Toreutyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Toreutyka, metaloplastyka – sztuka artystycznej obróbki metalu (brązu, srebra, złota), głównie na zimno, przy użyciu techniki repusowania, puncowania, cyzelowania, grawerowania itp. Artysta uprawiający toreutykę nazywał się toreutą.

Od starożytności stosowano ją do dekorowania m.in. posągów, broni, naczyń, biżuterii. W starożytnej Grecji dziełami toreutów były przedmioty użytkowe, np. luksusowe zastawy stołowe, zwierciadła, ozdoby mebli, ale także statuetki i złote części posągów chryzelefantynowych. W IV wieku p.n.e. głównymi ośrodkami toreutów były Korynt (słynący z pięknych zwierciadeł), Ateny, Chalkis i Tarent. Rozkwit toreutyki, zwłaszcza produkcja wyrobów z metali szlachetnych, nastąpił w okresie hellenistycznym (m.in. w Aleksandrii). Toreutami byli m.in. Kolotes (współpracownik Fidiasza w Olimpii), Boetos z Chalkedonu i Rojkos.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piszczek Z. (red.), Mała encyklopedia kultury antycznej, PWN, Warszawa 1983, s.752, ISBN 83-01-03529-3.
  • Praca zbiorowa, Encyklopedia sztuki starożytnej, WaiF i Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1998, s.577, ISBN 83-01-12466-0 (PWN), ISBN 83-221-0684-X (WaiF).
  • Winzer F., Słownik sztuk pięknych, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 2000, s.250, ISBN 83-7132-849-4.