Tomasz Beksiński
| Tomasz Beksiński Tomasz Sylwester Beksiński |
|
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 26 listopada 1958 Sanok |
| Data i miejsce śmierci | 24 grudnia 1999 Warszawa |
| Przyczyna śmierci | samobójstwo |
| Zawód | dziennikarz muzyczny, prezenter radiowy, tłumacz |
| Edukacja | I Liceum Ogólnokształcące im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku Uniwersytet Śląski |
| Rodzice | Zdzisław Beksiński Zofia |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Tomasz Beksiński w Wikicytatach |
|
Tomasz Sylwester Beksiński[1] (ur. 26 listopada 1958 w Sanoku, zm. 24 grudnia 1999 w Warszawie) – polski dziennikarz muzyczny, prezenter radiowy, tłumacz języka angielskiego.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Urodził się w Sanoku, był synem Zofii i Zdzisława oraz prawnukiem Władysława i praprawnukiem Mateusza. Muzyką interesował się już od 12 roku życia, szczególną pasję przejawiał do muzyki rockowej i jej mrocznych gatunków (jak rock progresywny, rock gotycki), oraz do horrorów. W felietonach wspominał, że po raz pierwszy i ostatni bał się na filmie "Kobieta-Wąż", który obejrzał w 1970 roku. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku z 1977[2]. Na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach studiował anglistykę, której jednak nie skończył.
2 listopada 1988 przeżył katastrofę lotniczą w Białobrzegach pod Rzeszowem, w której zginęła jedna osoba, a kilka zostało poważnie rannych. Nigdy później nie wsiadł do samolotu.
Dziennikarz muzyczny [edytuj]
Pod koniec lat 70. został dziennikarzem muzycznym i wkrótce stał się jedną z najbardziej charyzmatycznych osobowości wśród polskich prezenterów radiowych. Już jako licealista prowadził szkolny radiowęzeł w Sanoku, potem jako prezenter muzyczny grał w dyskotekach, np. w klubie "Dedal" w Rzeszowie.
Wybór drogi życiowej nie był dziełem przypadku – znany był wśród melomanów jako osoba posiadająca bogaty zbiór płyt, w czasach PRL niektóre z nich, pochodzące z zagranicy, były prawdziwym rarytasem. Chętnie je udostępniał, dlatego też wielu prezenterów radiowych zabiegało o jego przyjaźń.
Zadebiutował na antenie radiowej w 1982 roku w audycji Marka Niedźwieckiego. Radiowego rzemiosła uczył się od Piotra Kaczkowskiego, Jerzego Kordowicza i Korneliusza Pacudy. Na początku współpracował z Programem II Polskiego Radia, gdzie od 1985 prowadził autorską audycję "Romantycy muzyki rockowej", popularyzującą głównie muzykę New romantic. Równolegle prowadził "Klub stereo", a następnie wraz z Tomaszem Szachowskim "Wieczór płytowy". Jego ostatnią audycją w Programie II, był program "Czas na Rock". Po przejściu w 1991 roku do Programu III prowadził audycję z cyklu "Muzyczna poczta UKF" i "Trójka pod księżycem". Jego nocne autorskie audycje zyskały duże grono słuchaczy i status "kultowych", będąc starannie opracowanymi całościami słowno-muzycznymi.
Pisał felietony oraz recenzje do czasopisma "Tylko Rock" oraz "Magazynu muzycznego". Od 1998 roku miał w "Tylko Rocku" stałą rubrykę pod tytułem "Opowieści z Krypty" gdzie drukowano jego felietony. Ogółem napisał ich 18. Pisał również felietony i reportaże filmowe do czasopisma "Machina".
Tłumacz [edytuj]
Tomasz Beksiński był tłumaczem języka angielskiego. Przetłumaczył m.in. wszystkie ówczesne filmy o Jamesie Bondzie, Harrym Callahanie i niemal całą twórczość filmową i telewizyjną grupy Monty Pythona, których był gorącym miłośnikiem oraz kilkadziesiąt innych filmów, między innymi: Milczenie Owiec, Dzikość serca, Rój, Ktoś mnie obserwuje, Robin Hood – książę złodziei, Czas Apokalipsy, Po tragedii "Posejdona", Ptasiek, Szklana pułapka, Nie oglądaj się teraz, Drakula, Frankenstein, Zabójcza broń, 1941, Smętarz dla zwierzaków, Wściekłe psy. Współpracował z TVP i firmą ITI.
Tłumaczył również teksty piosenek, prezentowanych zespołów takich jak np.: The Cure, Devil Doll, Genesis, Marillion, Iron Maiden, King Crimson, Pink Floyd, The Doors, Ultravox, Joy Division, Lacrimosa, Depeche Mode i The Sisters of Mercy.
Samobójstwo [edytuj]
Skłonności samobójcze przejawiał już od czasów młodości – w wieku lat 16 próbował popełnić samobójstwo poprzez otrucie gazem i zażycie środków nasennych. Dowodem obsesyjnego zainteresowania własną śmiercią jest również fakt, że w wieku lat 18 rozwiesił w rodzinnym Sanoku własne klepsydry, których wykonanie zamówił wcześniej w lokalnej drukarni.
24 grudnia 1999 Tomasz Beksiński popełnił samobójstwo zażywając znaczne ilości leków, wcześniej dwuznacznie zapowiadając je w pesymistycznie podsumowującym współczesną kulturę felietonie w piśmie "Tylko Rock".
Wolą wyrażoną w testamencie przekazał wszystkie swoje płyty kompaktowe Programowi III PR, a posiadane obrazy autorstwa swojego ojca Zdzisława Muzeum Historycznemu w Sanoku.
Upamiętnienie [edytuj]
W 2000 Telewizja Polska nagrała krótkometrażowy film dokumentalny "Dziennik zapowiedzianej śmierci". Film otrzymał Nagrodę Specjalną Festiwalu Mediów "Człowiek w zagrożeniu", Łódź 2000[3].
W dniach od 12 do 15 listopada 2009 w Sanoku odbył się festiwal „Love Never Dies, czyli dlaczego pamiętamy Tomka Beksińskiego”. Organizatorami festiwalu byli Fundacja Beksiński przy współudziale Miasta i Powiatu Sanok oraz Muzeum Historycznego w Sanoku.
W 2009 roku ukazał się album Tomasz Beksiński 1958-1999 (wyd. Fundacja Beksiński, Rzeszów, ISBN 978-83-929805-0-6), na który złożyła się książka autorstwa Sylwii Stępniewskiej, album fotograficzny, wybór wierszy i prac graficznych Tomasza Beksińskiego oraz film dokumentalny o nim, zatytułowany Dr. Jimmy[4].
Felietony z cyklu "Opowieści z Krypty" [edytuj]
Felietony publikowane w czasopiśmie "Tylko Rock":
- Solsbury Hill – nr 8/1998,
- Martwy krab – nr 9/1998,
- Odsuńcie ode mnie ten komputer goryczy – nr 10/1998,
- Upadek cesarstwa kasetowego – nr 11/1998,
- III Reich'n'roll – nr 12/1998,
- The Michael Douglas syndrome – nr 1/1999,
- Seks dla dorastających – nr 2/1999,
- Kobieta wąż – nr 3/1999,
- Patetyczny bękart – nr 4/1999,
- Shit przyszłości – nr 5/1999,
- Co by tu jeszcze spieprzyć – nr 6/1999,
- Młotek człowiekowi sąsiadem – nr 7/1999,
- Jaszczurka w bidecie – nr 8/1999,
- Simone Choule – nr 9/1999,
- Tylko nie rock! – nr 10/1999,
- Dyskretny urok klasy robotniczej – nr 11/1999,
- Mur – nr 12/1999,
- Fin de siecle – nr 1/2000.
Przypisy [edytuj]
- ↑ Historia rodu Beksińskich (pol.). beksinski.com.pl. [dostęp 2012-07-12].
- ↑ Absolwenci (pol.). 1losanok.pl. [dostęp 2012-12-24].
- ↑ Dziennik zapowiedzianej śmierci w: filmweb.pl
- ↑ Tomasz Beksiński 1958 - 1999 - praca zbiorowa - Lubimy Czytać
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Opisy audycji Tomasza Beksińskiego
- Strona poświęcona Tomaszowi Beksińskiemu, zawiera artykuły, felietony i recenzje
- Krypta – strona poświęcona pamięci Tomasza Beksińskiego
- Tomasz Beksiński, Fin de siecle, "Tylko Rock" nr 1 (101) styczeń 2000
- Strona z artykułami prasowymi napisanymi przez Tomasza Beksińskiego
- Artykuł o Tomaszu Beksińskim
- Rodzina Beksińskich na co dzień Materiały wideo Zdzisława Beksińskiego, 1989. Sceny z życia prywatnego pokazujące rodzinę Beksińskich od kuchni. Tomasz Beksiński występuje tu głównie jako aktywnie komentujący operator kamery.
- Żywoty złośliwe czarnego Tomka (Machina 45/2009
