Tom Gehrels

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tom Gehrels w 1974 r.

Tom Gehrels (właściwie Anton M.J. Tom Gehrels; ur. 21 lutego 1925 w Haarlem, zm. 11 lipca 2011 w Tucson) – holenderski astronom z Uniwersytetu Arizony.

W trakcie II wojny światowej działał w holenderskim ruchu oporu. Uciekł do Anglii, gdzie działał w Służbach Specjalnych odpowiedzialnych za szpiegowanie i sabotaż. Po wojnie wrócił do Holandii rozpoczynając studia astronomii i fizyki na Uniwersytecie w Leiden. W 1956 roku uzyskał doktorat z astrofizyki na Uniwersytecie Chicago. W latach 50. XX wieku odkrył efekt opozycji w jasności planetoid oraz stworzył pierwszy system fotometrii wykorzystywany w ich badaniach. W Chicago współpracował z Geraldem Kuiperem. Kiedy Kuiper przeniósł się na Uniwersytet Arizony by stworzyć Lunar and Planetary Laboratory (Laboratorium badań Księżyca i Planet), Tom Gehrels dołączył do jego zespołu.

W latach 60. wykonywał pionierskie badania zależności polaryzacji widma gwiazd, planetoid oraz Saturna i Jowisza, a także kierował badaniami fotopolarymetru obrazującego sond kosmicznych Pioneer 10 i Pioneer 11. W latach 80. XX wieku był odpowiedzialny za stworzenie programu Spacewatch, wykorzystującego teleskopy Obserwatorium Kitt Peak w poszukiwaniu planetoid potencjalnie zagrażających Ziemi. W 2007 roku Oddział Badań Planetarnych Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego nagrodził Toma Gehrelsa nagrodą Harolda Masursky'ego za badania planetarne.

Odkrył 4574 planetoidy (18 samodzielnie oraz 4556 pracując wspólnie z Cornelisem van Houtenem i jego żoną Ingrid van Houten-Groeneveld). W lutym 2013 roku zajmowali 1. miejsce wśród indywidualnych odkrywców największej liczby planetoid[1]. Był jednym z założycieli programu Spacewatch. W uznaniu jego zasług jedną z planetoid nazwano (1777) Gehrels.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy