2012 roku w Montpellier, gdzie w finale pokonał Gaëla Monfilsa. W maju wystąpił w finale turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Madrycie. Przegrał w nim z Rogerem Federerem 6:3, 5:7, 5:7. W sierpniu odnotował kolejny udział w finale – w Winston-Salem uległ w pojedynku o mistrzostwo Johnowi Isnerowi 6:3, 4:6, 6:7(9), nie wykorzystując w trzecim secie trzech piłek meczowych. W październiku zwyciężył w turnieju w Sztokholmie, pokonując w finale Jo-Wilfrieda Tsongę 4:6, 6:4, 6:4. W tym samym roku brał udział w zwycięskich dla reprezentacji Czech rozgrywkach Pucharu Davisa.

Pod koniec lutego 2013 roku czeski zawodnik osiągnął pierwszy w sezonie finał, w Marsylii, przegrywając ostatni mecz z Jo-Wilfriedem Tsongą 6:3, 6:7(6), 4:6. W tie-breaku drugiego seta Czech nie wykorzystał piłki meczowej. Do kolejnego finału Czech awansował, na początku marca, w Dubaju, po wyeliminowaniu m.in. w półfinale Rogera Federera. W finale nie sprostał Novakowi Đokoviciowi.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 6. miejscu w październiku 2010 roku.

Statystyki turniejowe

Gra pojedyncza (8-10)

Legenda Wielki Szlem (0–1) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals (0–0) ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 (1–2) ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 (2–1) ATP International Series / ATP World Tour 250 (5–6)

Wygrane według nawierzchni Twarda (4–5) Ceglana (2–3) Trawiasta (1–2) Dywanowa (1–0)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Zwycięzca	1.	3 października 2004	Palermo	Ceglana	Filippo Volandri	6:3, 6:3
Finalista	1.	4 lipca 2005	Båstad	Ceglana	Rafael Nadal	6:2, 2:6, 4:6
Zwycięzca	2.	6 listopada 2005	Paryż	Dywanowa (hala)	Ivan Ljubičić	6:3, 6:4, 3:6, 4:6, 6:4
Finalista	2.	18 czerwca 2006	Halle	Trawiasta	Roger Federer	0:6, 7:6(4), 2:6
Finalista	3.	2 października 2006	Mumbaj	Twarda	Dmitrij Tursunow	3:6, 6:4, 6:7(5)
Zwycięzca	3.	17 czerwca 2007	Halle	Trawiasta	Marcos Baghdatis	7:5, 6:4
Finalista	4.	13 lipca 2008	Båstad	Ceglana	Tommy Robredo	4:6, 1:6
Zwycięzca	4.	5 października 2008	Tokio	Twarda	Juan Martín del Potro	6:1, 6:4
Zwycięzca	5.	9 maja 2009	Monachium	Ceglana	Michaił Jużny	6:4, 4:6, 7:6(5)
Finalista	5.	4 kwietnia 2010	Miami	Twarda	Andy Roddick	5:7, 4:6
Finalista	6.	4 lipca 2010	Wimbledon, Londyn	Trawiasta	Rafael Nadal	3:6, 5:7, 4:6
Zwycięzca	6.	9 października 2011	Pekin	Twarda	Marin Čilić	3:6, 6:4, 6:1
Zwycięzca	7.	5 lutego 2012	Montpellier	Twarda (hala)	Gaël Monfils	6:2, 4:6, 6:3
Finalista	7.	13 maja 2012	Madryt	Ceglana	Roger Federer	6:3, 5:7, 5:7
Finalista	8.	25 sierpnia 2012	Winston-Salem	Twarda	John Isner	6:3, 4:6, 6:7(9)
Zwycięzca	8.	21 października 2012	Sztokholm	Twarda (hala)	Jo-Wilfried Tsonga	4:6, 6:4, 6:4
Finalista	9.	24 lutego 2013	Marsylia	Twarda (hala)	Jo-Wilfried Tsonga	6:3, 6:7(6), 4:6
Finalista	10.	2 marca 2013	Dubaj	Twarda	Novak Đoković	5:7, 3:6

Gra podwójna (1-1)

Legenda Wielki Szlem (0–0) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals (0–0) ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 (0–0) ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 (1–1) ATP International Series / ATP World Tour 250 (0–0)

Wygrane według nawierzchni Twarda (1–1) Ceglana (0–0) Trawiasta (0–0) Dywanowa (0–0)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
Zwycięzca	1.	24 lutego 2008	Rotterdam	Twarda (hala)	Dmitrij Tursunow	Philipp Kohlschreiber Michaił Jużny	7:5, 3:6, 10-7
Finalista	1.	8 sierpnia 2010	Waszyngton	Twarda	Radek Štěpánek	Mardy Fish Mark Knowles	6:4, 6:7(7), 7-10

Osiągnięcia w turniajch wielkoszlemowych i Masters Series (gra pojedyncza)

Turniej	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	2013	Z – P
Wielki Szlem
Australian Open	–	2R	1R	2R	4R	4R	4R	2R	QF	QF	QF	24–10
Roland Garros	–	1R	2R	4R	1R	2R	1R	SF	1R	4R		13–9
Wimbledon	–	1R	3R	4R	QF	3R	4R	F	4R	1R		23–9
US Open	2R	4R	3R	4R	4R	1R	3R	1R	3R	SF		21–10
Wielki Szlem – bilans	1–1	4–4	5–4	10–4	10–4	6–4	8–4	12–4	9–4	12–4	4–1	82–38
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals	–	–	–	–	–	–	–	RR	SF	RR		4–6
Igrzyska olimpijskie
Igrzyska olimpijskie	NR	QF	nie rozgrywano			3R	nie rozgrywano			1R	NR	5–3
ATP World Tour Masters 1000
Indian Wells	–	–	3R	4R	2R	2R	2R	QF	4R	4R	SF	15–9
Miami	–	–	1R	3R	3R	SF	4R	F	QF	3R	QF	20–9
Monte Carlo	–	1R	2R	2R	SF	–	1R	3R	3R	SF	3R	13–9
Madryt	–	1R	1R	SF	2R	2R	2R	–	QF	F	SF	14–9
Rzym	–	–	1R	3R	QF	–	1R	2R	QF	QF	SF	13–8
Montreal / Toronto	–	–	2R	QF	1R	2R	1R	QF	QF	3R		10–8
Cincinnati	–	–	2R	1R	3R	2R	QF	3R	SF	3R		12–8
Szanghaj	nie rozgrywano		nie w Masters Series				3R	3R	3R	SF		7–4
Paryż	–	–	W	QF	3R	3R	2R	3R	SF	QF		18–7
Hamburg	–	–	2R	1R	2R	2R	Nie ATP Masters Series					2–4

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 23 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 23 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 23 grudnia 2011].