Tomasz Strzembosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tomasz Romuald Strzembosz
Data i miejsce urodzenia 11 września 1930
Warszawa
Data i miejsce śmierci 16 października 2004
Warszawa
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: dzieje najnowsze
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1972 – nauki historyczne
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1982 – nauki historyczne
Katolicki Uniwersytet Lubelski
Profesura 1992
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Polska Akademia Nauk
Okres zatrudn. 1966–1983
1992–2004
Uczelnia Katolicki Uniwersytet Lubelski
Okres zatrudn. 1984–2004
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Wikicytaty Tomasz Strzembosz w Wikicytatach
Stopień harcerski harcerz Rzeczypospolitej
Stopień instruktorski harcmistrz[1]
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej
Przewodniczący Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej
Okres sprawowania od 2 kwietnia 1989
do 26 lutego 1993
Następca Wojciech Hausner

Tomasz Romuald Strzembosz (ur. 11 września 1930 w Warszawie, zm. 16 października 2004 tamże) – polski historyk, brat Teresy i Adama Strzemboszów. Mieszkał w Warszawie.

Profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (KUL) (od 1991) i Instytutu Studiów Politycznych PAN. W latach 1989-1993 przewodniczący Rady Naczelnej ZHR, następnie honorowy przewodniczący ZHR. Badacz historii Polski okresu II wojny światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Adama i Zofii z Gadomskich. Ukończył szkołę powszechną i dwie klasy gimnazjalne na tajnych kompletach w Gimnazjum i Liceum im. św. Stanisława Kostki w Warszawie. Maturę zdał w 1949 w Samorządowym Gimnazjum i Liceum w Falenicy i w tym roku rozpoczął studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Od jesieni 1951 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim ze specjalizacją archiwalną.

W 1957 ożenił się z harcerką Marią Dawidowską, zwaną Marylą, siostrą Alka Dawidowskiego.

Z powodów politycznych magisterium uzyskał dopiero w 1959. Od jesieni 1952 rozpoczął pracę zawodową w Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Warszawie, następnie w Archiwum Głównym Akt Dawnych, skąd w sierpniu 1953 na wniosek Koła ZMP przy Państwowej Służbie Archiwalnej w Warszawie został usunięty z pracy.

Pracował krótko jako robotnik i od 1954, przez następne 12 lat, w Dziale Oświatowym Muzeum Warszawy. W 1966 rozpoczął pracę w Pracowni Dziejów Polski w II wojnie światowej w Instytucie Historii PAN, w 1972 obronił doktorat na Uniwersytecie Warszawskim (promotor – prof. Stanisław Herbst), w 1982 habilitował się na Wydziale Humanistycznym KUL, w 1991 otrzymał tytuł profesora. Od 1984 pracował na KUL, a od 1992 także w Instytucie Studiów Politycznych PAN, gdzie był kierownikiem Samodzielnej Pracowni Dziejów Ziem Wschodnich II RP i wiceprzewodniczącym Rady Naukowej ISP PAN.

W pierwszej połowie lat 90. brał udział w sesji plenarnej Polskiego Uniwersytetu Ludowego w Mińsku, poświęconej 50. rocznicy powstania Armii Krajowej i jej działalności na ziemiach wschodnich II Rzeczypospolitej[2].

Zainteresowania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania prof. Tomasza Strzembosza koncentrowały się na tematyce konspiracji warszawskiej. Od 1982 zaczął badać partyzantkę antysowiecką, najpierw w białostockim, nad Biebrzą, potem w dawnych województwach północno-wschodnich II RP. Był prekursorem badań nad konspiracyjną walką zbrojną w okupowanej Warszawie, dziejami partyzantki i konspiracji na Kresach Północno-Wschodnich RP w czasie pierwszej okupacji sowieckiej 1939-1941 oraz znawcą sowieckiego systemu okupacyjnego.

Pod koniec życia pracował nad obszerną monografią polskiej partyzantki na ziemiach północno-wschodnich w latach 1939-1941 oraz kończył pracę nad książką "Rewolucja na postronku. Sowiecki system okupacyjny na ziemiach wschodnich II RP 1939-1941".

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Do uczniów Tomasza Strzembosza należy zaliczyć takie osoby jak: Henryk Błaszczyk, Marek Wierzbicki, Grzegorz Motyka, Piotr Niwiński, Janusz Marszalec, Zygmunt Boradyn, Jarosław Kopiński, Rafał Wnuk, Ryszard Śmietanka-Kruszelnicki, Sławomir Poleszak, Irena Kozimala, Tomasz Łabuszewski, Adam Baran.

Harcerstwo[edytuj | edytuj kod]

Tomasz Strzembosz od 1945 roku był związany z harcerstwem. Od września 1945 roku aż do samorozwiązania się drużyn ZHP na przełomie lat 1948 i 1949 był członkiem ZHP, najpierw w V Krakowskiej Drużynie Harcerzy, a potem w 46 Warszawskiej Drużynie Harcerzy w Falenicy (w Hufcu Grochów). W roku maturalnym niemal cała klasa, pod naciskiem wychowawcy, prof. Wincentego Łąckiego (żołnierza ochotnika wojny 1920 roku i żołnierza AK), zapisała się do szkolnego koła ZMP. Prof. Łącki argumentował to następująco: nie po to uczyliśmy was w czasie wojny na kompletach, ryzykując życie, byście teraz nie dostali się na studia jako niezorganizowani.

Jesienią 1956 uczestniczył w spotkaniach harcerzy Szarych Szeregów dążących do odrodzenia ZHP, a następnie wraz z grupą warszawskich instruktorów zaproszonych przez Aleksandra Kamińskiego – w Krajowym Zjeździe Działaczy Harcerskich w Łodzi. Następnie prowadził drużynę harcerską w szkole podstawowej przy ul. Hożej. W 1958 ukończył kurs dla przewodników w Zawoi.

W 1980 był jednym z inicjatorów Kręgów Instruktorów im. Andrzeja Małkowskiego (KIHAM), w 1981 współtworzył Niezależny Ruch Harcerski (NRH) i był jego wiceprzewodniczącym.

W 1989 był jednym z twórców Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, przez dwie kadencje jego Przewodniczącym (1989-1992), a od 1993 Honorowym Przewodniczącym ZHR. Pośmiertnie Przewodniczący ZHR hm. Kazimierz Wiatr nadał Tomaszowi Strzemboszowi tytuł Harcmistrza Rzeczypospolitej. Miało to charakter symboliczny, ponieważ przepisy ZHR nie przewidują stopnia Harcmistrza RP.

Działalność polityczna i społeczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1972-1980 był członkiem Polskiego Klubu Górskiego. Od jesieni 1980 roku uczestniczył w pracach NSZZ Solidarność w IH PAN jako wiceprzewodniczący Koła, w latach 1982-1989 był członkiem podziemnej Rady Edukacji Narodowej i uczestniczył (od 1983) w pracach Społecznego Komitetu Wydawnictw Niezależnych, był także wiceprzewodniczącym Rady Naukowej Archiwum Wschodniego w latach 1989-1994. Był współzałożycielem "Komitetu Upamiętniającego Polaków Ratujących Żydów" – wiceprezesem stowarzyszenia i przewodniczącym Komisji Historycznej.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda sekretarza naukowego PAN za Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944 (1974)
  • Nagroda "Polityki" za Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944 (1974)
  • Nagroda księgarzy "Dziesięć polskich książek roku" za Akcje zbrojne podziemnej Warszawy 1939-1944 (1983)
  • Nagroda "Polityki" za Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944 (1983)
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (13 grudnia 2000)[3]
  • Nagroda im. Włodzimierza Pietrzaka (15 maja 2002)
  • Tytuł i nagroda Kustosz Pamięci Narodowej (8 listopada 2002)
  • Tytuł "Honorowy Obywatel Miasta Jedwabne" (3 października 2004)
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (21 lutego 2008, pośmiertnie)[4]

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Tumult warszawski 1525 r. (wyd. 1959)
  • Odbijanie i uwalnianie więźniów w Warszawie 1939-1944 (wyd. 1972)
  • Akcje zbrojne podziemnej Warszawy 1939-1945 (wyd. 1978, II wyd. 1983)
  • Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1945 (wyd. 1979, II wyd. 1983)
  • Szare Szeregi jako organizacja wychowawcza (wyd. 1981, II wyd. 1984)
  • Refleksje o Polsce i podziemiu 1939-1945 (wyd. 1987, 1990)
  • Bohaterowie "Kamieni na szaniec" w świetle dokumentów (wyd. 1994, II wyd. 1996, III wyd. 2007)
  • Saga o "Łupaszce" ppłk. Jerzym Dąmbrowskim 1889-1941 (wyd. 1996)
  • Rzeczpospolita podziemna (wyd. 2000)
  • W stronę zachodzącego słońca. Życiorysy wpisane w polską historię (wyd. 2003)
  • Antysowiecka partyzantka i konspiracja nad Biebrzą X 1939-VI 1941 (wyd. 2004)
  • Czerwone bagno. Konspiracja i partyzantka antysowiecka w Augustowskiem wrzesień 1939 – czerwiec 1941 razem z Rafałem Wnukiem (wyd. 2009)

Ponadto był autorem ponad 100 publikacji naukowych, oraz redaktorem naukowym kilkunastu innych pozycji.

Przypisy

  1. Nominacja na harcmistrza Rzeczypospolitej miała wymiar wyłącznie symboliczny
  2. Oświata i szkolnictwo polskie poza białoruskim systemem oświatowym. W: Oświata... s. 302.
  3. M.P. z 2001 r. Nr 5, poz. 91
  4. M.P. z 2008 r. Nr 68, poz. 607

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]