Tomasz Judym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tomasz Judym – główny bohater powieści Stefana Żeromskiego pt. „Ludzie bezdomni”.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Z zawodu lekarz, na początku utworu przedstawiony jako dwudziestosześcio lub dwudziestoośmioletni absolwent studiów medycznych. Cechuje go postawa aktywnego działania, co uwidacznia się przy odczytaniu referatu dotyczącego higieny, w którym pokazał wytyczne dla innych lekarzy. Wywodził się z biednej rodziny, co było przyczyną jego kompleksów i zarazem uwielbienia dla manier i wyglądu kobiet z wyższych sfer.

Stefan Żeromski kreuje go na postać rozdartą, z jednej strony nieobojętną na otaczającą go nędzę i biedę, a z drugiej strony borykającą się z własnymi problemami miłosnymi. Rozdarcie to jest zarazem jawnym symbolem ścierania i wzajemnego przenikania sfer i idei epok romantyzmu i pozytywizmu. Judym bowiem wierzy w wielkość nauki, altruizm, oraz idee pozytywistycznego organicyzmu i pracy u podstaw, jednak nie znajdując uznania i zrozumienia ze strony innych lekarzy niczym klasyczny romantyk, będący wielkim indywidualistą, buntuje się wobec panującego stanu rzeczy. Tym samym podejmuje on działanie w osamotnieniu. Do zachwiania równowagi duchowej głównego bohatera doprowadza osoba Joanny Podborskiej. Przeżywający konflikt tragiczny Judym, choć bardzo kocha Joannę zdaje sobie sprawę, iż szczęście wynikające z miłości i posiadana rodziny uczyni go osobą, która nie zrozumie potrzeb biedoty.

W trakcie rozwijania się akcji Tomasz udaje się do Zagłębia Dąbrowskiego, gdzie zostaje wstrząśnięty obrazem górników, którzy przestali nawet być podobni do ludzi, a warunki ich życia pozostawiały wiele do życzenia. Przeświadczony o konieczności pomocy innym bohater przeżywa coraz większy ból z powodu rozłąki z ukochaną. Na końcu książki dokonuje ostatecznego wyboru: rezygnując ze szczęścia osobistego porzuca Joannę aby móc oddać się wyłącznie sprawom cierpiącej biedoty.