Tomasz Konarzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Tomasz Konarzewski
Data i miejsce urodzenia 17 lipca 1904
Sieradz
Data i miejsce śmierci 20 lutego 1974
Łódź
Obywatelstwo  Polska
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 127
Zwycięstwa 98
Porażki 16
Remisy 13

Tomasz Konarzewski (ur. 17 lipca 1904 w Sieradzu, zm. 20 lutego 1974 w Łodzi) – polski bokser, olimpijczyk.

Był czołowym polskim bokserem lat dwudziestych XX wieku. Walczył głównie w wadze ciężkiej, choć niekiedy boksował o kategorię niżej. Mierzył 181 cm wzrostu i ważył 84 kg. Sześciokrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski: w wadze ciężkiej w 1924, 1925, 1926, 1932 i 1933 oraz w wadze półciężkiej w 1930. W 1925 tytuł przyznano mu bez walki, gdyż był jedynym zawodnikiem w kategorii ciężkiej.

Startował w Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu 1924 w wadze ciężkiej, ale przegrał pierwszą walkę (podobnie jak inni polscy pięściarze). Dwa razy uczestniczył w mistrzostwach Europy. W Berlinie 1927 zajął 4. miejsce w wadze ciężkiej (choć przegrał oba pojedynki), a w Budapeszcie 1930 dotarł do ćwierćfinału wagi półciężkiej. Trzykrotnie walczył w reprezentacji Polski w meczach międzypaństwowych, osiągając 1 remis i ponosząc 2 porażki w latach (1930 - 1932).

Występował w barwach klubów łódzkich: Łódzkiego Klubu Bokserskiego, Unionu Łódź i IKP Łódź, startując w latach 1922 - 1933.

Stoczył 127 walk, 98 wygrał, 13 zremisował i 16 przegrał.

Po zakończeniu kariery był trenerem bokserskim. Jego syn Zygmunt był także znanym bokserem, mistrzem i wicemistrzem Polski.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]