Tommy Robredo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tommy Robredo
Tommy Robredo
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania San Cugat del Vallés
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1982
Hostalric
Wzrost 180 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener Javier Duarte
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 12
Najwyżej w rankingu 5 (28 sierpnia 2006)
Australian Open QF (2007)
Roland Garros QF (2003, 2005, 2007, 2009, 2013)
Wimbledon 4R (2014)
US Open QF (2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 16 (20 kwietnia 2009)
Australian Open QF (2003)
Roland Garros QF (2009)
Wimbledon QF (2010)
US Open SF (2004, 2008, 2010)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Tommy Robredo Garces (ur. 1 maja 1982 w Hostalric) – hiszpański tenisista, zwycięzca turniejów ATP World Tour w singlu i deblu, zdobywca Pucharu Davisa oraz Pucharu Hopmana, olimpijczyk.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi tenisowe rozpoczął jako 5–latek pod kierunkiem ojca. W 1998 roku wygrał nieoficjalne mistrzostwa świata juniorów Orange Bowl na Florydzie (w kategorii do lat 16), a w 2000 roku był najlepszym juniorem w Hiszpanii oraz finalistą gry pojedynczej juniorów French Open (przegrał z Paulem-Henrim Mathieu). Również jako junior odniósł w 2000 dwa zwycięstwa wielkoszlemowe w deblu, najpierw w Australian Open (w parze z Nicolasem Mahutem) oraz French Open (z Marcem Lópezem).

Oficjalnie jako zawodowiec Robredo debiutował w 1998, rok później zaliczając pierwszy występ w turnieju rangi ATP World Tour – doszedł do III rundy imprezy w Barcelonie, eliminując dwóch znanych rywali, Włocha Sanguinettiego i Rosjanina Safina. W 2000 roku rywalizował głównie w rozgrywkach ATP Challenger Tour.

W 2001 roku był w IV rundzie Rolanda Garrosa, gdzie przegrał z Kafielnikowem i US Open, pokonując wcześniej Juana Carlosa Ferrero; odpadł z Roddickiem. W kwietniu po raz pierwszy w karierze doszedł do finału zawodów ATP World Tour, podczas rywalizacji w Casablance, ale finałowe spotkanie przegrał z Guillermo Cañasem, natomiast w lipcu zwyciężył w Sopocie, zdobywając tym samym swój pierwszy tytuł ATP World Tour. W finale pokonał swojego rodaka Alberta Portasa 1:6, 7:5, 7:6. Tegoż samego sezonu awansował jeszcze do finału debla w Barcelonie, jednak wspólnie z Fernando Vicente nie sprostał Amerykanom Johnsonowi i Palmerowi. Sezon 2001 zakończył w czołowej trzydziestce rankingu światowego.

Rok 2002 Robredo rozpoczął w zwycięstwa w Pucharze Hopmana grając razem z Arantxą Sánchez Vicario. W finale hiszpańska para pokonała 2:1 zespół USA, a Robredo zdobył najpierw singlowy punkt pokonując Jana-Michaela Gambilla oraz z Vicario wygrywając z parą Monica Seles-Gambill. Trzeci singlowy finał Robredo rozegrał w połowie lipca 2003 w Stuttgarcie. Mecz o tytuł przegrał z Guillermo Corią. Tegoż samego roku osiągnął ćwierćfinał wielkoszlemowego Rolanda Garrosa, eliminując po drodze lidera światowego rankingu Lleytona Hewitta oraz trzykrotnego triumfatora tych zawodów Gustavo Kuertena. Pojedynek o dalszą fazę zakończył się porażką Robredo z Albertem Costą.

Na początku roku 2004 Hiszpan odniósł zwycięstwo w deblowych zmaganiach w Ćennaju, partnerując Rafaelowi Nadalowi. W finale wygrał z duetem Jonathan Erlich-Andy Ram. Drugi singlowy tytuł Robredo wywalczył w Barcelonie po wygranej w pięciosetowym meczu w fazie finałowej nad Gastónem Gaudio. Sezon 2004 zakończył na 13. miejscu w rankingu światowym.

W 2005 Robredo na początku maja awansował do finału singla i debla w portugalskim Estoril. W finale gry pojedynczej tym razem przegrał z Gastónem Gaudio, a w deblu wraz z Juanem Ignacio Chelą uległ parze František Čermák-Leoš Friedl. Kolejny finał deblowy z udziałem Robredo odbył się w Stuttgarcie, gdzie ponownie decydujący pojedynek zakończył się przegraną Hiszpana, tym razem z duetem José Acasuso-Sebastián Prieto. Partnerem Robredo był wówczas Mariano Hood. Ponadto w tym roku Robredo po raz drugi uzyskał ćwierćfinał Rolanda Garrosa, eliminując m.in. Marata Safina (wówczas nr 3. w rankingu). Spotkanie o półfinał imprezy przegrał z Nikołajem Dawydienką.

W sezonie 2006 Robredo swój pierwszy finał zagrał na początku maja w Barcelonie. Mecz finałowy przegrał z Rafaelem Nadalem. W tym samym miesiącu wygrał turniej rangi ATP Masters Series w Hamburgu. Po drodze pokonał m.in. Davida Ferrera, Mario Ančicia, a w finale wynikiem 6:1, 6:3, 6:3 Radka Štěpánka. Dwa miesiące później Hiszpan odniósł kolejne zwycięstwo, w szwedzkim Båstad, po wygranej w decydującym meczu z Nikołajem Dawydienką. Dnia 28 sierpnia Robredo osiągnął 5. pozycję w rankingu – najwyższą w karierze, natomiast sezon ukończył na 7. miejscu dzięki czemu zakwalifikował się do turnieju Tennis Masters Cup. W fazie grupowej Hiszpan przegrał dwa spotkania, z Dawydienką i Nadalem, a na koniec pokonał Jamesa Blake'a, jednak to nie wystarczyło, aby awansował do dalszej rundy rozgrywek.

Sezon 2007 Robredo zainaugurował od finału w Auckland, lecz w finale nie sprostał Ferrerowi. Następnie osiągnął ćwierćfinał Australian Open, w którym przegrał z Rogerem Federerem. W maju już po raz trzeci doszedł do ćwierćfinału Rolanda Garrosa (porażka ponownie z Federerem), a w sierpniu zwyciężył w Sopocie, po wygranej w finale nad José Acasuso. Jesienią Hiszpan dotarł jeszcze do dwóch finałów, w Pekinie (porażka z Fernando Gonzálezem), a potem w Metz, gdzie wygrał cały turniej. Sezon Robredo zakończył na 10. miejscu w światowym rankingu ATP.

Rok 2008 ukończył mając na koncie jeden singlowy tytuł, w Båstad, po zwycięstwie w finale nad Tomášem Berdychem oraz finałem w Warszawie, gdzie przegrał z Dawydienką. Ponadto Hiszpan odniósł deblowy triumf w Monte Carlo, turnieju rangi ATP Masters Series. Spotkanie finałowe (w parze z Nadalem) wygrał z Maheshem Bhupathim i Markiem Knowlesem.

Na początku 2009 roku Robredo wystartował w południowoamerykańskim tourne, najpierw w Costa do Sauipe, a potem w Buenos Aires. W Costa do Sauipe rozgrywki zakończyły się podwójnym triumfem Hiszpana; w singlu zdobył tytuł po zwycięstwie w finale nad Thomazem Belluccim, a w deblu razem z Marcelem Granollersem pokonał w decydującym meczu Lucasa Arnolda Kera i Juana Mónaco. W Buenos Aires Robredo zdobył mistrzostwo w singlu po wygranej w finale nad Mónaco. W maju Hiszpan dotarł po raz czwarty w karierze do ćwierćfinału Rolanda Garrosa. Do końca sezonu osiągnął jeszcze dwa finały deblowe (grając w parze z Granollersem), zwyciężając wpierw w Walencji, a następnie przegrywając w finale imprezy ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu.

Sezon 2010 rozpoczął od wygranej w po raz drugi w karierze w Pucharze Hopmana, partnerując tym razem Maríi José Martínez Sánchez. Robredo nie przegrał w zawodach meczu, zarówno w singlu oraz deblu. W finale Hiszpanie pokonali Wielką Brytanię, a Robredo pokonał w tej rundzie Andy'ego Murraya.

W połowie stycznia 2011 roku Hiszpan zatriumfował w zmaganiach deblowych w Auckland razem z Marcelem Granollersem. Hiszpańska para, grająca z nr 2. pokonała w finale duet Johan Brunström-Stephen Huss. Dziesiąty zawodowy turniej w singlu Robredo wywalczył w lutym podczas rywalizacji w Santiago. Mecz finałowy zakończył się wygraną Hiszpana nad Santiago Giraldo.

W 2012 roku Hiszpan zmagał się głównie z kontuzjami. W sezonie 2013, na początku stycznia, Robredo wywalczył piąty tytuł w grze podwójnej, a dokonał tego w Brisbane. Będąc w parze z Marcelo Melo odniósł finałowe zwycięstwo z Erikiem Butorakiem i Paulem Hanleyem. W połowie kwietnia, po ponad dwóch latach, Hiszpan ponownie wygrał singlowy turniej ATP World Tour, w Casablance. Robredo wyeliminował m.in. Stanislasa Wawrinkę, a w finale rezultatem 7:6(6), 4:6, 6:3 Kevina Andersona. Pod koniec lipca hiszpański tenisista zatriumfował w Umagu, gdzie w finale pokonał Fabio Fogniniego.

Pierwszy finał do jakiego Robredo awansował w sezonie 2014 miał miejsce pod koniec lipca w Umagu, gdzie poniósł porażkę z Pablo Cuevasem. Był to zarazem dwudziesty finał singlowy w karierze Hiszpana. Pod koniec września zawodnik z Hiszpanii dotarł do finału w Shenzhen, w którym przegrał z Andym Murrayem 7:5, 6:7(9), 1:6, nie wykorzystując w drugim secie pięciu piłek meczowych. Miesiąc później Robredo i Murray zmierzyli się w finale w Walencji. Mecz ponownie wygrał Murray, który po raz kolejny wybronił pięć meczboli, triumfując ostatecznie 3:6, 7:6(7), 7:6(8).

W Pucharze Davisa debiutował w 2002 roku, w ćwierćfinale z USA ulegając Roddickowi (mecz z Jamesem Blakiem nie został dokończony). W 2004 roku miał udział w zdobyciu Pucharu Davisa przez Hiszpanię, zdobywając m.in. punkt singlowy w I rundzie z Czechami (pokonał Štěpánka). W finale Pucharu Davisa 2004 został wystawiony do debla z Juanem Carlosem Ferrero; Hiszpanie przegrali ten mecz z Bobem i Mikiem Bryanami, ale trofeum i tak przypadło ekipie europejskiej, dla której punkty zdobywali Rafael Nadal i Carlos Moyá. W 2008 i 2009 roku również był w reprezentacji (pomimo braku występów w finałach) która zdobyła trofeum. Bilans Hiszpana w rozgrywkach do końca 2011 roku wynosi pięć zwycięstw i siedem porażek w singlu oraz trzy wygrane i cztery przegrane w deblu.

W 2004 i 2008 roku Robredo uczestniczył w igrzyskach olimpijskich. W Atenach doszedł do III rundy gry pojedynczej, natomiast w deblu poniósł porażkę w I rundzie w parze z Feliciano Lópezem. W Pekinie z kolei doznał porażki w singlu w I rundzie, a w deblu awansował do II rundy, wspólnie z Rafaelem Nadalem.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (12–10)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (1–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (1–3)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (10–7)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (1–4)
Ceglana (11–6)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 15 kwietnia 2001 Maroko Casablanca Ceglana Argentyna Guillermo Cañas 5:7, 2:6
Zwycięzca 1. 29 lipca 2001 Polska Sopot Ceglana Hiszpania Albert Portas 1:6, 7:5, 7:6(2)
Finalista 2. 20 lipca 2003 Niemcy Stuttgart Ceglana Argentyna Guillermo Coria 2:6, 2:6, 1:6
Zwycięzca 2. 2 maja 2004 Hiszpania Barcelona Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 6:3, 4:6, 6:2, 3:6, 6:3
Finalista 3. 1 maja 2005 Portugalia Estoril Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 1:6, 6:2, 1:6
Finalista 4. 30 kwietnia 2006 Hiszpania Barcelona Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 4:6, 4:6, 0:6
Zwycięzca 3. 21 maja 2006 Niemcy Hamburg Ceglana Czechy Radek Štěpánek 6:1, 6:3, 6:3
Zwycięzca 4. 16 lipca 2006 Szwecja Båstad Ceglana Rosja Nikołaj Dawydienko 6:2, 6:1
Finalista 5. 13 stycznia 2007 Nowa Zelandia Auckland Twarda Hiszpania David Ferrer 4:6, 2:6
Zwycięzca 5. 5 sierpnia 2007 Polska Sopot Ceglana Argentyna José Acasuso 7:5, 6:0
Finalista 6. 16 września 2007 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Chile Fernando González 1:6, 6:3, 1:6
Zwycięzca 6. 7 października 2007 Francja Metz Twarda (hala) Wielka Brytania Andy Murray 0:6, 6:2, 6:3
Finalista 7. 15 czerwca 2008 Polska Warszawa Ceglana Rosja Nikołaj Dawydienko 3:6, 3:6
Zwycięzca 7. 13 lipca 2008 Szwecja Båstad Ceglana Czechy Tomáš Berdych 6:4, 6:1
Zwycięzca 8. 15 lutego 2009 Brazylia Costa do Sauipe Ceglana Brazylia Thomaz Bellucci 6:3, 3:6, 6:4
Zwycięzca 9. 22 lutego 2009 Argentyna Buenos Aires Ceglana Argentyna Juan Mónaco 7:5, 2:6, 7:6(5)
Zwycięzca 10. 6 lutego 2011 Chile Santiago Ceglana Kolumbia Santiago Giraldo 6:2, 2:6, 7:6(5)
Zwycięzca 11. 14 kwietnia 2013 Maroko Casablanca Ceglana Republika Południowej Afryki Kevin Anderson 7:6(6), 4:6, 6:3
Zwycięzca 12. 28 lipca 2013 Chorwacja Umag Ceglana Włochy Fabio Fognini 6:0, 6:3
Finalista 8. 27 lipca 2014 Chorwacja Umag Ceglana Urugwaj Pablo Cuevas 3:6, 4:6
Finalista 9. 28 września 2014 Chińska Republika Ludowa Shenzhen Twarda Wielka Brytania Andy Murray 7:5, 6:7(9), 1:6
Finalista 10. 26 października 2014 Hiszpania Walencja Twarda (hala) Wielka Brytania Andy Murray 6:3, 6:7(7), 6:7(8)

Gra podwójna (5–5)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (1–1)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (0–3)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (4–1)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (3–2)
Ceglana (2–3)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Finalista 1. 29 kwietnia 2001 Hiszpania Barcelona Ceglana Hiszpania Fernando Vicente Stany Zjednoczone Donald Johnson
Stany Zjednoczone Jared Palmer
6:7(2), 4:6
Zwycięzca 1. 11 stycznia 2004 Indie Ćennaj Twarda Hiszpania Rafael Nadal Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
7:6(3), 4:6, 6:3
Finalista 2. 1 maja 2005 Portugalia Estoril Ceglana Argentyna Juan Ignacio Chela Czechy František Čermák
Czechy Leoš Friedl
3:6, 4:6
Finalista 3. 24 lipca 2005 Niemcy Stuttgart Ceglana Argentyna Mariano Hood Argentyna Sebastián Prieto
Argentyna José Acasuso
6:7(4), 3:6
Zwycięzca 2. 27 kwietnia 2008 Monako Monte Carlo Ceglana Hiszpania Rafael Nadal Indie Mahesh Bhupathi
Bahamy Mark Knowles
6:3, 6:3
Zwycięzca 3. 15 lutego 2009 Brazylia Costa do Sauipe Ceglana Hiszpania Marcel Granollers Argentyna Lucas Arnold Ker
Argentyna Juan Mónaco
6:4, 7:5
Finalista 4. 8 listopada 2009 Hiszpania Walencja Twarda (hala) Hiszpania Marcel Granollers Czechy František Čermák
Słowacja Michal Mertiňák
4:6, 3:6
Finalista 5. 15 listopada 2009 Francja Paryż Twarda (hala) Hiszpania Marcel Granollers Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
3:6, 4:6
Zwycięzca 4. 15 stycznia 2011 Nowa Zelandia Auckland Twarda Hiszpania Marcel Granollers Szwecja Johan Brunström
Australia Stephen Huss
6:4, 7:6(6)
Zwycięzca 5. 6 stycznia 2013 Australia Brisbane Twarda Brazylia Marcelo Melo Stany Zjednoczone Eric Butorac
Australia Paul Hanley
4:6, 6:1, 10-5

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 2R 1R 1R 3R 4R QF 2R 4R 1R 4R 1R 4R 0 / 13 20–13
Francja French Open 4R 3R QF 4R QF 4R QF 3R QF 1R QF 3R 0 / 12 35–12
Wielka Brytania Wimbledon 2R 1R 3R 2R 1R 2R 2R 2R 3R 1R 1R 3R 4R 0 / 13 14–13
Stany Zjednoczone US Open 4R 3R 1R 4R 4R 4R 3R 4R 4R 4R 2R QF 4R 0 / 13 33–13
Wygrane turnieje 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 2 0 / 1 0 / 4 0 / 4 0 / 51 N/A
Bilans spotkań 7–4 5–4 6–4 7–4 9–4 10–4 11–4 7–4 12–4 3–4 3–2 1–1 10–4 11–4 N/A 102–51

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]