Tomasz Sołtyk (kasztelan)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Sołtyk
Tomasz Sołtyk
Tomasz Sołtyk, portret nieznanego artysty z 4. ćwierci XVIII wieku
Sołtyk
Sołtyk
Data urodzenia 1732
Data śmierci 1808
Rodzina Sołtykowie
Rodzice Michał Aleksander Sołtyk h. wł.
Józefa z Makowieckich h. Pomian
Małżeństwo Helena Żeleńska h. Ciołek
Dzieci Anna
Antoni Tomasz
Mikołaj Paweł
Maciej
Teodor
Mikołaj

Tomasz Sołtyk herbu Sołtyk (1732 - 1808), najmłodszy syn Michała Aleksandra i Józefy z Makowieckich herbu Pomian[1], ostatni kasztelan wiślicki w 1782 roku, kasztelan zawichojski w 1780 roku, podczaszy sandomierski w latach 1773-1780, podstoli sandomierski w latach 1770-1773, cześnik sandomierski w 1770 roku, łowczy sandomierski w latach 1768-1770[2]. W 1781 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[3]. Był kawalerem Orderu Orła Białego[4]

Jako kasztelan wiślicki brał udział w obradach Sejmu Czteroletniego[5], ale brak jego akcesu do konfederacji sejmowej. W 1790 roku był członkiem Komisji Porządkowej Cywilno-Wojskowej dla powiatów sandomierskiego i wiślickiego województwa sandomierskiego[6]. W 1791 roku zostal wybrany na sędziego sejmowego z senatu "z prowincyi Mało-polskiey"[7]. Przystąpił do konfederacji targowickiej w powiecie wiślickim we wrześniu 1792 roku[8].

Przypisy

  1. Teodor Żychliński: Złota księga szlachty polskiej. T. R.XVII. Poznań: 1895, s. 175.
  2. Oprac. Krzysztof Chłapowski i Alicja Falniowska-Grabowska: Urzędnicy województwa sandomierskiego XVI-XVIII wieku. Spisy. Kórnik: 1993, s. 212.
  3. Stanisław Łoza: Kawalerowie Orderu Świętego Stanisława 1765 - 1813. Warszawa: 1925, s. 94.
  4. Stanisław Łoza: Order Orła Białego. Warszawa: 1939, s. 89.
  5. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. Warszawa: 1791, s. 312.
  6. Dziennik rządowo-ekonomiczno handlowy. Zaymuiący różne Wiadomości, Rządowe, Handlowe, Ekonomiczne, Fabryczne, Kontraktowe na Dobra, Summy, i Produkta.Zajmujący 3 miesiące kwiecień may czerwiec 1790. R.5.. T. II. Warszawa: 1790, s. 379.
  7. Volumina Legum. T. IX. Kraków: 1889, s. 249.
  8. Korrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne no 80 + dod.. Warszawa: 1792, s. 761.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]