Tomasz Siemoniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tomasz Siemoniak
Siemoniak.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1967
Wałbrzych
Minister obrony narodowej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 2 sierpnia 2011
Poprzednik Bogdan Klich
Wiceprezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 22 września 2014
Odznaczenia
Medal Honorowy za zasługi dla ŻW Medal "Za zasługi dla Stowarzyszenia Kombatantów Misji Pokojowych ONZ" Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Pamiątkowy Srebrny Medal Pokoju (S.P.I.A.)
Tomasz Siemoniak podczas powołania przez prezydenta Bronisława Komorowskiego na ministra obrony narodowej (Warszawa, 2 sierpnia 2011)

Tomasz Siemoniak (ur. 2 lipca 1967 w Wałbrzychu) – polski polityk i menedżer, od 2007 do 2011 sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, od 2011 minister obrony narodowej, od 2013 członek zarządu krajowego Platformy Obywatelskiej, od 2014 wiceprezes Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Hugona Kołłątaja w Wałbrzychu[1], następnie studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie; był też stypendystą Uniwersytetu w Duisburgu. W czasie studiów należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów, kierował uczelnianymi strukturami tej organizacji na SGPiS.

W latach 90. działał kolejno w Kongresie Liberalno-Demokratycznym i Unii Wolności, następnie przystąpił do Platformy Obywatelskiej.

Od 1994 do 1996 był zatrudniony w Telewizji Polskiej, m.in. jako dyrektor Programu 1. W 1997 koordynował program Media i Demokracja w Instytucie Spraw Publicznych. W latach 1998–2000 pełnił funkcję dyrektora Biura Prasy i Informacji w Ministerstwie Obrony Narodowej, a do 2002 zajmował także stanowisko wiceprzewodniczącego rady nadzorczej Polskiej Agencji Prasowej. W latach 1998–2000 był radnym gminy Warszawa-Centrum. Od grudnia 2000 do lipca 2002 był wiceprezydentem Warszawy. W okresie 2002–2006 zasiadał w zarządzie Polskiego Radia, następnie do 2007 był wicemarszałkiem województwa mazowieckiego. 26 listopada 2007 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

2 sierpnia 2011 powołany na urząd ministra obrony narodowej[2] w pierwszym rządzie Donalda Tuska. 18 listopada 2011 objął to samo stanowisko w drugim gabinecie tego premiera[3]. 14 grudnia 2013 wybrany na członka zarządu krajowego PO.

22 września 2014 objął urzędy wicepremiera i ministra obrony narodowej w rządzie Ewy Kopacz.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Minister obrony narodowej w Wałbrzychu. naszemiasto.pl, 21 września 2013. [dostęp 2013-09-24].
  2. M.P. z 2011 r. Nr 84, poz. 860
  3. Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2011-11-18].
  4. 4,0 4,1 Spotkanie ministra Siemoniaka z żołnierzami OS ŻW. mon.gov.pl, 21 maja 2014. [dostęp 2014-05-22].
  5. 5,0 5,1 Spotkanie ministra Siemoniaka z żołnierzami OSŻW w Warszawie. zw.wp.mil.pl, 21 maja 2014. [dostęp 2014-05-22].
  6. Spotkanie ministra Siemoniaka z weteranami. wp.mil.pl, 28 maja 2012. [dostęp 2012-05-28].
  7. Bearers of decorations – Tomasz Siemoniak – Maarjamaa Risti I klassi teenetemärk (ang. • est.). president.ee. [dostęp 2014-06-02].
  8. Arsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 2013-12-05]. s. 44–45.
  9. Dzień Weterana – Wrocław 2013. wp.mil.pl, 29 maja 2013. [dostęp 2013-06-02].
  10. Dzień Weterana – szacunek i wsparcie. army.mil.pl, 29 maja 2013. [dostęp 2013-06-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]