Tomasz Jastrun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Jastrun
Tomasz Jastrun
Data i miejsce urodzenia 15 września 1950
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Wikicytaty Tomasz Jastrun w Wikicytatach

Tomasz Jastrun (ur. 15 września 1950 w Warszawie[1]) – polski poeta, prozaik, eseista, reporter i krytyk literacki.

Syn poetów Mieczysława Jastruna i Mieczysławy Buczkówny[1]. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim[2], absolwentem Wydziału Filologii Polskiej został w 1974[3].

W okresie PRL był związany z opozycją demokratyczną. W 1977 w swoim mieszkaniu zorganizował punkt dystrybucji publikacji niezależnych[4]. W sierpniu 1980 uczestniczył w strajku w Stoczni Gdańskiej im. Lenina (poświęcił temu wydarzeniu reportaż Las Birnam ruszył). Należał do „Solidarności”[1], redagował gazety I Krajowego Zjazdu Delegatów w Gdańsku[4]. Po wprowadzeniu stanu wojennego ukrywał się przez od grudnia 1981 do listopada 1982, następnie został internowany na kilka tygodni[3]. Od 1982 do 1988 redagował w drugim obiegu pismo literackie „Wezwanie”, od 1987 był członkiem redakcji „Res Publiki”. Opublikował w podziemiu m.in. tomik wierszy Biała łąka i reportaże. W 1983 otrzymał nagrodę „Solidarności” za poezję stanu wojennego[4].

W 1980 napisał scenariusz serialu telewizyjnego dla dzieci Nasze podwórko, wystąpił także w kilku odcinkach w epizodycznej roli[5]. Był stałym felietonistą paryskiej „Kultury”, gdzie publikował pod pseudonimami Witold Charłamp i Smecz. Na łamach tego pisma pod drugim z nich rozpoczął serię felietonów Z ukosa, które następnie kontynuował w „Rzeczpospolitej” i „Newsweeku”. Pracował także w redakcji „Tygodnika Kulturalnego”. Współpracował z „Twoim Stylem” (felietony Notatnik erotyczny) oraz „Zwierciadłem” (felietony Czułym okiem)[1]. W latach 1994–1995 prowadził telewizyjny program kulturalny Pegaz[3]. W 2012 został felietonistą tygodnika „Wprost[6].

W latach 1990–1994 był dyrektorem Instytutu Polskiego w Sztokholmie oraz attaché kulturalnym w Szwecji[1]. W drugiej połowie lat 90. zasiadał w konwencie Ruchu Stu[7]. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

W 2008 odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[8]. W 1986 otrzymał Nagrodę Fundacji im. Kościelskich.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Bez usprawiedliwienia, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1978.
  • Promienie błędnego koła, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1980.
  • Na skrzyżowaniu Azji i Europy, Niezależna Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1982 lub 1983.
  • Biała łąka, Biblioteka Tygodnika Wojennego, Warszawa 1983.
  • Czas pamięci i zapomnienia, Przedświt, Warszawa 1985.
  • Węzeł Polski, Znak, Kraków 1988.
  • Obok siebie, Czytelnik, Warszawa 1989 (proza).
  • Miłość – niemiłość, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1999.
  • Rzeka podziemna, Jacek Santorski and Co., Warszawa 2005 (powieść).
  • Tylko czułość idzie do nieba, Iskry, Warszawa 2003.
  • Gorący lód, Jacek Santorski and Co., Warszawa 2003 (opowiadania).
  • Gra wstępna, Jacek Santorski and Co., Warszawa 2003 (felietony).
  • Powitania i pożegnania, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2007.
  • Jakby nigdy nic, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2010.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Tomasz Jastrun w serwisie Culture.pl. [dostęp 2012-09-25].
  2. Tomasz Jastrun. koscielscy.pl. [dostęp 2012-09-25].
  3. 3,0 3,1 3,2 Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 2012-09-25].
  4. 4,0 4,1 4,2 Tomasz Jastrun w Słowniku „Niezależni dla kultury 1976–89”. [dostęp 2012-09-25].
  5. Tomasz Jastrun w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2012-09-25].
  6. Tomasz Jastrun. wprost.pl. [dostęp 2012-09-25].
  7. Podstawowe informacje na temat Ruchu 100. ruch100.org.pl. [dostęp 2012-09-25].
  8. M.P. z 2009 r. Nr 13, poz. 163